دبیرستان چه نقشی در سلامت روان دارد؟ احساس ارتباط با سایر دانش آموزان و کارکنان کلیدی است

نوشته سارا استیونز، آلیزا ورنر-سیدلر، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تا سن 15 سالگی، یک دانش آموز استرالیایی ممکن است 11000 ساعت را در مدرسه سپری کرده باشد.

بسیاری از تجربیات اجتماعی و عاطفی شکل‌دهنده در مدرسه اتفاق می‌افتد. به همین دلیل، علاقه فزاینده ای به این موضوع وجود دارد که کدام عناصر این محیط بیشترین تأثیر را بر سلامت روان و رفاه دانش آموزان دارد.

ارتباط با مدرسه - میزانی که دانش آموزان احساس می کنند به دیگران در جامعه مدرسه تعلق دارند و به آنها متصل هستند - توجه روزافزونی از سوی مربیان و محققان به خود جلب کرده است.

ارتباط مدرسه شامل روابط با سایر دانش آموزان، معلمان و کارکنان مدرسه، از جمله مربیان ورزشی، مشاوران و کارکنان دفتر است.

ارتباط با مدرسه عالی با چندین پیامد مهم مدرسه، از جمله پیشرفت تحصیلی بالاتر و رفتارهای پرخاشگرانه کمتر، مانند قلدری، مرتبط است.

اما همانطور که مطالعه جدید ما نشان می دهد، شواهد فزاینده ای وجود دارد که نشان می دهد ارتباط مدرسه نیز ممکن است نقش کلیدی در حمایت از رفاه دانش آموزان ایفا کند.

در یک مطالعه جدید در مؤسسه سگ سیاه، ما طیف وسیعی از عوامل مدرسه را بررسی کردیم تا بفهمیم کدامیک برای سلامت روان و رفاه دانش‌آموزان مهم‌تر هستند.

عواملی که ما مورد بررسی قرار دادیم شامل مکان مدرسه، نوع مدرسه (خصوصی یا دولتی)، پسرانه بودن مدارس، فقط دخترانه یا تحصیلی، نسبت معلم به دانش‌آموز، درآمد مدرسه، حضور در مدرسه، تنوع فرهنگی و زبانی دانش‌آموزان، درک کارکنان از فرهنگ مدارسشان، و رتبه‌بندی دانش‌آموزان از ارتباط مدرسه و جو مدرسه بود.

از کارکنان مدرسه خواسته شد که به اظهارات مربوط به فرهنگ مدرسه خود پاسخ دهند، مانند "افراد در این مدرسه به عنوان یک تیم واقعی عمل می کنند."

از دانش آموزان خواسته شد تا میزان موافقت خود را با جملاتی مانند "معلمان تلاش زیادی برای کمک به ما کنند"، "ما در مدرسه احساس امنیت می کنیم"، "من احساس می کنم به مدرسه تعلق دارم" و "من به راحتی در مدرسه دوست پیدا می کنم" را ارزیابی کنند.

ما از داده های بیش از 1500 دانش آموز کلاس هشتم در 35 نوع مختلف دبیرستان در نیو ساوت ولز استفاده کردیم.

ما از داده‌های خود گزارش‌دهی دانش‌آموزان و کارکنان و همچنین داده‌های اجتماعی جمعیت‌شناختی و اداری مدرسه استفاده کردیم. سلامت روان دانش‌آموزان نیز از طریق پرسشنامه‌های استاندارد روان‌شناختی مورد سنجش قرار گرفت.

از بین همه عواملی که ما بررسی کردیم، تنها حس ارتباط دانش‌آموزان از مدرسه در کلاس هشتم با رفاه بالاتر دو سال بعد، زمانی که دانش‌آموزان در کلاس دهم بودند، مرتبط بود.

این بدان معناست که دانش‌آموزانی که در کلاس هشتم نمرات بالایی برای ارتباط با مدرسه داشتند، به احتمال بیشتری در کلاس دهم از بهزیستی روانی بالاتری برخوردار بودند، حتی اگر عوامل دیگری مانند جنسیت و سابقه مشکلات سلامت روان را در نظر بگیریم.

این یافته نقش حمایتی و تعاملی روابط در مدرسه را در بهزیستی روانشناختی دانش آموزان برجسته می کند.

مطالعه ما هیچ ارتباطی بین سلامت روان دانش‌آموزان و سایر عوامل مدرسه مانند نسبت دانش‌آموز به معلم، اینکه آیا مدرسه فقط پسرانه است، فقط دخترانه یا مخفیانه، یا دولتی یا خصوصی بودن مدرسه، پیدا نکرد.

این عوامل با نتایج مهم دیگری مانند پیشرفت تحصیلی مرتبط بوده است. مطالعه ما نشان می‌دهد که آنها ممکن است برای رفاه دانش‌آموزان نسبت به احساس ارتباط دانش‌آموزان با یکدیگر، کارکنان مدرسه و جامعه مدرسه‌شان کمتر معنادار باشند.

یافته‌های ما نشان می‌دهد که تقویت ارتباط در اوایل دبیرستان احتمالا باعث بهبود رفاه در اواخر دبیرستان می‌شود.

تعلق یک جنبه مهم از عملکرد روانشناختی سالم است. نوجوانی دوران رشد سریع است. تصور می‌شود که احساس تعلق در مدرسه از نظر روانی از نوجوانان حمایت می‌کند، زیرا آنها استقلال بیشتری کسب می‌کنند و حس قوی‌تری از هویت خود ایجاد می‌کنند.

شواهد اخیر نشان می دهد که اقدامات عملی مدارس می توانند برای تقویت و بهبود احساسات دانش آموزان از ارتباط با مدرسه انجام دهند.

در حالی که تحقیقات بیشتری برای تعیین مؤثرترین استراتژی ها مورد نیاز است، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد برنامه هایی که از رویکرد کل مدرسه برای مشارکت معلمان، کارکنان و دانش آموزان با هم استفاده می کنند، مؤثرترین هستند.

نمونه‌ها شامل کمیته‌های ارتباط مدرسه با معلمان، کارکنان و دانش‌آموزان به‌عنوان عضو، و همچنین پلتفرم‌هایی برای دانش‌آموزان است تا نگرانی‌ها و ایده‌های خود را با رهبران مدرسه مطرح کنند.

مدارسی که ما با آنها کار کرده‌ایم، برنامه‌های مربیگری را در سطوح مختلف امتحان کرده‌اند و از معلمان خواسته‌اند که فعالیت‌های ناهار را برای دانش‌آموزان با علایق خاص رهبری کنند.

یک متاآنالیز اخیر همچنین نشان داد که برنامه‌هایی که شامل راهنمایی و پرورش مهارت‌های حل مسئله با دیگران است نسبت به برنامه‌های متمرکز بر تغییر رفتار دانش‌آموزان مؤثرتر است.

مطالعه ما طیف وسیعی از عوامل مدرسه را در اوایل دبیرستان، زمانی که دانش‌آموزان در کلاس هشتم بودند، ارزیابی کرد. عوامل دیگری ممکن است برای سلامت روانی و رفاه دانش‌آموز در مقاطع دیگر، به‌ویژه در مقطع ابتدایی، معنادار باشد.

مطالعه ما همچنین ارزیابی نکرد که آیا بین دانش‌آموزان از جوامع دورافتاده یا به‌طور سنتی حاشیه‌نشین تفاوت‌هایی وجود دارد یا خیر.

تحقیقات آینده برای شناسایی اینکه آیا سایر عوامل مدرسه نیز ممکن است از رفاه دانش آموزانی که بیشتر در معرض خطر سلامت روانی ضعیف هستند حمایت کند، مورد نیاز است.

سارا کی. استیونز و همکاران، ارتباط طولی بین عوامل مدرسه، کارکنان، و دانش‌آموز با پریشانی روانی و رفاه دانش‌آموز، npj پژوهش سلامت روان (2026). DOI: 10.1038/s44184-026-00244-z

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.