داستان طوفانی مجله Magill و گیج کننده دهه 1980 ایرلند در کتاب جدید روایت شده است.

سال آینده 50 سال از تأسیس مجله Magill توسط روزنامه نگار وینسنت براون خواهد بود.

دفاتر آن در مجاورت میخانه O'Donoghue در دوبلین، بالای یک فروشگاه مرغ سرخ شده بود. شش ماه بود که مجله خط تلفن داشت: ایرلند دهه 1970 چنین بود.

این مجله از آغازی بی‌امید، در دهه‌های 1970 و 1980 شکوفا شد و داستان‌های بزرگی درباره محاکمه تسلیحات، برنامه‌ریزی فساد و پرونده بچه‌های کری منتشر کرد. همچنین به روزنامه‌نگاران و نویسندگانی که پس از آن به چهره‌های مهمی در رسانه‌های ایرلند تبدیل شدند - از جمله فینتان اوتول، جین کریگان و رمان‌نویس کولم تویبین، استراحت داد.

علی‌رغم موفقیت تجاری و انتقادی مجله در حفظ قدرت‌ها، همیشه کمبود پول داشت و در آگوست 1990 قبل از احیای مجدد بین سال‌های 1997 و 2003 و بین سال‌های 2004 تا 2009 بسته شد. براون عنوان را در سال 2017 خریداری کرد، اما از آن زمان تاکنون دوباره منتشر نشده است.

داستان طوفانی مجله Magill اکنون توسط روزنامه‌نگار آکادمیک تبدیل شده به نام کوین رافتر، که رئیس بخش ارتباطات دانشگاه شهر دوبلین (DCU) است، به کتاب تبدیل شده است.

این اثر با عنوان وینسنت براون، مجیل و ایرلند در دهه 1980، تصویری از بنیانگذار را بر روی جلد دارد، اما خود مرد با غیبتش در مراسم رونمایی در خانه عمارت نمایان بود.

براون ماه آینده کتاب خود را با عنوان چارلز هاگی، شکوه، طمع و تفنگ منتشر خواهد کرد، کتابی که یکی از طولانی‌ترین دوران بارداری در تاریخ انتشارات ایرلند است.

کتاب Magill توسط پخش کننده پت کنی منتشر شد که براون را یک "گنجینه ملی" توصیف کرد و خاطرنشان کرد که بسیاری از روزنامه نگاران به اینکه توسط او راهنمایی شده اند افتخار می کنند. او از کلمات دیگری برای توصیف وینسنت براون استفاده کرد - نه همه آنها متعلق به خودش.

کنی پیشنهاد کرد که مناسب‌ترین کلمه «بی باک» بود، که رافتر برای عنوان کتابش انتخاب کرده بود، اما دیگران ممکن است براون را به‌عنوان «محرک، جسور، دمدمی مزاج، سرگرم‌کننده، کنجکاو، باهوش و بدون شک با استعداد» توصیف کنند.

براون به نویسنده گفت که نوشتن کتابی درباره مجله Magill ارزش وقت گذاشتن Rafter را ندارد. رافتر گفت: "ممکن است به او ثابت کرده باشم که اشتباه می کند."

او گفت: "خیلی اوقات روزنامه نگاری پاورقی در تاریخ است که توسط دانشمندان علوم سیاسی و مورخان نوشته شده است، اما روزنامه نگاری به خودی خود منبع ارزشمندی است."

و برای من، مگیل یک منشور مفید برای بررسی جامعه ایرلند در دهه گیج کننده ای بود که در دهه 1980 بود. و روزنامه نگاری ... تنها بخشی از داستان آن دهه است. و ایرلند مطمئنا برای آن روزنامه نگاران و کار آنها بهتر است.