در سنگال، مصیبت مادر، سیستم بهداشتی را تحت فشار قرار می دهد

داکار، سنگال - بیست و چهار ساعت قبل از اینکه کارکنان بهداشت در سراسر سنگال اعتصاب کنند، آوا دیبا شروع به کار کرد.

اولین فرزند او در حالی به دنیا می آمد که بیمارستان ها آماده می شدند تا خدمات را به مراقبت های اضطراری محدود کنند.

من چیزهایی را در داخل بیمارستان دیدم که مرا شوکه کرد.»

شوهر و دیگر بستگانش غایب بودند. او با چهار زن دیگر در یک اتاق مشترک بود. شکاف ها از سقف عبور کردند. فن کار نکرد. برخی از اتاق ها دارای تهویه مطبوع بودند. دیگران این کار را نکردند. برق متناوب بود.

زنان گریه کردند. بعضی ها ترسیده بودند. او می‌گوید گاهی اوقات با فریادهایشان مواجه می‌شد: «ساکت باش».

دیبا به عنوان یک پرستار کارآموز وارد بیمارستان شد و به عنوان مادر با یک دختر سالم از بیمارستان خارج شد. این تجربه باعث شد او احساس کند که خود سیستم خوب نیست.

او در Casamance در جنوب سنگال بزرگ شد و در دانشگاه در Ziguinchor در رشته ارتباطات دیجیتال تحصیل کرد.

او می گوید: «پیدا کردن کار با آن در اینجا دشوار است.

بر اساس گزارش آژانس ملی آمار و جمعیت شناسی این کشور (ANSD) در سه ماهه اول سال 2026، نرخ بیکاری سنگال در میان افراد 15 تا 34 ساله 28.4 درصد بود.

می‌توانید دوره‌های کارآموزی پولی داشته باشید یا کلینیک‌ها می‌توانند شما را برای انجام شیفت‌ها بپذیرند.»

او به داکار نقل مکان کرد و دوباره آموزش دید و کار خود را در Hopital Principal de Dakar و بیمارستان کودکان آلبرت رویر تکمیل کرد.

بر اساس آمار ارائه شده توسط رئیس شورا، در پایان سال 2024، 5236 پزشک در شورای ملی پزشکی سنگال ثبت نام کردند که 4407 نفر در بخش دولتی مشغول به کار بودند.

دکتر مارک مانگا، یکی از اعضای اتحادیه پزشکی SAMES در Ziguinchor، می‌گوید که مشکل فقط اعداد نیست.

وقتی بیمارستان ها فاقد تجهیزات اولیه هستند و بیماران باید صدها کیلومتر را برای تشخیص بیماری طی کنند، چگونه می توانیم از کیفیت مراقبت صحبت کنیم؟

در 16 و 17 سپتامبر، پزشکان، داروسازان و جراحان دندان در پی تعطیلی 48 ساعته هفته قبل دست به اعتصاب زدند. مراقبت های اورژانسی ادامه یافت، در حالی که فعالیت های معمول پزشکی مختل شد.

SAMES خواستار استخدام بیشتر، شرایط شغلی و بازنشستگی بهتر، و سرمایه گذاری بیشتر در بیمارستان ها و تجهیزات پزشکی، به ویژه در خارج از داکار است. این اتحادیه می گوید که خواسته های آن به سال 2023 باز می گردد.

دکتر دیابل درام، دبیر کل اتحادیه می گوید: «ما صبر کردیم، امیدوار بودیم و پیگیری کردیم. متاسفانه هیچ پاسخ قابل قبولی به ما داده نشد.»

انتظار چیزی است که سیستم بهداشتی سنگال به خوبی می داند.

بیماران منتظر پزشکان هستند. پزشکان منتظر تجهیزات هستند. اتحادیه ها منتظر عمل به وعده ها هستند. و دولت منتظر فضای تنفس مالی است.

بر اساس گزارش صندوق بین المللی پول (IMF) سنگال اکنون در حال تولید نفت و گاز است و اقتصاد آن در سال 2025 رشد 6.7 درصدی داشته است.

اما کشور بار بدهی سنگینی را نیز به دوش می کشد. صندوق بین المللی پول کل بدهی بخش عمومی را 132 درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) در پایان سال 2024 تخمین زد.

ممیزی های دولتی پس از روی کار آمدن رئیس جمهور باسیرو دیومای فایه، وام هایی را که قبلا فاش نشده بود، فاش کرد و منجر به بازنگری عمده در ارقام بدهی سنگال شد. صندوق بین‌المللی پول گفت که یک تمرین آشتی بدهی دولت مرکزی را از 74.4 درصد به 111 درصد تولید ناخالص داخلی در پایان سال 2023 بازبینی کرده است، عمدتا به دلیل بدهی‌هایی که قبلا فاش نشده بود.

تناقض این است که سنگال ثروت بیشتری تولید می کند در حالی که فضای کمتری برای خرج کردن آن پیدا می کند.

کمک های خارجی نیز مدت ها از مراقبت های بهداشتی حمایت کرده است. بر اساس گزارش لوموند و سایر سازمان های فعال در سنگال، کاهش کمک های ایالات متحده بر برنامه های پوشش HIV، مالاریا و سلامت باروری تأثیر گذاشته است.

رئیس جمهور فی به دنبال فضایی برای نفس کشیدن، به واشنگتن برای گفتگو با صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، سپس به ابوظبی برای دیدار با سرمایه گذاران و حامیان مالی رفته است.

فی معماری بدهی جهانی را «ناکافی» و «ناعادلانه» توصیف کرده و استدلال می‌کند که مانع دسترسی به خدمات عمومی ضروری از جمله مراقبت‌های بهداشتی و آموزش می‌شود.

انتظار می‌رود که او در سازمان ملل خواستار کاهش بیشتر بدهی کشورهای آفریقایی شود.

در ماه ژوئن، عثمان سونکو، نخست وزیر سابق سنگال، قبل از کنفرانس بین المللی غرامت در آکرا، حمایت خود را از غرامت اقتصادی آفریقا به دلیل تجارت برده و برده داری فراآتلانتیک اعلام کرد.

دولت های آفریقا و کارائیب به طور فزاینده ای برای عدالت جبرانی در مورد تجارت برده در اقیانوس اطلس فشار آورده اند. در کنفرانس ژوئن 2026 در آکرا، فی گفت که سنگال متعهد به پیشبرد این هدف است.

دیبا می خواهد به التیام بخشی از آن زخم های جدید کمک کند.

او قصد دارد در هماتولوژی، مراقبت از بیماران مبتلا به سرطان، لوسمی و بیماری سلول داسی شکل تخصص داشته باشد.

او می گوید: «آنها از مردن می ترسند. "وقتی وارد می شوند، فکر می کنند: "من هرگز بیرون نمی آیم. من از اینجا زنده بیرون نخواهم رفت. من می خواهم بمیرم."

او می گوید که بیمارستان ها اغلب آخرین راه حل هستند.

آن‌ها منتظر می‌مانند تا بیماری‌شان در آخرین مرحله باشد و به بیمارستان‌های دولتی بروند.»

عمومی لزوما به معنای رایگان نیست. مشاوره، آزمایش، دارو و درمان همه هزینه دارد.

آنها منتظرند تا پول کافی برای مراجعه به پزشک داشته باشند. منتظر تشخیص هستند. منتظر زایمان هستند. آنها منتظرند تا دولت یک سیستم بهداشتی خراب را ترمیم کند.

پس از 24 ساعت زایمان، گرما، فریاد و ترس، دیبا در حالی که دخترش را حمل می کرد بیمارستان را ترک کرد.

مریم یا مریم در سنت قرآنی، مادر عیسی است، زنی که درد و خلوت زایمان را پیش از ظهور با فرزندی در آغوش خود تحمل می کند.

برای دیبا، این نام داستان خودش را دارد: دختری که در آستانه اعتصاب پزشکی متولد شد، در سیستم بهداشتی که مادرش برای خدمت انتخاب کرده است.

"من نمی خواهم دخترم این را تجربه کند."