حیوانات بزرگ ذخایر کربن زنده هستند. آیا این نجات آنها را به یک راه حل اقلیمی تبدیل می کند؟

گله‌های بزرگ فیل‌ها زمانی از آفریقا عبور کردند و دانشمندان شکی ندارند که آنها منظره، اکوسیستم‌ها و - همانطور که علم اخیر نشان داده است - تعادل کربن را شکل داده‌اند. اگرچه تعیین اعداد دقیق دشوار است، اما برخی از دانشمندان تصور می کنند که در طول پنج قرن گذشته، انسان ها باعث از بین رفتن 98 درصد از فیل های این قاره شده اند. آمار اخیر و اغلب ذکر شده از IUCN، مرجع جهانی حفاظت از حیات وحش، جمعیت فیل های قاره را در دهه 1970 به 1.3 میلیون نفر رساند.

تحقیقات از آن زمان نشان می دهد که تعداد کلی فیل های ساوانا (Loxodonta africana) به دلیل شکار و از دست دادن زیستگاه 70 درصد کاهش یافته است. پسرعموهای جنگلی آنها، Loxodonta cyclotis، احتمالا 90 درصد کاهش یافته است. از آنجایی که دانشمندان شروع به کشف فعل و انفعالات بین کربن و حیوانات بزرگی مانند فیل کرده‌اند، تلاش‌هایی برای "وحشی کردن مجدد" مناظر به نفع آب و هوا وجود دارد. نهنگ های عظیم اقیانوس به طور مشابه این پتانسیل را ارائه می دهند.

به عنوان بزرگترین حیواناتی که تا به حال روی زمین وجود داشته اند، بدن آنها به تنهایی به عنوان مخازن قابل توجهی عمل می کند که می تواند کربن گرم کننده آب و هوا را در طول دهه ها (یا بیشتر) که زندگی می کنند از جو خارج کند. تحقیقات دیگر یک پمپ نهنگ را ترسیم کرده است: زباله های غنی از مواد مغذی نهنگ ها همچنین از فیتوپلانکتون ها پشتیبانی می کند که مقادیر زیادی دی اکسید کربن را جذب می کند. مشارکت سیتاس در ترسیب کربن حتی پس از مرگ آنها ادامه می یابد، زیرا بدن آنها گاهی به کف اقیانوس فرو می رود، جایی که طیفی از موجودات اعماق دریا از آنها تغذیه می کنند و کربن را از اتمسفر دور نگه می دارند.

قرن ها شکار ... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است