در دفاع از گناه توسط انجمن

جی دی ونس و عبدالالسید از نظر ایدئولوژیک اشتراکات بسیار کمی دارند و به نظر می رسد کمتر همدیگر را دوست دارند. به عنوان بخشی از مبادله ناخوشایند توهین های شخصی در ماه گذشته، نامزد دموکرات ها برای مجلس سنا در میشیگان به طور ضمنی گفت که پدربزرگ ونس همسر سرخپوست آمریکایی معاون رئیس جمهور را تایید نمی کند.

در پاسخ، ونس السید را "بسیار، بسیار بد" خطاب کرد و به او هشدار داد که "نام همسرم را از دهان خود دور نگه دارد، زیرا او راهی برای خروج از لیگ شماست." با این حال، حتی با وجود اینکه ونس و السید از طعنه‌های حیاط مدرسه خوشحال هستند، حداقل می‌توانند در مورد یک چیز به توافق برسند: اینکه احساس گناه از طریق ارتباط وسیله تحقیرآمیزی برای کسب امتیازات سیاسی ارزان است.

السید در اوایل سال جاری، هنگامی که از او درباره تصمیمش برای کمپین انتخاباتی در کنار حسن پیکر، یک شوک اینترنتی که گفته بود «آمریکا مستحق 11 سپتامبر بود» که گفته بود «آمریکا مستحق 11 سپتامبر بود» سؤال شد، شکایت کرد، السید در اوایل سال جاری شکایت کرد. بن موت های جذاب علیرغم درخواست‌های مکرر از درون حزب خود برای انصراف از پیکر، السید از انجام این کار خودداری کرد.

ونس با دوستش تاکر کارلسون با وضعیت مشابهی مواجه است. ونس در سپتامبر 2024، پس از اینکه سناتور وقت با میزبان محافظه‌کار پادکست روی صحنه ظاهر شد، گفت: ونس «به فرهنگ لغو گناه از طرف انجمن اعتقادی ندارد.» در سال‌های پس از اخراج از فاکس نیوز، کارلسون یک منکر هولوکاست را به‌عنوان «مهم‌ترین مورخ ایالات متحده» ستود، یک فرقه کوچک یهودی را به سازماندهی جنگ در ایران متهم کرد و از ولادیمیر پوتین به‌عنوان «موثرترین رهبر در طول عمرم» تمجید کرد. کارلسون که نمایشش بارها و بارها به خیانت فرضی جی

اوس، به برجسته ترین مروج یهودی ستیزی در کشور تبدیل شده است. او اخیرا یک گفتگوی دوستانه با مهمانی انجام داد که ادعا می کرد جبر «ریاضی جعلی» است که برای «برده‌های گوی» ایجاد شده است.

اوایل این ماه در کنفرانس مطبوعاتی کاخ سفید مستقیما از ونس در مورد رابطه او با کارلسون سؤال شد. معاون رئیس جمهور گفت: "تاکر یک دوست است، علیرغم این واقعیت که ما در مواردی با هم اختلاف نظر داریم." و من قرار نیست در بازی ای که دوستان را زیر اتوبوس می اندازم، زیرا با آنها اختلاف نظر سیاسی دارم. فکر می کنم این مکان وحشتناکی برای ایالات متحده است.

[جاناتان چیت: دفاع نادرست جی دی ونس از تاکر کارلسون]

السید و ونس از ما می خواهند باور کنیم که دوستان دردسرساز آنها با افرادی در زندگی خودمان که از دیدگاه های سیاسی آنها متنفریم، اما آنها را دوست داریم و قدردانی می کنیم، تفاوتی ندارند. E. M. Forster نویسنده انگلیسی در سال 1938 در حالی که اروپا به سمت جنگ می‌رفت، نوشت: "اگر مجبور بودم بین خیانت به کشورم و خیانت به دوستم یکی را انتخاب کنم، امیدوارم جرات خیانت به کشورم را داشته باشم." این یک احساس شرافتمندانه است، برای دوستی بر سر قبیله. اما پیکر و کارلسون معادل عموی دیوانه شما نیستند.

و السید و ونس شهروندان عادی نیستند. آنها شخصیت های سیاسی هستند که قضاوت و انتخاب هایشان بر زندگی دیگر آمریکایی ها تأثیر می گذارد. انتخاب دوستان در واقع نشانه ای عالی از شخصیت است و از این نظر، ونس و السید فقدان آشکار آن را نشان داده اند.

تاکتیکی که به عنوان «گناه به واسطه انجمن» شناخته می‌شود، میراث سناتور جو مک کارتی را تداعی می‌کند، که غیرت وحشیانه‌اش برای افشای کمونیست‌ها، واقعی یا خیالی، آن‌قدر دوران تعریف‌کننده بود که الهام‌بخش پیوستن یک ایسم به نام خانوادگی‌اش بود. با این حال، گناه مک کارتی ضد کمونیسم او نبود - در واقع در دولت فدرال ماموران شوروی بسیار مستقر بودند. این بی پروایی و بی توجهی او به حقیقت بود. باید حد وسط منطقی بین انجام یک شکار جادوگر و نادیده گرفتن آشکار تمایل کسی برای برادری با افراد واقعا بدنام وجود داشته باشد.

اکنون که انجمن های آنها در کانون توجه قرار گرفته اند، السید، ونس و هموطنان ایدئولوژیک مربوطه آنها مشتاق به حداقل رساندن آنها هستند. چند ماه پیش، در مصاحبه سافت بال با Piker، Jon Favreau مجری برنامه Pod Save Americ، یک طراح برجسته افکار لیبرال، گفت که از دموکرات‌ها می‌خواهد «چالش یک روزه درباره حسن پیکر صحبت نکن» را انتخاب کنند. السید در پاسخ به سوالی درباره اظهارات پیکر در مورد 11 سپتامبر، سعی کرد خود را قربانی فرهنگ لغو که همه ما در سال 2020 قبول داشتیم ایده بدی بود، نشان دهد، اما به نظر می‌رسد می‌خواهیم آن را بازگردانیم. یک «متحد ونس» نیز ارسال مشابهی را تکرار کرد

به واشنگتن پست در مورد رابطه معاون رئیس جمهور با کارلسون گفت: "ما با لغو دوره تمام شده ایم."

هیچ کس نباید این طفره رفتن ها را بپذیرد. در ماه آوریل، السید Piker را برای افزایش حمایت رای دهندگان جوان در ایالت میشیگان و دانشگاه میشیگان به کار گرفت. در آخرین ساعات قبل از بسته شدن نظرسنجی ها، السید در یک مهمانی استخر با Piker و سایر اینفلوئنسرهای اینترنتی در دیترویت ظاهر شد.

ارتباط ونس با کارلسون بسیار عمیق تر است. ونس در مصاحبه ای در سال 2021 با یادآوری زمانی که برای اولین بار ملاقات کردند، شناخت فوری آنها از یکدیگر را به عنوان "مردی که دقیقا در مورد آنچه در کشور می گذرد درست می گوید" توصیف کرد. کارلسون به دونالد ترامپ کمک کرد تا ونس را به عنوان معاون خود انتخاب کند. ونس پسر کارلسون را به عنوان معاون مطبوعاتی خود استخدام کرد. زمانی که ونس پس از ترور این فعال محافظه‌کار، مهمان برنامه چارلی کرک بود، یکی از اولین افرادی که وی به مجموعه معاون رئیس جمهور دعوت کرد، کارلسون بود.

(در مراسم تشییع جنازه کرک شش روز بعد، کارلسون مداحی ای ارائه کرد که به نظر می رسید به این معنی است که یهودیان کرک را همانطور که عیسی مسیح را کشتند، به قتل رساندند.)

واضح ترین دلیلی که السید و ونس دوستان مضر خود را رد نکرده اند این است که هم پیکر و هم کارلسون مخاطبان زیادی دارند. سیاست کسب رای است و یک بد اخلاق به اندازه یک قدیس ارزش دارد. سیاستمداران دیگر بسیار بدتر از ارتباط با افرادی مانند پیکر و کارلسون عمل کرده اند.

نگران‌کننده‌تر این است که السید و ونس هر کدام حداقل با برخی از آنچه دوست تأثیرگذارشان حمایت می‌کند، همدردی می‌کنند. ونس در موارد متعدد نشان داده است که یهودی ستیزی را درک نمی کند یا اهمیتی نمی دهد. او زمانی خشم گروهی از جمهوری‌خواهان جوان را که درباره اتاق‌های گاز شوخی می‌کردند به عنوان «چنگ زدن مروارید» رد کرد و تلاش‌ها برای کنار گذاشتن متعصبان از جنبش محافظه‌کار را «آزمون‌های خلوص بی‌پایان و خودباخت‌کننده» توصیف کرد. ممکن است کسی فکر کند که حملات مکرر کارلسون به رئیس ونس، تا و از جمله اینکه ترامپ «باید از قدرت برکنار شود.

فورا، "وانس را صرفا به خاطر منافع شخصی‌اش متقاعد می‌کرد که کارلسون را انکار کند. این کار را نکرده است نشان‌دهنده ارزش بالایی است که برای ارتباط با او قائل است.

اگر چنین داده‌هایی وجود نداشت، دوستی ونس با کارلسون به راحتی می‌توان به عنوان محبت نابجا نسبت به کسی که به پیشرفت حرفه‌اش کمک کرد، رد کرد. اما ونس در رکوردی است که خلاف آن را بیان می کند. او اواخر سال گذشته گفت:

به نظر من این ایده که تاکر کارلسون - که یکی از بزرگترین پادکست‌های جهان را دارد، میلیون‌ها شنونده دارد، از دونالد ترامپ در انتخابات 2024 حمایت کرد، در انتخابات 2024 از من حمایت کرد - این ایده که دیدگاه‌های او به نوعی کاملا به محافظه‌کاری تنفر دارد، که او جایی در جنبش محافظه‌کار ندارد، صراحتا پوچ است.

این نشان می‌دهد که انکار هولوکاست، ادعای بی‌وفایی یهودیان به ایالات متحده، احترام به پوتین و بسیاری از ایده‌های مسموم دیگر در جنبش محافظه‌کار مورد استقبال قرار می‌گیرد. حتی نیک فوئنتس، اینفلوئنسر ملی‌گرای سفیدپوست نیز از بی‌صداقتی ونس خسته شده است. فوئنتس به نیویورک تایمز گفت: «جی. اگر او با «ضد یهودیان» مشکل دارد، باید با انکار بهترین دوستش تاکر کارلسون شروع کند.»

[ بخوانید: سوال حسن پیکر ]

به نظر می رسد قرابت ایدئولوژیکی مشابهی بین پیکر و السید وجود داشته باشد، که اظهارات گذشته آنها در مورد 11 سپتامبر و تروریسم به طور گسترده تر، راهی برای ایجاد یک معادل اخلاقی بین ایالات متحده و دشمنان اسلامگرا آن است. السید پنج سال پیش در بیستمین سالگرد حملات در توییتی نوشت: «امروز، من برای جان‌های 3K، مجروحیت‌های 6K، و ویرانی‌های زیرساختی در نیویورک که به نام ایمان من جاهلانه تداوم یافت، عزادار هستم.

"فردا سوگواری جان یک میلیون نفر، میلیون ها مجروح و ویرانی زیرساختی در 3 کشور خواهم بود که جهل به نام کشورم تداوم یافته است." در اوایل سال جاری، پس از آنکه یک تروریست الهام گرفته از حزب الله با ماشین خود به کنیسه ای در منطقه دیترویت که در آن 140 کودک یهودی در سنین پیش دبستانی در حال بازی بودند، کوبید، السید گفت که "آسیب دادن به مردم به مردم صدمه می زند"، اشاره ای به این واقعیت دارد که مهاجم چهار بستگان خود را در حمله هوایی اسرائیل از دست داده است.

(السید در تلاشی ناشیانه برای عذرخواهی، سرسختانه از پذیرفتن منطق نفرت انگیز سخنانش امتناع کرد و تنها اجازه داد که «داروی مناسب را در زمان نامناسب» تجویز کند.)

مانند پرنس هال که فالستاف را از دربار سلطنتی بیرون کرد، گاهی اوقات پایان دادن به یک دوستی نشانه بلوغ لازم برای رهبری است. باراک اوباما در سال 2008 پس از افشای اظهارات نفرت انگیز و توطئه آمیز کشیش دیرینه اش، جرمیا رایت، در معرض دید جهانیان قرار گرفت. رابطه اوباما با رایت بسیار صمیمی تر از رابطه بین السید و پیکر یا ونس و کارلسون بود. او چندین دهه در سکوهای رایت نشسته بود و رایت فرزندانش را غسل تعمید داده بود.

و با این حال، اوباما در نهایت به رایت پشت کرد و گفت که «حقوق‌های» تفرقه‌انگیز و ضدآمریکایی واعظ «توهینی به کاری است که ما در این کارزار انجام می‌دهیم». اوباما درک می کرد که تا زمانی که با شخصیتی مانند رایت در ارتباط است، هرگز نمی تواند مدافع قابل اعتمادی برای وحدت ملی باشد که ادعا می کرد به دنبال آن است.

جی دی ونس و عبدالالسید هر کدام با تصمیم بسیار آسان تری روبرو هستند و هر کدام نتوانسته اند تصمیم درست را بگیرند. به نظر می رسد که هر دو مرد از آن دور می شوند، شاهدی بر تحمل فزاینده آمریکایی ها در برابر افراط گرایی است.