در تلاش برای مبارزه با آتش‌سوزی‌های قطب شمال و نجات کربن منجمد این سیاره

در اواسط جولای گرم سال 2021، آتش سوزی در جنگلی انبوه از صنوبر سیاه و درختان توس کاغذ پوست کنده در محوطه شمالی دانشگاه آلاسکا، فیربنکس شعله ور شد.

شعله‌ای که احتمالا توسط رعد و برق ایجاد شده بود، قبل از بالا رفتن از تاج‌ها، روی فرش خشک خزه‌های پر و گلسنگ سوخت. زمانی که سازمان های آتش نشانی پاسخ دادند، شعله های آتش به طول 12 فوت رسیده بود و ستونی از دود به طول 500 فوت را به راه انداخت.

چند روز قبل از پنج سالگی آتش‌سوزی جاده یانکویچ، سه عضو کنسرسیوم علم آتش‌سوزی آلاسکا را دنبال کردم و به جنگل شمالی رفتم و در مسیرهای اسکی کراس کانتری که ردیفی از دم اسب‌های میدان پردار قرار داشت، قدم زدم.

در سال 2024، این سازمان که میزبان ارائه‌هایی بود تا مدیران آتش‌سوزی را در جریان پیشرفت‌های جدید در علم آتش نشانی قرار دهد، با نصب علائم تفسیری در طول مسیر، به تبدیل منطقه به یک مسیر پیاده‌روی آموزشی کمک کرد. در حدود نیم مایلی، افق باز شد که به یک جایگاه پراکنده از تنه‌های برهنه و سیاه‌شده درختان، سوزن‌های برهنه و همسایه‌ها رسیدیم.

هیلاری شوک، هماهنگ کننده کنسرسیوم، با کاوشگر ذوب خود، یک میله فلزی نوک تیز T شکل که برای تشخیص مرز بالایی منجمد دائمی، لایه باستانی خاک یخ زده ای که زیر 15 درصد از زمین های اطراف نیمکره شمالی قرار دارد و تقریبا دو برابر اتمسفر کربن ذخیره می کند، از مسیر خارج شد.

آزمایش زمین درست خارج از جای زخم سوختگی به لایه بتونی مانند یک فوت زیر سطح برخورد کرد. اما هنگامی که شوک در اینجا فشار وارد کرد، جایی که آتش خزه و خاک سطحی غنی از مواد آلی را که یخ‌های دائمی را عایق می‌کرد، سوزانده بود، کاوشگر حداقل سه برابر عمیق‌تر در زمین فرو رفت.

آلیسون یورک، هماهنگ کننده خروجی سازمان، که در همان نزدیکی ایستاده بود، گفت: «این یک اثر فوری آتش سوزی بود. "وقتی بلافاصله بعد از آن نظارت کردیم، قبلا کمی ذوب شده بود."

محققان اریک میلر (چپ) و آلیسون یورک (راست) عمق آب شدن را در محل آتش‌سوزی جاده یانکویچ ثبت کردند. لیف وان سیس

این ابزار ابتدایی، که اندازه گیری عمق را از یک نقطه از زمین ارائه می دهد، یک مشکل رو به افزایش در سراسر شمال دور را نشان می دهد. از آنجایی که تغییرات آب و هوایی باعث آتش‌سوزی‌های مکرر و شدید در عرض‌های جغرافیایی شمالی سیاره می‌شود، ذوب شدن یخ‌های دائمی بیشتر و بیشتر را تسریع می‌کنند. این به ماده آلی اجازه می دهد تا تجزیه شود و گازهای گلخانه ای قدرتمندی را آزاد کند که به اثر بازخورد آب و هوای مارپیچی کمک می کند، گرمایش بیشتر، آتش سوزی های بیشتر و از بین رفتن یخ های دائمی بیشتر را تحریک می کند.

از همه مهم‌تر، تشدید آتش‌سوزی‌های جنگلی در کانادا، کربن بیشتری نسبت به انتشار سوخت‌های فسیلی این کشور در سال 2023 منتشر کرد. مانند آلاسکا، بسیاری از این آتش‌سوزی‌های بزرگ در مناطق دورافتاده وسیعی رخ می‌دهند که سیاست این است که اجازه دهیم تا زمانی که زیستگاه‌های انسانی را تهدید نکنند، بسوزند. با این حال، اگر تشدید آتش‌سوزی و گرمایش کنترل نشود، جنگل‌های شمالی و منجمد دائمی جهان می‌توانند به طور فزاینده‌ای از غرق‌های کربن غول‌پیکر به منابع عظیم کربن اتمسفر تبدیل شوند.

اکنون، تیم‌های بین‌المللی از محققان در سراسر ایالات متحده، کانادا و جاهای دیگر در حال تقلا هستند تا بفهمند چه چیزی در خطر است، چه از نظر مالی و چه از نظر زیست‌محیطی. آنها به دنبال اقدامات پیشگیرانه، مانند سوختگی های کنترل شده، و مطالعه پتانسیل شناسایی و خاموش کردن سریع آتش سوزی های جنگلی قبل از خارج شدن از کنترل هستند. آنها حتی در حال بررسی چیزی هستند که زمانی غیرقابل تصور بود: فرستادن آتش نشان های انسانی نه برای نجات جان یا سازه ها، بلکه برای محافظت از یکی از ذخایر بزرگ کربن سیاره ما.

برندان راجرز، دانشمند ارشد در مرکز تحقیقات آب و هوایی Woodwell، یکی از سازمان‌های اصلی که تلاش‌های تحقیقاتی مشترک را هدایت می‌کند، می‌گوید: «ما باید راه بهتری برای زندگی با آتش‌سوزی بیابیم. "من فکر می کنم که می تواند تفاوت معنی داری ایجاد کند."

برندان راجرز، دانشمند وودول (در بالا) در حال مطالعه تاثیر آتش‌سوزی‌های قطب شمال بر روی منجمد دائمی و همچنین اقداماتی است که می‌توان در مورد آن انجام داد. فیلیپ کیث (عکس)، پژوهش آب و هوای چوب وول (نقشه)

وودول، مؤسسه مدیریت زیست محیطی دانشگاه ویکتوریا پولیس و صندوق سرمایه گذاری غیرانتفاعی آلاسکا اکنون در یک ابتکار چند میلیون دلاری به نام North Fire برای مطالعه و افزایش آگاهی عمومی در مورد مزایای بالقوه این مداخلات شریک هستند.

این ایده به چند دلیل پیچیده و بحث برانگیز است. آتش سوزی جزء طبیعی و ضروری اکوسیستم های جنگلی سالم است. جلوگیری یا سرکوب آتش‌سوزی‌ها در بخش‌های عظیم جنگل‌های شمالگان و تاندرا که عمدتا مدیریت نشده‌اند، به منابع وسیعی نیاز دارد. و هنوز مشخص نیست که چنین مداخلاتی تا چه اندازه در انتشار گازهای گلخانه ای تفاوت ایجاد می کند.

در نهایت، صرف این واقعیت که محققان چنین مداخلات شدیدی را در سیستم‌های طبیعی در نظر می‌گیرند، بازتاب بدی از خطراتی است که ما با ادامه تولید بیشتر و بیشتر انتشار گازهای گلخانه‌ای در هر سال، خود را در آن قرار داده‌ایم. این تهدیدها ما را مجبور می‌کنند با پرسش‌های سخت‌تر دست و پنجه نرم کنیم که شامل مبادلات شدیدتر می‌شود: بهترین راه برای صرف منابع محدود و زمان رو به کاهش برای اجتناب از بدترین خطرات تغییرات آب و هوایی چیست؟ و چه زمانی، اگر هرگز، مشکلی ندارد که مردم را در معرض خطر احتمالی قرار دهیم تا خطرات گسترده‌تری برای جهان کاهش دهیم؟

"یک نقطه کور عظیم"

انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از آتش سوزی جنگل ها از سال 2001 در سراسر جهان 60 درصد افزایش یافته است - اما در سراسر جنگل های شمالی در شمال دور تقریبا سه برابر شده است.

این بخش از کره زمین چهار برابر سریعتر از بقیه کره زمین گرم می شود و چشم انداز را خشک می کند. علاوه بر این، صاعقه‌هایی که باعث آتش‌سوزی می‌شوند به شدت افزایش یافته‌اند، زیرا هوای گرم‌تر انرژی همرفتی را در جو افزایش می‌دهد و جریان‌هایی را که باعث ایجاد طوفان‌های تندری می‌شود، هدایت می‌کند.

به این معنا، انسان‌ها قبلا در این اکوسیستم‌های طبیعی با تولید گازهای گلخانه‌ای که دما را افزایش می‌دهند، شفاعت کرده‌اند و جنگل‌ها را در معرض الگوهای آتش‌سوزی بسیار خارج از هنجارهای تاریخی سالم قرار می‌دهند.

برای من، این بیشتر از هراس وجودی «آیا باید مداخله کنیم یا نباید؟» است. کیت هیز، استادیار دانشگاه وسترن واشنگتن، که با وودول برای مطالعه مزایای انتشار گازهای گلخانه ای مداخلات آتش سوزی کار می کند، می گوید. "ما قبلا مداخله کرده‌ایم، مسلما. و بنابراین از اینجا، کمی چسب زخم روی زخم گلوله است."

یخ‌های دائمی که عرض‌های جغرافیایی شمالی را احاطه کرده‌اند، زیر بنای بخش‌های وسیعی از کانادا، گرینلند، سیبری، اسکاندیناوی و دیگر کشورهای قطب شمال، حدود 1.5 تریلیون تن کربن ذخیره می‌کنند که بیشتر آن هزاران سال پیش در جای خود یخ زده است. با این حال، افزایش مداوم دمای جهانی، از سال 1850 تاکنون، ردپای منجمد دائمی قطب شمال را تا حدود 12 درصد کاهش داده است، با این کاهش سرعت در طی 50 سال گذشته.

تا سال 2100، ذوب شدن منجمد دائمی بر اثر آتش می تواند حدود 80 میلیارد تن دی اکسید کربن را تحت سناریوهای گرمایش بالا آزاد کند. طبق یک مطالعه ژانویه، این بیش از نیمی از انتشار گازهای گلخانه‌ای است که آتش‌سوزی از احتراق مستقیم پوشش گیاهی آزاد می‌کند. و بیش از 400 میلیارد تن اضافی است که می تواند از طریق ذوب شدن از گرمایش عمومی در آن دوره آزاد شود.

علیرغم سهم فزاینده آن در تغییرات اقلیمی، تنها تعداد کمی از مدل‌هایی که گزارش‌های آب و هوایی عمده سازمان ملل را تا به امروز اعلام کرده‌اند، شامل از بین رفتن تدریجی یخ‌های دائمی از طریق گرم شدن دما می‌شود، و هیچ‌کدام شامل فروپاشی ناگهانی و ذوب سریعی نمی‌شود که اغلب پس از آتش‌سوزی و امواج گرما رخ می‌دهد. همانطور که دانشمندان در مقاله‌ای در اوایل سال جاری هشدار دادند، با توجه به این پدیده‌ها و دیگر اثرات بازخورد آب و هوایی قدرتمند و کم شمار، ما تقریبا به طور قطع سرعت گرم شدن سیاره را دست کم می‌گیریم.

برایان بوما، دانشمند ارشد آب و هوا در صندوق دفاع محیطی و یکی از نویسندگان مقاله، که در حال کار بر روی توسعه ابزارهایی است که می تواند به سازمان های آتش نشانی کمک کند تصمیم بگیرند کدام آتش سوزی را در اولویت قرار دهند، می گوید: این انتشارات ناشی از گرمایش یک "نقطه کور عظیم" است.

از آنجایی که تشدید آتش سوزی و انتشار گازهای گلخانه ای دائمی به عوامل مهم دیگری در تغییرات اقلیمی تبدیل شده اند، برخی از محققان شروع به بررسی هزینه هایی کرده اند که مسئولیت جلوگیری از آنها را بر عهده بگیرند، به همان روشی که ما به دنبال کاهش آلودگی نیروگاه ها، وسایل نقلیه و کارخانه ها بوده ایم.

مقاله ای در سال 2022 در Science Advances، به رهبری محققان در Woodwell و اتحادیه دانشمندان نگران، نشان داد که تلاش بیشتر برای خاموش کردن آتش سوزی های شمالی می تواند یک راه حل آب و هوایی مقرون به صرفه باشد - قابل مقایسه یا حتی ارزان تر از پرداختن به انتشار گازهای گلخانه ای با ساخت توربین های بادی، مزارع خورشیدی یا کارخانه های تولید کربن.

خلبان یوکان فلتس

پیتر فرومهاف، یکی از نویسندگان مقاله سال 2022 و اکنون مشاور ارشد سیاست علمی در وودول، می‌گوید این یافته‌های اقتصادی در جذب محققان بیشتر برای جدی گرفتن ایده مقابله با انتشار آتش‌سوزی مفید بود.

چندین سال است که محققان Woodwell با مدیران جنگل‌ها، سازمان‌های آتش‌نشانی، جوامع بومی و سایر گروه‌ها در سرتاسر آلاسکا گفتگو کرده‌اند تا پتانسیل این رویکرد را به اشتراک بگذارند.

با توجه به منابع محدود و مأموریت کاملا تعریف شده سازمان های فدرال و ایالتی که مسئول مبارزه با آتش سوزی در آلاسکا هستند، فروش آسانی نبوده است. سیاست کلی در آنجا این است که اجازه می‌دهد آتش‌سوزی در مناطق دورافتاده شعله‌ور شود مگر اینکه خطری مستقیم برای جوامع ایجاد کند.

رندی جاندت، بوم شناس آتش سوزی در کنسرسیوم علم آتش نشانی آلاسکا، می گوید: «این سازمان ها در حال حاضر وظیفه حفاظت از جان و دارایی و تا حدودی منابع طبیعی را بر عهده دارند. اما آنها وظیفه نجات جهان را ندارند.»

با این حال، یک موفقیت قابل توجه وجود داشت.

پناهگاه ملی حیات وحش یوکان فلتس یک تکه تکه‌ای به وسعت 11 میلیون هکتار از تالاب‌ها، جنگل‌ها و باتلاق‌ها است. کوهپایه ها در بالای نوع خاصی از خاک یخ زده به نام یدوما قرار دارند. این یک شکل مخصوصا عمیق، غنی از یخ و متراکم کربن از منجمد دائمی است که از رسوبات سیلتی و باد منجمد تشکیل شده است که در اواخر پلیستوسن، که حدود 11700 سال پیش به پایان رسید، تشکیل شده است. (همچنین شرایط ایده آلی را برای حفظ بقایای مومیایی شده ماموت های پشمالو ارائه کرد.)

هیز می‌گوید: «این آخرین عصر یخبندان طول کشید تا انباشته شود. بنابراین هیچ راه سریعی برای جمع‌آوری مجدد آن وجود ندارد. ما واقعا نمی‌توانیم آن را به عقب برگردانیم.»

لیف وان سیس

لیف وان سیس

لیف وان سیس

اعضای کنسرسیوم علم آتش نشانی آلاسکا برای اندازه گیری لایه های خاکستر باقی مانده در خاک در کف جنگل به مناطق آسیب دیده از آتش می روند.

در سال 2019، این منطقه دچار یک سری آتش سوزی های ویرانگر شد که حدود 750000 هکتار را سوزاند. پس از یک جلسه کنسرسیوم علم آتش سوزی آلاسکا که در آن دانشمندان وودول مزایای احتمالی اقلیمی اطفاء حریق تهاجمی تر را برجسته کردند، مدیر وقت پناهگاه، جیمی فاکس، شروع به بررسی امکان خاموش کردن آتش در هنگام تهدید آن یخبندان دائمی کرد، خواه سکونتگاه های انسان را تهدید کند یا نه.

واکنش اولیه دلگرم کننده نبود.

"شما مردمی را خواهید داشت که با چتر نجات از هواپیماها بیرون می پرند تا ماموت های پشمالو یخ زده را نجات دهند - و شاید به خاطر آن بمیرند؟" او به یاد می آورد که از او پرسیدند.

اما در نهایت، او مدیران اداره خدمات آتش نشانی آلاسکا در اداره مدیریت زمین ایالات متحده را متقاعد کرد که یک پروژه آزمایشی را در یک بخش 1.6 میلیون هکتاری از یوکان فلتس انجام دهند. آنها موافقت کردند که در صورت داشتن منابع در دسترس برای خاموش کردن آتش در آنجا تلاش کنند و معتقد بودند که می توانند ظرف 72 ساعت آتش را مهار کنند.

Woodwell و شرکای آن توافق کردند تا بررسی کنند که این تغییر چگونه بر اتلاف یخ‌های دائمی و انتشار آتش‌سوزی تأثیر می‌گذارد، به این امید که برنامه‌های مشابهی را در جاهای دیگر ایجاد کنند.

مشخص نبود که این برنامه آزمایشی پس از انتخاب مجدد دونالد ترامپ زنده بماند، به ویژه زمانی که ابتکار DOGE به طور عطف به ماسبق بودجه عمومی را برای آن همکاری تحقیقاتی قطع کرد.

اما در ماه فوریه، دولت فدرال به طور رسمی این برنامه را حفظ کرد و منطق آن را به اهدافی مانند حفاظت از تنوع زیستگاه، کیفیت آب و کیفیت هوا گسترش داد.

نقشه برداری و مدل سازی

یکی از وظایف اصلی وودول در حال حاضر این است که تعیین کند سازمان های آتش نشانی چه زمانی و در کجا باید وارد عمل شوند. از همه مهمتر، تلاش های بیش از حد برای مهار آتش سوزی در گذشته باعث شده است تا مواد گیاهی خشکی ایجاد شود که بعدا آتش سوزی های شدیدتری را تحریک می کند.

راجرز هنگام صرف ناهار در حیاط آفتابی در محوطه دانشگاه استنفورد، جایی که وودول و EDF میزبان کارگاه آموزشی در مورد مداخلات احتمالی آتش سوزی در ژانویه بودند، می گوید: «ما همیشه دنبال آتش سوزی نمی رویم. "ما نمی توانیم این کار را انجام دهیم. ما نمی خواهیم این کار را انجام دهیم. ما نباید این کار را انجام دهیم. پس چگونه منابع خود را اولویت بندی کنیم؟"

Woodwell و همکارانش با تهیه نقشه ای از خطر سوختگی و آسیب پذیری کربن در داخل آلاسکا، در حال تلاش برای پاسخ به این سوال هستند. برنامه این است که در نهایت آن را در بیشتر مناطق کانادا نیز گسترش دهد.

این نقشه‌ها مکان‌های ذخایر غنی یدوما و سایر اشکال منجمد دائمی را مشخص می‌کنند، پیش‌بینی می‌کنند که در آن آتش‌سوزی‌ها در 10 تا 15 سال آینده بیشتر در آن رخ می‌دهند و نحوه رفتار و گسترش آنها را پیش‌بینی می‌کنند.

راجرز می‌گوید: «هدف نهایی ما این است که لایه‌ای به دست آوریم که بتواند به ما بگوید، در صورت وقوع آتش‌سوزی، چه مناطقی در برابر انتشار کربن بالا، ذوب منجمد دائمی، تخریب همیشگی منجمد آسیب‌پذیرتر هستند.»

راجرز در پاسخ به سوالی در مورد به خطر انداختن احتمالی آتش‌نشانان، در ایمیلی تاکید کرد که این یک موضوع بسیار جدی است که نیاز به بررسی دقیق دارد.

وی افزود که فناوری‌های تشخیص زودهنگام حریق، شیوه‌های پیشگیرانه نظارت بر آتش، بهبود برنامه‌ریزی اطفاء حریق و سایر اقدامات همگی می‌توانند به کاهش خطرات برای آتش‌نشانان و همچنین جوامع کمک کنند.

"آتش ملایم"

هنگامی که مناطق دارای خطر خاص شناسایی می شوند، اولین گزینه این است که اقداماتی را برای جلوگیری از آتش سوزی در آنجا یا حداقل کاهش احتمال تبدیل شدن آنها به آتش سوزی های بزرگ انجام دهید. این امر به طور کلی مستلزم استفاده از تجهیزات سنگین یا آتش سوزی های عمدی و کنترل شده برای از بین بردن پوشش گیاهی است که می تواند آتش سوزی های جدید ایجاد کند، یا ایجاد آتش سوزی هایی که ممکن است گسترش آنها را بررسی کند.

یک سوختگی فرهنگی در اوایل بهار امسال در فورت یوکان. با اجازه ادوارد الکساندر

قبایل بومی برای هزاران سال برای کاهش خطرات آتش سوزی، پاکسازی زمین برای محصولات کشاورزی و غیره، آنچه را که به عنوان سوزاندن فرهنگی شناخته می شود، انجام دادند. این عمل از دهه 1800 به طور گسترده در سراسر آمریکای شمالی غیرقانونی بود، اگرچه این قوانین در سال های اخیر کاهش یافته است.

با اجازه ادوارد الکساندر

با این حال، هم آتش‌سوزی‌های فرهنگی و هم آتش‌سوزی‌های تجویزی بحث‌برانگیز باقی می‌مانند زیرا می‌توانند از کنترل خارج شوند. و حتی اگر مهار شود، آتش‌ها همچنان می‌توانند دودی تولید کنند که به شهرها می‌پیچد.

ادوارد الکساندر، رئیس شورای بین‌المللی Gwich'in که نماینده مردمان بومی Gwich'in در سرزمین‌های شمال غربی، یوکان و آلاسکا است، می‌گوید: اما عجله کردن برای خاموش کردن آتش‌ها پس از شروع آنها هرگز آلاسکا را از مشکل فزاینده آتش‌سوزی‌های جنگلی پیشی نخواهد گرفت.

او می‌گوید: «در دنیا پول کافی برای مشکل اره برقی و تبر وجود ندارد. این کشور در اینجا خیلی بزرگ است.

الکساندر، که همچنین به عنوان رهبر ارشد قطب شمال در وودول خدمت می کند، استدلال می کند که آلاسکا باید استفاده بیشتر از آتش سوزی فرهنگی را تشویق کند تا خطر آتش سوزی و انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از آن کاهش یابد.

او می‌گوید: «ما به آتش ملایم نیاز داریم، نه آتش‌سوزی.

پروژه های آزمایشی جدید

طرح North Fire شامل چندین پروژه تحقیقاتی آزمایشی اضافی، از جمله تلاش برای مطالعه پتانسیل آتش سوزی فرهنگی برای کاهش خطرات آب و هوا و آتش سوزی در نزدیکی فورت یوکان، آلاسکا خواهد بود.

راجرز می‌گوید، این طرح برای یک خدمه آتش‌نشانی زمین‌های وحشی است که توسط شورای دولت‌های قبیله‌ای آتابااسکان، کنسرسیومی در منطقه یوکان فلتس، اداره می‌شود تا بهار آینده در آنجا آتش‌سوزی فرهنگی انجام دهند.

محققان در Woodwell و دانشگاه آلاسکا، Fairbanks، سپس اشتعال پذیری داده ها، سطوح کربن و منجمد دائمی را طی چندین سال جمع آوری و تجزیه و تحلیل خواهند کرد، به این امید که اطلاعات بیشتری در مورد این مداخلات انجام دهند.

به طور مشابه، محققان پولیس در دانشگاه ویکتوریا قصد دارند بررسی کنند که چگونه افزودن سوخت، با قطع درختان یا تغییر درختان کمتر قابل اشتعال، خطرات آتش سوزی را در بریتیش کلمبیا تغییر می دهد.

ارین هرینگتون، یکی از شرکای صندوق سرمایه گذاری آلاسکا، یک موسسه بشردوستانه متمرکز بر محیط زیست، توسعه اقتصادی و مسائل بومی، می گوید: هدف کلی ابتکار North Fire تسریع تحقیقات و گسترش مشارکت جامعه "به نحوی که به ما کمک کند این را به عنوان یک راه حل معنادار آب و هوای طبیعی جهانی در یک جدول زمانی سریع مقیاس کنیم."

تشخیص آتش سوزی از فضا

ناظران دیگر، از جمله جانت، معتقدند فرصت بزرگ‌تر برای کاهش انتشار آتش و حفظ یخ‌های دائمی ممکن است در «حمله اولیه» باشد. این به این معنی است که هواپیماها، تانکرها و آتش نشان ها را برای خاموش کردن آتش در اولین نشانه، قبل از اینکه فرصت تبدیل شدن به آتش سوزی را داشته باشند، آماده کنید.

هنگامی که آتش به اندازه معینی می رسد، مدت زمان بیشتری برای مهار آنها نیاز است - و کار بسیار خطرناک تر می شود.

تسریع زمان واکنش یکی از وعده‌های اصلی مجموعه ماهواره‌ای FireSat است که انتظار می‌رود تا پایان سال جاری حداقل دو بار در روز اطلاعات آتش‌سوزی را از سرتاسر جهان به وودول، تعداد انگشت شماری از سازمان‌های آتش‌نشانی و دیگر پذیرندگان اولیه ارسال کند. این سیستم در نهایت شامل بیش از 50 ماهواره خواهد شد که در دور کره زمین می چرخند، مجهز به دوربین های با وضوح بالا و حسگرهای حرارتی که می توانند آتش سوزی های کوچکتر و با دمای پایین تر را نسبت به سیستم های ماهواره ای موجود، تا 5 در 5 متر (16 در 16 فوت) تشخیص دهند.

در حال حاضر، تشخیص آتش سوزی ممکن است چند روز طول بکشد. اما هنگامی که صورت فلکی کامل در جای خود قرار گیرد، احتمالا در اوایل دهه 2030، FireSat باید بتواند هر 20 دقیقه یا کمتر تصاویر به روز آتش سوزی در هر نقطه از جهان را شناسایی و ارائه دهد.

اولین نمونه اولیه ماهواره در سال 2025 پرتاب شد و سه ماهواره عملیاتی در جولای به مدار زمین رفتند. اتحاد آتش زمین، سازمان غیرانتفاعی که این صورت فلکی را مدیریت می کند، انتظار دارد تا پایان سال آینده چهار مورد دیگر را راه اندازی کند.

نمونه اولیه ماهواره FireSat تصاویری از دو آتش سوزی دورافتاده آلاسکا، آتش سوزی موران و مرغ، در تابستان 2025 گرفته است.

تعدادی از سیستم های مشابه نیز آنلاین می شوند. شرکت آلمانی OroraTech 18 ماهواره تشخیص حریق خود را در یک سال و نیم گذشته پرتاب کرده است. به طور مشابه، آژانس های کانادایی در حال برنامه ریزی برای پرتاب صورت فلکی ماهواره ای خود با نام WildFireSat هستند که از سال 2029 آغاز می شود.

اما از آنجایی که این سیستم‌ها شناسایی‌های بیشتر و بیشتری را در سراسر جهان تولید می‌کنند، ساخت ابزارهایی که می‌توانند از طریق آن اطلاعات فیلتر کنند، ضروری‌تر می‌شود.

EDF در حال پشتیبانی و همکاری در چندین پروژه است که به طور بالقوه می تواند به این امر کمک کند، و در نهایت قصد دارد یک ابزار تریاژ مبتنی بر هوش مصنوعی ایجاد کند که می تواند به سازمان های آتش نشانی کمک کند تا پاسخ ها را به عنوان FireSat و سایر ابزارهای تشخیص آتش به صورت آنلاین در اولویت قرار دهند.

بوما می‌گوید: «همه این‌ها به نوعی شبیه ساختن اکوسیستم داده‌ای در اطراف FireSat است، به طوری که وقتی آنها شروع به بیرون آمدن می‌کنند «آتش از اینجا شروع می‌شود، آن‌جا، آتش از اینجا شروع می‌شود، آتش از آنجا شروع می‌شود»، ما اینطور نخواهیم بود، «اوه لعنتی، همه جا آتش است.» ما چارچوبی خواهیم داشت. بدیهی است که کامل نخواهد بود. ما باید آن را بهبود بخشیم، اما ماشین آلات لازم برای ترکیب آن داده ها را خواهیم داشت.

پاسخ سریع

اما تشخیص‌ها و تصمیم‌گیری‌های سریع‌تر فقط کارهای زیادی انجام می‌دهند. مناطق همچنان باید پرسنل و منابع آتش نشانی را به سرعت به آن آتش سوزی ها برسانند تا از خارج شدن از کنترل آنها جلوگیری شود.

به راجرز و فرومهاف در حین گفتگویمان در آن حیاط استنفورد گفتم: «بگویید که صورت فلکی FireSat کامل را داریم و آتش‌سوزی را می‌بیند که به تازگی در یکی از این مناطق با اولویت بالا و بسیار آسیب‌پذیر رخ داده است. چگونه می‌توانیم منابع آتش نشانی را به اندازه کافی سریع در یک منطقه دورافتاده مستقر کنیم که در آن سناریو اهمیت پیدا کند؟»

راجرز پاسخ داد: "من فکر می کنم متأسفانه پاسخ این است که بستگی دارد."