جنبش ملی فلسطین هنوز حق موجودیت اسرائیل را نپذیرفته است

برای 78 سال، هسته جنبش ملی فلسطین به دنبال حذف اسرائیل به عنوان یک کشور مستقل یهودی بوده است. جنگ استقلال (1948-1949) با خطوط آتش بس پایان یافت که باعث شد اسرائیل بیش از آنچه در طرح تقسیم تعیین شده بود، کنترل قلمروهایی را در اختیار بگیرد. رهبری فلسطین و کشورهای عربی همچنان از به رسمیت شناختن خودداری می‌کردند و وضعیت جنگ طلبانه را حفظ می‌کردند. دشمن حزبی است که هدفش نابودی ملت شماست نه تعدیل مرزها یا سیاست‌های آن.

شریک در مناقشه طرفی است که بر سر قلمرو یا حقوق اختلاف نظر دارد و حاضر است اختلاف را از طریق مذاکره بدون استفاده سیستماتیک از خشونت علیه مردم غیرنظامی یا نهادهای دولتی حل و فصل کند. سوابق تاریخی فلسطینیان را در دسته اول به عنوان دشمن اسرائیل قرار می دهد.

در نوامبر 1947، مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تقسیم قلمرو باقیمانده از قیمومیت بریتانیا به یک کشور یهودی و یک کشور عربی رأی داد. رهبری یهودی این طرح را پذیرفت در حالی که کمیته عالی عربی و دولت های کشورهای عربی همسایه آن را رد کردند و جنگی را برای جلوگیری از به وجود آمدن دولت یهود به راه انداختند. دولت، و بسیاری از رهبران آنها آشکارا از راندن یهودیان به دریا صحبت کردند. مبارزان فلسطینی در جنگ و در سال های بعد شرکت کردند.

ایده بازگشت نه به عنوان اسکان مجدد در یک کشور جدید عربی، بلکه به عنوان معکوس کردن پیروزی یهودیان و بازگرداندن حکومت اکثریت عرب بر کل قلمرو مطرح شد. در دهه های 1960 و 1970، سازمان های فلسطینی مستقر در اردن، لبنان و جاهای دیگر حملات هواپیماربایی، قتل دیپلمات های اسراییلی و ورزشکاران اسراییلی را انجام دادند. هدف اعلام شده آنها پایان دادن به دولت صهیونیستی بود. تلاش برای رد دولت اسرائیل این حملات با یک برنامه سیاسی همراه بود که هر گونه حاکمیت یهود را رد می کرد.

نقشه‌های تهیه‌شده توسط سازمان‌های فلسطینی، کل منطقه را فلسطین بدون اسرائیل نشان می‌داد. در سخنان رهبران، یهودیان به عنوان مهاجمان استعماری توصیف شدند که حضور آنها موقتی است و حذف آنها عدالت را به سرزمین باز می گرداند. ساف تحت رهبری یاسر عرفات منشوری را تصویب کرد که خواستار آزادی تمام فلسطین و از بین بردن موجودیت صهیونیستی بود.

حتی پس از اینکه سازمان به طور رسمی برخی از مواد را تحت فشار آمریکا در دهه 1990 اصلاح کرد، سیاست عملی رد حقوق ملی یهودیان همچنان پابرجا بود. به نسل‌های کودکان فلسطینی آموزش داده شده است که سرزمین تنها مال آنهاست و شهادت در مبارزه با اسرائیل بالاترین آرزو است. این سیستم آموزشی نسل آینده مذاکره‌کنندگانی را که اسرائیل را بپذیرند بعید می‌سازد. انتفاضه اول که در سال 1987 شروع شد، تعداد زیادی از فلسطینی‌ها را در سرزمین‌هایی که در سال 1967 تصرف شده بود بسیج کرد.

این قیام به عنوان یک شورش مردمی علیه اشغالگری معرفی شد، با این حال رهبران آن پیشنهادهای خودمختاری را رد کردند که فرآیندی به سمت خودمختاری بدون پایان دادن به دولت یهود آغاز می شد. روند اسلو در دهه 1990، کنترل اداری مراکز عمده جمعیت فلسطین را به تشکیلات خودگردان تازه تأسیس فلسطین منتقل کرد.

هنگامی که ایهود باراک، نخست وزیر اسرائیل، در سال 2000 در نشست کمپ دیوید پیشنهاد تشکیل کشور فلسطینی در بیشتر کرانه باختری و غزه با پایتختی در بخش‌هایی از اورشلیم را داد، این پیشنهاد رد شد. انتفاضه دوم در عرض چند هفته دنبال شد و بیش از یک هزار اسرائیلی کشته و هزاران نفر دیگر زخمی شدند قبل از ساخت دیوار امنیتی و پیشنهاد حمله‌های نظامی بیشتر توسط وزیر دفاع اولهو. در سال 2008 که شامل مبادلات سرزمینی اضافی و ترتیبات مشترک برای اورشلیم بود نیز بدون هیچ گونه توافقی رد شد.

حماس که در انتخابات غزه پیروز شد و در سال 2007 کنترل کامل آنجا را به دست گرفت، هرگز هدف خود را پنهان نکرده است. منشور اصلی آن به نقل از متون مذهبی دعوت به کشتن یهودیان می‌پردازد و بیان می‌کند که سرزمین فلسطین موقوفه‌ای اسلامی است که نمی‌توان آن را رها کرد. سال‌ها شلیک موشک از غزه، ساخت تونل‌های حمله و انحراف مصالح ساختمانی به زیرساخت‌های نظامی، شرایط را برای حمله 7 اکتبر 2023 آماده کرد.

غیرنظامیان در خانه هایشان، به زنان تجاوز کردند و بیش از دویست گروگان را ربودند. این حمله طی سال‌ها برنامه‌ریزی شده بود و توسط رهبران حماس به‌عنوان یک دستاورد تاریخی که منجر به مراحل بعدی مبارزه می‌شد، تجلیل شد. نظرسنجی‌های افکار عمومی که توسط مرکز تحقیقات سیاسی و نظرسنجی فلسطین پس از آن انجام شد، نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان هم در کرانه باختری و هم در غزه این حمله را موجه می‌دانستند. دولت-ملت قوم یهود و فرضا

مبارزه مسلحانه به عنوان ابزار اولیه برای پیشبرد اهداف فلسطین. جلسات بین رهبران اسرائیل و نمایندگان فلسطین در طول چندین دهه موقتی بوده است

ترتیبات و همکاری امنیتی محدود در دوره های خاص. آنها رهبری فلسطینی را به وجود نیاوردند که آماده باشد خواستار ناپدید شدن اسرائیل یا تقلیل آن به یک نهاد غیریهودی در داخل مرزها شود که آن را قادر به دفاع از خود نداند.

این تمایز، پاسخ لازم را هدایت می‌کند. امنیت مستلزم توانایی جلوگیری از تمرکز نیروهایی است که می‌توانند حملات دسته‌جمعی انجام دهند، نفی مشروعیت بین‌المللی برای گروه‌هایی که اهداف حذف‌گرایانه را دنبال می‌کنند، و حفظ خطوط دفاعی تا زمانی که رهبری فلسطینی ظهور کند که آماده است در کنار اسرائیل زندگی کند و نه در جای خود. ابزاری برای دفاع از خود در برابر کسانی که به دنبال نابودی آنها بودند.

نسل حاضر این مسئولیت را بر عهده دارد که تضمین کند دولتی که برای آن هدف ایجاد شده است همچنان وجود دارد. درک ماهیت دشمن نقطه شروع ضروری برای این کار است. نویسنده یک معلم صهیونیست در مؤسسات سراسر جهان است و اخیرا کتاب جدیدی به نام صهیونیسم امروز منتشر کرده است.