خائنان مشهور: تحقیقات نشان می دهد که برخی از شرکت کنندگان بازی را سخت تر از آنچه به نظر می رسد می یابند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Alexander Pol

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

"خائنان" برای میلیون ها طرفدار تماشای ضروری شده است. برنامه بازی تلویزیونی که در آن گروهی از "مومنان" سعی می کنند تعداد کمتری از خائنان پنهان را شناسایی کنند، همه چیز درباره حقیقت و دروغ است.

و از روی مبل بسیار آسان به نظر می رسد. برای نسخه سلبریتی 2026، شرکت کنندگانی از جمله جیمز بلانت خواننده، ریاضیدان هانا فرای، پخش کننده آمل راجان و بازیگران بلا رمزی و ریچارد ای. گرانت روی برنامه های بازی خود کار خواهند کرد.

اما در داخل قلعه، همه چیز پیچیده تر از آن چیزی است که ممکن است به نظر برسد. این به این دلیل است که کل بازی به گونه ای ساخته شده است که هر بحثی را در بین شرکت کنندگان اساسا بی فایده می کند.

تئوری اقتصادی نشان می دهد که برای همه بازیگران، صحبت ارزان است. چیزی که آنها می گویند الزام آور نیست. چیزی که آنها می گویند قابل بررسی نیست. و اگر یک شرکت کننده اصلا دلیلی برای فریب دادن شخصی که با او صحبت می کند داشته باشد، به سادگی نمی توان به حرف های او اعتماد کرد.

این بدان معنا نیست که خائنان مثلا وقتی سر میزگرد برگزار می کنند، چیزی نمی گویند. این فقط به این معنی است که هر چیزی که آنها می گویند نیز چیزی است که یک وفادار ممکن است بگوید.

خائنان می توانند سؤالی هوشمندانه بپرسند، نظریه ای را مطرح کنند، ناآرام به نظر برسند، با احساس از خود دفاع کنند. یک عضو وفادار گروه می تواند دقیقا همین کارها را انجام دهد. بنابراین گوش دادن به آنچه هر کسی می گوید اساسا بیهوده است.

تحقیقات همچنین نشان داده است که تشخیص دروغگوها بسیار دشوارتر از آن چیزی است که ما فکر می کنیم. در بیش از 200 مطالعه، مردم در حدود 54 درصد مواقع فریب را با موفقیت شناسایی می کنند.

بعدش حسابی هست. در ابتدای بازی، زمانی که ممکن است در بین 21 بازیکن سه خائن وجود داشته باشد، هر نامی که انتخاب شود یک در هفت شانس دارد که درست باشد. با کاهش اعداد ممکن است شانس بهبود یابد، اما تقریبا برای کل مجموعه، هر اتهامی که بدون شواهد واقعی مطرح شود، احتمالا اشتباه است تا درست.

و بدون شواهد واقعی در دسترس، می بینیم که چگونه مردم به هر چیزی که در مورد رفتار یک شرکت کننده واضح و قابل توجه است دست می یابند. او حالت تدافعی داشت. ساکت رفت او خیلی سریع موافقت کرد.

در واقع یک مطالعه نشان داده است که وقتی یک توصیف رنگارنگ در کنار یک آمار خسته کننده به ما ارائه می شود، توصیف برنده می شود و آمار نادیده گرفته می شود.

برای آن تحقیق، به شرکت کنندگان گفته شد که گروهی متشکل از 100 متخصص شامل 70 مهندس و 30 وکیل یا 30 مهندس و 70 وکیل بودند. سپس به آنها توضیح کوتاهی درباره یکی از 100 نفر داده شد که گفته می شد مراقب بود، به سیاست علاقه نداشت و به معماهای ریاضی علاقه داشت.

اکثرا گفتند که آن شخص احتمالا یک مهندس بوده است. و آنها این کار را انجام دادند چه مهندسان 70 درصد از گروه را تشکیل دهند یا فقط 30 درصد. اگر آنها اعداد را در نظر می گرفتند، پاسخ های آنها منعکس کننده این واقعیت بود که در یکی از نسخه های گروه، تعداد وکلا بیش از دو به یک از مهندسان بیشتر بود. اما کلمات توصیف بر اعداد غالب شد.

برای نشان دادن برخی از تئوری های اقتصادی نشان داده شده در "خائنان"، نسخه ای از بازی را با کلاسی متشکل از 13 دانشجوی کارشناسی اقتصاد اجرا کردم.

در نسخه ما، شش دانش آموز، که به دو نفر از آنها نقش خائن داده شده بود، جلوی در اتاق نشستند. در طی چهار راند حدودا پنج دقیقه‌ای، گروه در مورد هویت خائنان بحث می‌کردند، قبل از اینکه کل کلاس با تلفن‌هایشان به اخراج یک بازیکن رأی دهند.

قبل از شروع، به هر یک از شش بازیکن کارتی داده شد که مشاهداتی در مورد بازیکن دیگری داشت، مانند: "بازیکن F قبل از شروع بازی به طور غیرعادی آرام به نظر می رسید." مشاهدات به طور تصادفی قبل از اینکه به کسی نقشی اختصاص داده شود، ایجاد شد. آنها دقیقا هیچ ارزشی نداشتند.

دور اول همان طور بود که دور اول اغلب در تلویزیون پیش می رود. بدون هیچ چیز دیگری، بازیکنان به رک ترین شاگرد رضایت دادند و اعتماد به نفس او به عنوان گناه خوانده شد. همه دانشجویان حاضر در اتاق به تبعید او رای دادند، به جز خود متهم.

در دور دوم، سوء ظن به دو بازیکنی که اتهامات دور اول را رهبری کرده بودند، با این تئوری معقول که ممکن است یک خائن، گروه را به سمت یک قربانی بی گناه هدایت کند، برانگیخت. نظریه تا نیمه درست بود. یکی از آن دو واقعا خیانتکار بود.

فقط در دور سوم بازیکنان شروع به استدلال از روی شواهدی کردند که قابل جعل نبود: چه کسی به چه کسی رای داده است. آن سیستم در دستگیری خائن اول و سپس دوم موفق بود، بنابراین دو وفادار نهایی در نهایت پیروز شدند.

در مورد دانش آموزانی که تماشا می کردند، وقتی شش بازیکن موافقت کردند، تماشاگران با آنها تقریبا به یک نفر رأی دادند. وقتی شش تقسیم شدند، تماشاگران هم همینطور.

پس از آن، خائنان روش های خود را توضیح دادند. یکی عمدا با صدای بلند صحبت کرده بود، اتهاماتی را مطرح می کرد و وفاداران را علیه یکدیگر برمی انگیخت. دیگری ساکت ماند، چند سوال پرسید و به سادگی با همکار خائن خود رای داد.

هر دو استراتژی منعکس کننده این هستند که چگونه یک وفادار ممکن است بازی کند، به همین دلیل است که هیچ کدام آنها را واگذار نکردند. چندین بازیکن اعتراف کردند که مشاهدات بی‌معنی روی کارت‌هایشان شک و ظن آنها را شکل داده است، حتی اگر هیچ‌کدام از آنها در طول بازی این را با صدای بلند نگفتند. هر چهار نفر وفادار گفتند که حتی در راندهایی که اشتباه می کردند، احساس اعتماد به نفس داشتند.

البته با نسخه تلویزیونی، بیننده معمولا از همان ابتدا هویت خائنان را می داند. و علیرغم اینکه کل رویداد سخت تر از آن چیزی است که به نظر می رسد، اشتباهات، اعتماد به نفس نابجا، دروغ ها و تئوری ها دقیقا همان چیزی است که برنامه را بسیار سرگرم کننده می کند.

تونی سایم، به‌روزرسانی باورها تحت فریب استراتژیک: شواهدی از یک بازی رای‌گیری در کلاس درس، بررسی بین‌المللی آموزش اقتصاد (2026). DOI: 10.1016/j.iree.2026.100362

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

دکتری مهندسی نانو از دانشگاه دلفت. محقق منتشر شده و داور مجلات. بینش علمی را به استانداردهای محتوا می رساند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.