در بانف، یک خرس گریزلی معروف به "رئیس" بر پارک ملی حکومت می کند

خرس 122 از قطار، اتومبیل و خرس های رقیب جان سالم به در برده است. برخی می ترسند که اکنون بزرگترین تهدید برای زندگی او شهرت خودش باشد.

"رئیس"، پادشاه خرس گریزلی افسانه ای نزدیک پارک ملی بنف. اعتبار ... همه چیز در عکاسی وحشی

گزارش از پارک ملی Banff، Canmore و Dead Man’s Flats، آلبرتا.

برای دانشمندان و نگهبانان پارک ملی بنف، او خرس گریزلی 122 است. اما برای همه کسانی که در قدیمی‌ترین پارک ملی کانادا یا نزدیک آن زندگی می‌کنند، و بسیاری از 4.5 میلیون بازدیدکننده سالانه آن، او رئیس است.

قطار باری بدون عواقب بد ظاهری با او برخورد کرده است. او شانه هایش را بالا انداخته است که با ماشین برخورد می کند. دانشمندان تأیید کرده اند که او حداقل یک بار یک خرس سیاه را کشته است و به او تنقل داده است، و اعتقاد بر این است که او پدر بسیاری از خرس ها در قلمرو 2000 کیلومتر مربعی خود بوده است.

بیش از همه، باس به پادشاه خرس مشهور 700 پوندی کانادا تبدیل شده است. وقتی او در امتداد بزرگراه ترانس کانادا به دنبال قاصدک قدم می زند، "مرباهای خرس" به سرعت دنبال می شوند. نبردهای او با یک خرس رقیب به نام Split Lip افسانه ای است. (او باعث شکافتن لب شد.) بیدار شدن سالانه او از خواب زمستانی، معمولا در ماه مارس، توسط رسانه های خبری در سراسر آلبرتا گزارش می شود.

گالری‌های بانف و کنمور همسایه، عکس‌های غول‌پیکر او را در سراسر جهان ارسال می‌کنند. تصویر او روی آهنرباهای یخچال، تی شرت ها و کیسه های حمل و نقل ظاهر می شود. یک رستوران محلی به نام او نامگذاری شده است، اتاق غذاخوری اصلی آن توسط مجسمه فلزی ضایعاتی از خرس.

اما علیرغم رفتار ترسناک او که با پنجه های چهار اینچی تقویت شده است، تعداد کمی از کارشناسان خرس رئیس را تهدیدی برای بازدیدکنندگان یا ساکنان پارک می دانند. در عوض، آنها می ترسند که مشهور بودن او و لشکر هوادارانی که ایجاد کرده است، بزرگترین تهدید برای زندگی و سلطه او باشد.

از جمله کسانی که نگران هزینه های افراد مشهور هستند، پل کالرا، صاحب پمپ بنزین و عکاس طبیعت است که بیش از 20 سال پیش با عکس هایی در یک روزنامه محلی توجه خرس را به خود جلب کرد و به طور گسترده ای با نام بردن از او شناخته می شود.

آقای کالرا که پشت میزی در رستوران در ایستگاه خدماتش در Dead Man’s Flats نشسته بود، گفت: «به او استراحت بدهید. حتی ستاره‌های سینما که معروف‌ترین هستند، وقتی برای خوردن همبرگر می‌روند، با عینک آفتابی ناشناس می‌روند، می‌دانی؟ من هم همین را برای رئیس می‌خواهم.

حدود ۷۵ خرس گریزلی در کوه‌ها، رودخانه‌ها و دره‌های ۶۶۴۱ کیلومتر مربع پارک ملی بنف پرسه می‌زنند. اینکه رئیس چگونه متمایز شد، به اندازه اندازه و افسانه های او، یک موضوع جغرافیایی است. چمن خانه او با دروازه اصلی توریستی پارک همپوشانی دارد.

گریزلی ها البته می توانند خطرناک باشند. در این ماه، افسران حفاظت از محیط زیست در بریتیش کلمبیا، یک گریزلی ماده و سه توله او را پس از اینکه DNA آنها را به حمله مرگبار به یک زن و دخترش متصل کرد، کشتند.

اما اگرچه رئیس سه سال پیش به کانمور، شهر سابق معدن زغال‌سنگ درست در شرق پارک قدم زد و ظاهرا به دنبال سیب‌های خرچنگ بود، دیوید لاسکین، بوم‌شناس حیات‌وحش پارک‌های کانادا گفت: خطری که بیشتر گریزلی‌ها دارند، اغراق‌آمیز است.

او در یک میز پیک نیک پارکی که با تابلوهایی که در مورد غذا دادن به حیوانات هشدار می‌دهند، گفت: «بسیاری از مردم تجربه‌های لذت‌بخش در بیابان را از خود می‌دزدند، زیرا از خرس‌ها می‌ترسند. "خرس ها باید مورد احترام قرار گیرند. نزدیک شدن به خرس: خطری برای شما وجود دارد، اما به ویژه برای خرس. ما نمی خواهیم خرس ها را در موقعیتی قرار دهیم که مجبور شوند از خود دفاع کنند."

دکتر لاسکین گفت که رئیس خرس های دیگری را خورده است، اما او و همه گریزلی های بنف عمدتا گیاهخوار هستند. توت ها، ریشه ها و سایر مواد گیاهی حدود 90 درصد رژیم غذایی آنها را تشکیل می دهند. حفظ وزن 700 پوندی در یک رژیم غذایی سرشار از انواع توت ها، گریزلی ها را مجبور می کند دامنه وسیعی داشته باشند و به شدت غذا بخورند. دکتر لاسکین گفت که رئیس می تواند روزانه حدود 200000 بوفالوبری را کنار بگذارد. زمانی که در بیشتر سال 2012 یقه ردیاب به سر داشت، در جستجوی غذا حدود 1400 کیلومتر را طی کرد.

او گفت: "آنها در واقع به طرز شگفت آوری در نحوه بیرون کشیدن توت ها از درختچه ها، از شاخه ها ظریف هستند." "آنها از پنجه های خود استفاده می کنند و فقط یک شاخه را به دهان خود می کشند و به نوعی توت ها را می کوبند."

مردم محلی به سرعت در داستان های رئیس داوطلب می شوند. بیل هانت، مدیر سابق حفاظت از منابع طبیعی در بنف، حدود سه سال پیش هنگامی که در حال جمع‌آوری وسایل برای نقل مکان از خانه‌اش در کانمور بود، با او برخورد کرد.

آقای هانت گفت: "من داشتم U-Haul را بسته بندی می کردم و او درست در خیابان از کنار خانه من، احتمالا 12 فوت دورتر قدم می زد." او می‌گوید: «به همین دلیل بود که او این نام را گرفت. او می‌توانست برود، می‌توانست از خط برق، 20 فوت پایین‌تر از خانه برود. اما او درست وسط جاده آمد - پنجه‌های سفید بزرگی که از جلو آویزان بودند.»

آقای کالرا با فروش عکس‌های خرس سودی برای رئیس ندارد، اما تعدادی را در ایستگاه خدمات خود به نمایش می‌گذارد. آقای کالرا که در هند به دنیا آمد و در سال 1989 به کانمور نقل مکان کرد، گفت که مانند آقای هانت، همیشه تحت تأثیر بی‌تفاوتی خرس نسبت به انسان‌ها قرار گرفته است.

آقای کالرا گفت: "بزرگترین چیز ملایمت و احترام او نسبت به مردم است." او هرگز به کسی آسیبی نزده است و این برای من بیش از هر چیز دیگری معنا دارد.

بر اساس طرح مدیریت خرس پارک، رئیس «عادت‌شده» است، دسته‌بندی برای خرس‌هایی که تا زمانی که تنها می‌مانند واقعا به مردم اهمیت نمی‌دهند.

گفته می‌شود، وقتی شبکه بادامک‌های دنباله‌دار، رویت‌ها و اثر پنجه‌های پارک نشان می‌دهد که او به سمت بنف، کانمور یا کمپ‌ها می‌رود، کارگران پارک به آرامی او را به سمت دیگری شلیک می‌کنند در حالی که بازدیدکنندگان را از مسیرش پاک می‌کنند. (معلوم نیست که آیا برنامه هایی برای حذف 500 شغل در پارک های کانادا بر این برنامه تأثیر می گذارد یا خیر.)

آقای هانت گفت، با وجود هجوم زیاد بازدیدکنندگان به بنف، حوادث جدی خرس همچنان نادر است. آنها عموما شامل خرس‌های «محتاط»، اکثریت قریب به اتفاق جمعیت، در بخش‌های دورافتاده پارک هستند.

آقای هانت گفت: "وقتی با یک خرس محتاط روبرو می شوید که سه ماه است شخصی را ندیده است، هر دو طرف می ترسند و می ترسند و حیوان بزرگتر برنده می شود." "اغلب فقط یک ضربه زدن سریع است و سپس آنها متوجه می شوند که با چه چیزی روبرو شده اند و بلند می شوند."

اما به گفته آقای هانت، نگران‌کننده‌ترین خرس‌هایی هستند که تصمیم می‌گیرند بهره‌برداری از فعالیت‌های انسانی - از زباله گرفته تا تغذیه پرندگان و درختان میوه - به دنبال توت‌ها باشد.

آقای هانت گفت: «این بسیار ظریف است، اما یک تغییر بسیار بزرگ است. "این زمانی است که خرس ها خطرناک می شوند."

علاوه بر تابلوهایی که به بازدیدکنندگان پارک دستور می دهد به حیوانات غذا ندهند، کانمور و بنف قوانین سختگیرانه ای در مورد زباله ها و برنامه هایی برای جایگزینی درختان میوه دارند.

اکنون در اواسط 20 سالگی، رئیس برای یک خرس پیر شده است و این گمانه زنی را در مورد اینکه آیا او در بهار از خواب زمستانی خارج خواهد شد یا خیر.

اوایل سال جاری، دکتر لاسکین از نزدیک با او آشنا شد. رئیس در تله ای پیدا شد که برای خرس مطالعه دیگری تنظیم شده بود. او گفت: «ما فکر می کردیم که او برای این کار خیلی باهوش است. باس آرام بخش شد، معاینه شد و یقه ای برایش گذاشتند که به احتمال زیاد در یک دعوا به زودی افتاد.

گریزلی‌ها معمولا در حدود 10 سالگی از نظر فیزیکی به اوج می‌رسند و سپس به تدریج کوچک می‌شوند، اما دکتر لاسکین گفت که هیچ نشانه‌ای از آن در Boss وجود ندارد.

با این حال، دندان‌های او "ساییده شده‌اند، اما این برای خرس‌های هم سن او غیرعادی نیست."

وقتی از دکتر لاسکین در مورد خز رئیس پرسیده شد، ابتدا اخم کرد.

او که ظاهرا نگران این بود که برخی از بازدیدکنندگان ممکن است پارک را به عنوان یک باغ وحش در نظر بگیرند، گفت: «من نباید در مورد ویژگی های لمسی خرس گریزلی اظهار نظر کنم.

او گفت: "نام آنها از ویژگی های خز آنها گرفته شده است، جایی که شما یک کت نرم با موهای محافظ دارید که فراتر از آن کت امتداد دارد." "آنها کمی سبک تر از بقیه کت هستند، و این ظاهر گریزلی را می دهد. و، بله، آنها نرم هستند."

ایان آستن در مورد کانادا برای تایمز گزارش می دهد. او یک ویندزور، انتاریو، بومی که اکنون در اتاوا مستقر است، به مدت دو دهه در مورد این کشور گزارش داده است. می توان با او در austen@nytimes.com تماس گرفت.