«حفار» متنفران زیادی دارد. در اینجا دلیل اشتباه آنها است.

هفته گذشته، این مجله مروری بر Digger، تمثیل جدید تغییرات آب و هوایی از تحریک کننده مکزیکی آلخاندرو ایناریتو منتشر کرد. در آن، همکارم جیک بیتل به تفصیل توضیح می‌دهد که چرا «از آن متنفر بود».

من نسبت به نقدهای بدی که Digger دریافت کرده است شک داشتم. به هر حال، من بیشتر از فیلم های ایناریتو که دیده ام، دوست دارم. من حتی یکی از آنها (اولین بازی او در سال 2001، Amores Perros) را یک شاهکار سینمایی می نامم. ( Birdman خوب بود.) در هر صورت، بیشتر اوقات یک فرد مکزیکی در اخبار است، من روی موفقیت آنها سرمایه گذاری کرده ام، بنابراین تصمیم گرفتم خودم فیلم را ببینم.

حتی در آن زمان - دو ساعت و نه دقیقه و بعد از آن یک پاپ کورن کوچک - از واکنش خود شگفت زده شدم: من به سادگی فیلم را دوست داشتم. با وجود نقدهای منفی و اعداد ضعیف در باکس آفیس، Digger فیلمی است که ارزش دیدن و صحبت کردن را دارد. برای انجام کامل این کار، این بررسی حاوی اسپویل است.

Digger جاه طلبانه ترین، از نظر بصری حداکثری، موضوعی پیچیده و جذاب ترین فیلم ایناریتو است. یا همانطور که جیک می‌گوید، بله، "زشت، بلند و ناخوشایند" است، اما من به این بار حسی اهمیتی ندادم. در واقع، این بخشی از این است که چرا آن را دوست داشتم. فیلم‌های زیادی وجود دارند که سعی می‌کنند غرش بی‌وقفه دوران به اصطلاح بی‌سابقه‌ای را که در آن زندگی می‌کنیم به تصویر بکشند: Sorry to Bother You، Uncut Gems و Eddington به ذهن می‌رسند. این فیلم‌ها صدای ناهنجار را به عنوان نوعی تفسیر اجتماعی معاصر ارائه می‌کنند.

آنها عمدا رنده می‌شوند، زیرا اغلب اوقات بیدار شدن از خواب، چک کردن تلفن و رفتن به محل کار اینگونه است.

Digger به صفوف این فیلم‌های خطرناک مرزی می‌پیوندد. این شامل حوادث آتشین، نشانه هایی از فروپاشی سیاره، بوروکرات های متلاطم، تبعیض جنسی گاه به گاه، حیوانات خانگی در حال پوسیدگی، و حملات خشونت بی معنی است. اما تام کروز نیز در یکی از عجیب‌ترین نقش‌هایش در آن بازی می‌کند که تماشای آن واقعا لذت بخش است.

دیگر حول محور مردی از نظر اخلاقی ناسالم به نام دیگر راکول، یک سرمایه دار نفتی (با بازی کروز) می چرخد ​​که هشدارهای دانشمندان آب و هوا را مبنی بر اینکه باید حفاری در قطب شمال را متوقف کند، نادیده می گیرد. شکافی در ورقه یخ ایجاد شده است و متان را به جو نشت می کند - و آنها می گویند که تنها به احتمال زیاد بزرگتر می شود و تهدیدی بزرگ برای زندگی و دارایی است.

هنگامی که هشدارهای آنها به وقوع پیوست و انفجاری در عملیات نفتی راکول در گرینلند باعث می‌شود که یک قفسه یخی هیولایی شکسته شود و به سمت اروپا حرکت کند، راکول و رئیس‌جمهور ایالات متحده (با بازی جان گودمن بداخلاق) که به تسهیل حفاری کمک کرد، شروع به وحشت می‌کنند. این مردان کارتونی، آشکارا، آواتارهایی برای معماران واقعی بحران آب و هوا هستند: شرکت هایی که می دانستند چه می کنند، و دولت های قدرتمندی که اقدامات معنادار برای اصلاح چنین نادیده گی ها را به تاخیر انداختند.

ایناریتو از به تصویر کشیدن آنها به عنوان کیسه های بادی زوزه کشیده، هدف خشم گانش، دانشمند نجیب آب و هوای فیلم با بازی ریز احمد، و خنده تماشاگران لذت می برد. روشی که راکول و پرزیدنت کامپسون دچار غرور می‌شوند اغلب خنده‌دار است، اما خنده‌ها با ناراحتی همراه است. نماهای عجیب و غریب از درختانی که در پس‌زمینه سقوط می‌کنند (فقط برای اینکه دوباره به سمت بالا نگه داشته شوند؟) بیننده را منحرف می‌کنند. فکر می کنید در حال تماشای طنزی درباره افراد بدی هستید که این آشفتگی را شروع کرده اند و سپس شکافی در دنیای روایی فیلم ظاهر می شود.

دیگر در قلب خود مشکلی را که ما با تغییرات آب و هوایی داریم را به عنوان یک روایت داستانی ارائه می دهد: داستان در مورد اینکه چگونه همه چیز اشتباه پیش رفت چیست و چه کسی می تواند آن را بگوید؟ پاسخ‌های آن ممکن است باعث شود که ایناریتو یک محکوم‌کننده نامیده شود، اما من روشی را که او وضعیت مخمصه کنونی ما را روشن‌فکر می‌کند، قانع‌کننده‌تر از آن یافتم که بتوان از آن چشم‌پوشی کرد. (اسپویل ها از اینجا شروع می شوند!)

ایناریتو پرده‌ای را کنار می‌زند و نشان می‌دهد که کروز در واقع دیگر راکول نیست. او بازیگری به نام کرتیس مارکسون است و در یک نمایش صحنه ای نقش راکول را بازی می کند. به طور خاص، مارکسون بازیگری است که در تلاش برای درک انگیزه های درونی شخصیت خود است. اینجاست که کروز واقعا می درخشد: نه به عنوان یک شرور خنده دار، بلکه به عنوان یک هنرمند شکنجه شده که تلاش می کند داستان بزرگترین بحران زمان ما را روایت کند. گودمن و احمد نیز بازیگران نقش های فرعی در این نمایشنامه در فیلم هستند.

همانطور که فیلم ادامه می یابد و جزئیات بیشتری از تولید تئاتر به آرامی آشکار می شود، این ساختار سوالات پیچیده تری را برای بیننده ایجاد می کند. چرا در وهله اول نمایشنامه ای درباره تغییرات آب و هوایی اجرا کنید؟ آیا به اندازه کافی بد نیست که مجبور باشیم در برابر گرمایش جهانی زندگی کنیم بدون اینکه بفهمیم در مورد آن چه باید بگوییم؟ این پرسش‌ها به همان اندازه که متوجه هانا، کارگردان تئاتر «هیپ» (با بازی سوفی وایلد فوق‌العاده) است که با مارکسونی فضول‌گرا سر و کله می‌زند، متوجه ایناریتو است. این دو نمی توانند در مورد ماهیت کاری که روی صحنه انجام می دهند به توافق برسند.

آیا داستان تغییرات آب و هوایی یک کمدی مسخره است یا یک تراژدی ویرانگر؟ گفتن آن به هر صورت چه فایده ای دارد؟

پاسخ های ارائه شده توسط Digger مطمئنا برخی از مخاطبان را از خود دور می کند. در طول تمرین فناوری، هانا در مارکسون منفجر می‌شود و می‌گوید هدف هنر آرامش بخشیدن به محرومان است، به‌ویژه کسانی که خانواده‌هایشان در اثر تغییرات آب و هوایی از دست رفته یا آواره شده‌اند. او استدلال می کند که هدف این است که به مارکسون در نقش راکول بخندیم، و هر چه زودتر سوار شود، بهتر است. در این مرحله، بیننده متوجه می‌شود که یک کوه یخ واقعا جان‌های ناگفته‌ای را در سراسر اروپا گرفته است، و این نمایشنامه یک کلاسیک فرقه‌ای است که نشان می‌دهد چگونه خانواده راکول تلاش کردند از فاجعه سود ببرند.

اینکه دقیقا چرا و چگونه نمایشنامه 25 سال پس از این رویدادهای وحشتناک روی صحنه می رود، یک پیچ و تاب شاداب است که در اینجا به اشتراک نمی گذارم. کافی است بگوییم که دیگر به میراث می پردازد و ایناریتو، اولین و تنها فیلمساز مکزیکی که دو بار برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شده است، به وضوح همینطور است. او در مصاحبه اخیر خود با نیویورک تایمز گفت: فیلم کامل نیست. او این کار را به هر حال انجام داد، زیرا، به قول خودش، "من دوست دارم ریسک کنم." Digger احساس می‌کند که آخرین پیشنهاد کارگردان برای تثبیت خود به عنوان یک نویسنده است، و همچنین به نظر می‌رسد وسیله‌ای برای یک ایده بالقوه نامطلوب است.

شاید هنر نتواند جهان را تغییر دهد و شاید ما نباید از آن انتظار داشته باشیم - حداقل نه زمانی که یک سونامی نزدیک است.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان "Digger" متنفران زیادی دارد منتشر شد. در اینجا دلیل اشتباه آنها است. در 9 اکتبر 2026.