دانشمندان اسپانیایی اولین شواهد دایناسور Diplodocus را در اروپا پیدا کردند

محققانی که این هفته در مجله دیرینه شناسی مهره داران نوشتند می گویند اولین شواهد اسکلتی دایناسور Diplodocus را در خارج از آمریکای شمالی پیدا کرده اند که مهره های مختلف و استخوان های شیروانی را با قدمت حدود 150 میلیون سال در مکانی در شرق اسپانیا کشف کرده اند.

تیمی از بنیاد دینوپولیس در تروئل، با مطالعه مکان فسیلی غنی La Tejeria در شهرداری ال کاستلار، گفت که دایناسور به فهرست رو به رشدی از ساروپودهای غول پیکر یافت شده در این منطقه پیوست.

اگرچه این حیوان علفخوار گردن دراز با دم وسیعش یکی از شناخته شده ترین دایناسورهای جهان است، بقایای فسیل شده تا این لحظه تنها در آمریکای شمالی کشف شده بود.

مقاله ای که روز دوشنبه منتشر شد به این نتیجه رسید که این یافته "یکی از کامل ترین اسکلت های دیپلودوسید از اروپا" است.

در این گزارش آمده است که مطالعه و تجزیه و تحلیل سیستماتیک 14 مهره دمی و چندین استخوان شیرون "نشان می دهد که می توان با اطمینان از آن به عنوان Diplodocus، یکی از چندین جنس در خانواده دیپلودوسید دایناسورهای سوروپود نام برد.

نویسندگان نوشتند: «این کشف شامل اولین شواهد Diplodocus در خارج از آمریکای شمالی (سازند موریسون) است و یکی از قوی‌ترین شواهدی است که از تبادل جانوران قاره‌ای بین آمریکای شمالی و اروپا در ژوراسیک پسین پشتیبانی می‌کند.

اگرچه این دیپلودوکوس در سرتاسر جهان شناخته شده است، نه کم‌کم به لطف بازیگران اسکلتی معروف با نام مستعار «دیپی» که سال‌ها از بازدیدکنندگانی که وارد موزه تاریخ طبیعی بریتانیا می‌شدند استقبال می‌کردند، محققان گفتند که «سوابق فسیلی دیپلودوسید اروپایی کمیاب و تکه‌تکه است».

در زمان دایناسورها، قاره ها تازه شروع به دور شدن از هم می کردند. در دهه‌های اخیر، دانشمندان شروع به این نظریه کرده‌اند که اقیانوس اطلس اولیه هنوز دارای پل‌های خشکی زودگذر یا پسرفت‌های دریایی اپیزودیک یا برخی ابزارهای موقت دیگر برای عبور است که گاهی دایناسورهای مستقر در خشکی را قادر می‌سازد تا فواصل زیادی را بین قاره‌های جداکننده جابه‌جا کنند.

یافته های فسیلی اخیر، به ویژه در اسپانیا و پرتغال در نزدیکی سواحل اقیانوس اطلس، این تصور را بیشتر تقویت کرده است. این بخشی از یک پل زمینی است که تصور می شود ایبریا را به کانادا کنونی متصل کرده است.

نویسندگان می‌گویند این یافته «یکی از قوی‌ترین شواهد مربوط به رویدادهای پراکندگی اپیزودیک و تبادل جانوران در سراسر اقیانوس اطلس شمالی در طول دوره اواخر کیمریدجین - اوایل تیتونی» را تشکیل می‌دهد که تقریبا ۱۵۰ میلیون سال پیش بود.

مسیر دیگری آمریکای شمالی را به اسکاندیناوی وصل می‌کرد و مسیری بسیار جنوبی‌تر، برزیل کنونی را به کامرون متصل می‌کرد.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

اگر برای گزارش قابل اعتماد به تیم ما اعتماد دارید، لطفا چند لحظه وقت بگذارید و ما را به عنوان منبع برگزیده خود در Google انتخاب کنید تا همیشه اخبار تأیید شده ما را ابتدا ببینید.