در حالی که نتانیاهو 19 سال از ریاست جمهوری خود می گذرد، اسرائیل باید با این پرونده برای محدودیت های دوره خود مقابله کند - سرمقاله

روز دوشنبه، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو نقطه عطفی را رقم زد: 19 سال کامل به عنوان نخست وزیر اسرائیل. این سال ها در سه دوره غیر متوالی - از 1996 تا 1999، از 2009 تا 2021، و از دسامبر 2022 تا امروز گذشت. در مجموع، زمان حیرت انگیزی است که یک نفر کشور را رهبری کند. نتانیاهو از زمان استقلال تقریبا از هر چهار روز یک بار و از سال 1996 تقریبا دو روز از هر سه روز نخست وزیر بوده است. برای نتانیاهو، این یک دستاورد سیاسی چشمگیر است.

با این حال، برای کشور این سوال مطرح می شود: آیا در یک دموکراسی سالم است که یک رهبر برای مدت طولانی در راس امور بماند؟ پاسخ واضح این است: چرا که نه؟ این چیزی است که مردم می خواهند. نتانیاهو بارها در انتخابات پیروز شده است – یا به عبارت دقیق تر، ائتلاف های حکومتی را گرد آورده است. این خواست مردم است. اما دموکراسی ها برای حکومت اکثریت محدودیت هایی قائل می شوند نه برای خنثی کردن اراده مردم، بلکه برای حفظ سیستمی که از طریق آن ابراز می شود.

محدودیت های دوره یک مثال است. احزاب مخالف از محدود کردن دوره نخست وزیری حمایت می کنند. در سال 1951، شش سال پس از مرگ فرانکلین دلانو روزولت، پس از چهار پیروزی در انتخابات و کمی بیش از 12 سال ریاست جمهوری، ایالات متحده اصلاحیه 22 را تصویب کرد و از انتخاب هر کسی بیش از دو بار به عنوان رئیس جمهور جلوگیری کرد. نگرانی اصلی متمرکز نگه داشتن قدرت رئیس جمهور برای مدت طولانی در دستان یک نفر بود. انگیزه سیاسی نیز وجود داشت: جمهوری‌خواهان پس از مدت‌ها محرومیت از کاخ سفید، این تلاش‌ها را هدایت کردند. هر دو انگیزه در اسرائیل وجود دارد.

چهار حزب «بلوک تغییر» - یاشاد، یاشار، دموکرات‌ها و اسرائیل بیتنو - همگی از محدود کردن دوره نخست‌وزیری حمایت کرده‌اند، هر چند بر سر فرمولی به توافق نرسیده‌اند. محدودیت‌های دوره مزایای اساسی برای اسرائیل دارد. اما انگیزه سیاسی لزوما اصلاحات را باطل نمی کند.

ناامیدی جمهوری خواهان از روزولت، متمم بیست و دوم را ذاتا غیردموکراتیک نکرد. محدودیت های دوره وی همچنین مزایای اساسی برای اسرائیل دارد. در حالی که محدودیت های نخست وزیری در دموکراسی های پارلمانی نادر است - جایی که پارلمان ها می توانند نخست وزیر را برکنار کنند - بی سابقه نیست. مجارستان پس از یک سال نخست وزیری قانون اساسی خود را در سال جاری به قانون اساسی اصلاح کرد. دوره 16 ساله بی وقفه اوربان. تایلند نیز یک محدودیت هشت ساله در نظر گرفته است.

اسرائیل نیازی به رد یک ایده صرفا به این دلیل ندارد که تعداد کمی از سیستم های مشابه آن را پذیرفته اند. زمان زیاد در قدرت می تواند هم برای رهبر و هم برای کشور ناسالم باشد. تصدی طولانی مدت می تواند باعث ایجاد حق شود: این حس که فردی که برای مدت طولانی حکومت کرده است، دارای امتیازات خاصی است. خطرناکتر از آن، می تواند این تصور را تقویت کند که یک فرد غیرقابل جایگزین است و تمایز دموکراتیک بین رهبر و دولت را محو کند.

رهبر دولت نیست. رهبر به دولت خدمت می کند. تاریخ انقضا همچنین رهبران را تشویق می کند که به جای بقای سیاسی بی پایان، بر دستاوردها و میراث تمرکز کنند. همچنین، محدودیت های دوره، احزاب را مجبور به پرورش رهبری جدید می کند. نخست وزیری که قصد دارد به طور نامحدود باقی بماند، انگیزه ای برای پرورش جانشین احتمالی ندارد. در نتیجه، شخصیت‌های با استعداد کنار گذاشته می‌شوند، و عموم مردم تشویق می‌شوند که باور کنند هیچ جایگزین مناسبی وجود ندارد. انتقال‌های منظم سالم هستند.

رهبران جدید – حتی از همان حزب – چشمان تازه‌ای به ارمغان می‌آورند، کمتر به مفروضات پیشینیان خود محدود می‌شوند، و می‌توانند روابطی را که در داخل و خارج از کشور کهنه یا مسموم شده‌اند، دوباره تنظیم کنند. آنها به مخالفان سرسخت دولت اطمینان می دهند که هیچ رهبر برای همیشه باقی نخواهد ماند و تجدید در راس در یک فاصله زمانی مشخص از طریق سیستم سیاسی انجام خواهد شد. اعتراض یک ابزار دموکراتیک مشروع است.

اما یک نقطه پایانی از پیش تعیین‌شده می‌تواند به مردم کمک کند که احساس نکنند اعتراض دائمی در خیابان‌ها تنها راه قابل تصور برای تغییر است. محدودیت‌های دوره تضمین نمی‌کند که حزب دیگری قدرت را در دست بگیرد، اما چرخش را در راس آن تضمین می‌کند و امکان تغییر جهت را ایجاد می‌کند. محدودیت‌های مدت زمان درمان همه‌چیز نیست، و هر نقطه ضعفی را در سیستم سیاسی اسرائیل برطرف نمی‌کند. اما پس از 19 سال تحت رهبری یک نخست وزیر، دیگر بار اثبات نباید تنها بر عهده کسانی باشد که آنها را پیشنهاد می کنند. این باید با کسانی باشد که استدلال می کنند که تصدی نامحدود سالم است.