در حالی که ترامپ به پایان دادن به کمک 4 میلیارد دلاری در سال 2026 چشم دوخته است، اسرائیل باید بپرسد: آیا برای استقلال آماده است؟ - سرمقاله

اسرائیل باید کمتر به کمک های نظامی آمریکا وابسته شود. اما نمی توان استقلال را اعلام کرد. اعلامیه دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده مبنی بر اینکه وی قصد دارد تا پایان سال 2026 به کمک سالانه 4 میلیارد دلاری پایان دهد، یک سوال ساده را ایجاد می کند: آیا اسرائیل آماده است؟ ترامپ روز سه شنبه در سخنانی گفت که او و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، برای پایان دادن به این کمک ها توافق کرده اند. او استدلال کرد که اسرائیل به اندازه کافی مرفه شده است که بدون آن مدیریت کند. این استدلال شایستگی دارد. اسرائیل دیگر برای بقا به کمک خارجی وابسته نیست.

این کشور یک صنعت دفاعی پیشرفته، یک اقتصاد قدرتمند و قابلیت‌های فن‌آوری ایجاد کرده است که به امنیت آمریکا کمک می‌کند. این یک جاه طلبی معقول بود. پایان دادن به آن در دو ماه یک موضوع دیگر است. چه چیزی تغییر کرده است، و چه تدارکاتی برای اطمینان از آسیب نرسیدن به امنیت اسرائیل انجام شده است؟ یادداشت تفاهم موجود که در سال 2016 امضا شد، 38 میلیارد دلار فراهم می کند. در کمک نظامی آمریکا تا سال مالی 2028. این شامل 3.3 میلیارد دلار است.

سالانه بودجه نظامی و 500 میلیون دلار برای برنامه‌های دفاع موشکی مشترک. توافق نامشخص است، کنگره همچنان بر آن تأثیر دارد. توافق قابل پیش‌بینی بود. تدارکات دفاعی یک سال در یک زمان انجام نمی شود. هواپیماهای جنگنده، رهگیرهای موشکی، مهمات دقیق و سایر سیستم ها به سال ها برنامه ریزی، تولید و تحویل نیاز دارند. مشخص نیست ترامپ و نتانیاهو بر سر چه چیزی توافق کرده اند.

نتانیاهو به طور علنی درباره این ترتیب توضیح نداده است و ترامپ جزئیات کمی درباره پایان دادن به توافقی که تا سال 2028 ادامه دارد ارائه کرده است. کنگره همچنین در تعیین کمک نظامی آمریکا نقش دارد. بیانیه ریاست جمهوری به طور خودکار مسائل حقوقی و بودجه ای را حل نمی کند. اسرائیل مستحق پاسخ است، اسرائیلی ها مستحق پاسخ هستند.

چه تعهداتی صورت گرفته است؟ کدام قراردادها تحت تأثیر قرار خواهند گرفت؟ چه چیزی جایگزین کمک خواهد شد؟ و چرا چنین تصمیم نتیجه‌ای بدون بحث عمومی گرفته شد؟ اینها مسائل مربوط به امنیت ملی است، نه غرور. اسرائیل دلایل خوبی برای پیگیری استقلال دفاعی بیشتر دارد. جنگ پس از 7 اکتبر خطرات ناشی از اتکا به تامین کنندگان خارجی برای تجهیزات نظامی ضروری را نشان داد.

تأخیر در تحویل تسلیحات آسیب پذیری هایی را آشکار کرد که هیچ دولت مسئولی نباید آنها را نادیده بگیرد. اسرائیل باید تولید داخلی مهمات، رهگیرها و سایر سیستم های حیاتی را گسترش دهد. این کشور باید در تحقیقات سرمایه گذاری کند، ظرفیت صنعتی خود را تقویت کند، و اطمینان حاصل کند که نیروهای مسلح خود می توانند عملیات طولانی مدت را بدون وابستگی به تصمیمات خارج از کشور ادامه دهند. اما استقلال را نمی توان به سادگی با امتناع از کمک به دست آورد. پایان دادن به بودجه آمریکا به وابستگی اسرائیل به هواپیماهای آمریکایی، قطعات یدکی، مهمات دقیق، یا فناوری پیشرفته نظامی پایان نمی دهد.

جایگزینی کمک‌های مالی آمریکا با خریدهای اسرائیلی هزینه‌های اسرائیل را افزایش می‌دهد بدون اینکه لزوما وابستگی آن به تامین‌کنندگان آمریکایی کاهش یابد. خوداتکایی واقعی به معنای داشتن ظرفیت صنعتی، منابع مالی، و انعطاف‌پذیری استراتژیک برای دفاع از خود در مواقعی است که کمک‌های خارجی در دسترس نیستند. جایگزینی میلیاردها کمک سالانه آمریکا، تقاضاهای جدیدی را برای بودجه دفاعی اسرائیل ایجاد می‌کند، که احتمالا به مالیات‌های بالاتر، استقراض اضافی، یا کاهش مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی، و زیرساخت‌ها نیاز دارد. کمک بیش از یک انتقال مالی است.

انتقال اولیه بخش اعظم آن از خرید از تولیدکنندگان آمریکایی حمایت می کند و به صنعت آمریکا کمک می کند و در عین حال توانایی های نظامی اسرائیل را تقویت می کند. این روابط همچنین شامل اشتراک اطلاعات، تحقیقات مشترک، توسعه دفاع موشکی و هماهنگی عملیاتی می شود. مشارکت امنیتی اسرائیل با ایالات متحده به هر دو کشور خدمت می کند. اسرائیل نباید به یک فاکتور سالانه تقلیل یابد. همچنین اسرائیل نباید سیاست های مربوط به اعلام ترامپ را نادیده بگیرد. حمایت آمریکا از اسرائیل به ویژه پس از جنگ غزه به طور فزاینده ای مورد مناقشه قرار گرفته است.

ترامپ در روز انتخابات میان دوره ای آمریکا، در بحبوحه فشارهای داخلی فزاینده پیرامون کمک به اسرائیل صحبت کرد. اسرائیل نمی تواند حمایت خود را از دست بدهد که باید به اورشلیم مربوط شود. اسرائیل نمی تواند حمایت دو حزبی آمریکا را که سنگ بنای امنیت آن برای چندین دهه بوده است از دست بدهد. پاسخ این است که شراکت را کنار نگذاریم. این برای مدرن کردن آن است. اسرائیل باید برای انتقال تدریجی به سمت خوداتکایی بیشتر، سرمایه گذاری در تولید داخلی و در عین حال گسترش همکاری های تحقیقاتی و دفاعی مشترک با واشنگتن مذاکره کند.

یک جدول زمانی معتبر باید مشخص کند که اسرائیل کدام قابلیت‌ها را می‌تواند به طور مستقل توسعه دهد و کدام یک به همکاری آمریکا ادامه خواهد داد. این نیاز به برنامه‌ریزی و مشورت دارد. نتانیاهو باید آنچه را که تصمیم‌گیری شده است توضیح دهد و یک استراتژی معتبر برای تامین مالی نیازهای دفاعی آینده اسرائیل ارائه دهد. اسرائیل باید از روزی استقبال کند که دیگر نیازی به کمک نظامی آمریکا نداشته باشد. نباید رسیدن به آن مقصد را با رسیدن به مقصد اشتباه بگیرد.