در واقع با ساعت تابستانی چه کنیم؟

تابستان به طور محکم در پنجره عقب است، و خورشید به طور محسوسی در هنگام غروب زودتر به سمت پایین می رود. در اول نوامبر، بیشتر ایالات متحده و بخش‌هایی از کانادا برای جلوگیری از غروب‌های بعدی، ساعت را تغییر می‌دهند. به طور خاص، ما یک ساعت به عقب برمی‌گردیم و ساعت تابستانی را به وقت استاندارد می‌گذاریم، تا بهار آینده برعکس شود. این یک مراسم دو بار در سال است که بسیاری از مردم آن را تحمل می کنند، اما تعداد کمی از آن لذت می برند.

یک نظرسنجی در سال گذشته از مرکز تحقیقات روابط عمومی AP-NORC نشان داد که تنها 12٪ از آمریکایی ها سیستم فعلی تغییر ساعت را دو بار در سال دوست داشتند، در حالی که 47٪ کاملا با آن مخالف بودند (40٪ بی طرف بودند). یک نظرسنجی متفاوت از YouGov در اوایل ماه مارس نشان داد که 64٪ از شهروندان بزرگسال ایالات متحده موافق لغو کلید ساعت هستند، در حالی که تنها 16٪ می خواستند آن را حفظ کنند. و اکثر کشورهای جهان دیگر حتی با سوئیچ زمان هم زحمتی ندارند.

با این حال، هنگام تلاش برای کشف چگونگی پایان دادن به این عمل، همه چیز کمی پیچیده تر می شود. یعنی باید به طور دائم DST یا زمان استاندارد را ثبت کنیم.

مجلس به تازگی لایحه دائمی دیگری برای صرفه جویی در تابستان تصویب کرد

برخی از محققان و سازمان‌ها مدت‌هاست که استدلال می‌کنند که زمان استاندارد دائمی بهتر است، و با استناد به مطالعات متعدد نشان می‌دهند که تغییر به DST می‌تواند اثرات منفی قابل‌توجهی بر سلامتی، به‌ویژه الگوی خواب ما داشته باشد. با این حال، قانونگذاران اغلب برای DST دائمی به جای آن فشار آورده اند. برای مثال، در اوایل سال جاری، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، قانون حفاظت از آفتاب را تأیید کرد، لایحه‌ای که در ماه ژوئیه از مجلس نمایندگان ایالات متحده عبور کرد اما پس از مخالفت برخی از سناتورهای جمهوری‌خواه از آن زمان در سنا متوقف شده است.

به هر حال، همان نظرسنجی YouGov نشان داد که به نظر می رسد آمریکایی ها در حال حاضر DST دائمی را به زمان استاندارد دائمی ترجیح می دهند، 43% تا 28%. شاید تعجب آور باشد که هم جمهوری خواهان و هم دموکرات ها با اختلاف مشابهی از perma-DST حمایت می کنند.

با توجه به بن بست سیاسی ما، ساعت تابستانی احتمالا سال آینده باز خواهد گشت. اما مطمئنا به نظر می رسد که تغییرات ساعت به زودی برای همیشه غروب می کند. شاید. بنابراین برای این Giz Asks، ما با کارشناسان تماس گرفتیم تا نظر آنها را در مورد اینکه آیا باید از شر سوئیچ ساعت خلاص شویم و چگونه باید انجام شود، دریافت کنیم. پاسخ‌های زیر برای گرامر و وضوح ویرایش شده‌اند.

یک پزشک خانواده و پزشکی خواب، که از طرف آکادمی پزشکی خواب آمریکا (AASM) صحبت می کند.

بهترین اقدام این است که تغییرات ساعت دو بار در سال را به طور کلی حذف کنید. سوال این است: کدام استاندارد زمانی به بهترین وجه از سلامت و رفاه عمومی حمایت می کند؟ از دیدگاه داروی خواب، واضح است که زمان استاندارد دائمی به مراتب گزینه سالم‌تری است.

"بازگشت" به معنای بازگشت به زمان استاندارد است. "Spring Forward" به معنای تغییر به DST است. ما دو بار در سال، ساعت خود را تنظیم می کنیم و انتظار داریم بدنمان نیز از همین روش پیروی کند. با این حال، ساعت‌های بیولوژیکی داخلی ما به راحتی تلفن‌ها یا رایانه‌های ما تنظیم مجدد نمی‌شوند.

بدن ما بر اساس یک ریتم شبانه روزی تقریبا 24 ساعته کار می کند که خواب، هوشیاری، هورمون ها، متابولیسم و ​​عملکرد قلبی عروقی را تنظیم می کند. نور قوی ترین نشانه محیطی برای همگام سازی این سیستم است. نور صبح به تنظیم ساعت داخلی ما با روز کمک می کند، در حالی که قرار گرفتن در معرض نور بعد از ظهر می تواند زمان طبیعی خواب را به تاخیر بیندازد. زمان استاندارد با زیست شناسی زیربنایی ما هماهنگی بهتری دارد.

عواقب سلامتی ناشی از برهم زدن آن تراز، شایسته توجه است. گذار بهاری به ساعت تابستانی یک ساعت خواب را در شب حذف می کند و برنامه روزانه ما را به طور ناگهانی تغییر می دهد. مطالعات این انتقال را با افزایش نرخ حملات قلبی، سکته مغزی و بستری شدن در بیمارستان مرتبط دانسته اند. تحقیقات همچنین افزایش تصادفات با وسایل نقلیه موتوری و صدمات در محل کار را در شبانه روز مشخص کرده است.

این نگرانی فراتر از انتقال دو بار در سال است. ساعت دائمی تابستانی باعث می‌شود صبح‌های زمستانی تاریک‌تر شود و به طور بالقوه افراد باید از خواب بیدار شوند، به محل کار بروند و کودکان را قبل از طلوع آفتاب به مدرسه بفرستند. نور ناکافی صبح می تواند زمان شبانه روزی را به تعویق بیاندازد، در حالی که نور بعد از ظهر می تواند خوابیدن در یک ساعت مناسب را دشوار کند. با گذشت زمان، ناهماهنگی مزمن شبانه روزی با مشکلات قلبی متابولیک، از جمله بیماری قلبی عروقی و سندرم متابولیک همراه بوده است.

ما قبلا دیدیم که حفظ این رویکرد چقدر می تواند دشوار باشد. در سال 1974، در بحبوحه بحران انرژی، ایالات متحده با استفاده از ساعت تابستانی در تمام طول سال آزمایش کرد. مخالفت عمومی در حالی افزایش یافت که کودکان منتظر اتوبوس های مدرسه بودند و مسافران در تاریکی سفر می کردند. کنگره قبل از پایان سال مسیر خود را معکوس کرد. این تجربه بر یک مشکل اساسی تاکید کرد: تغییر ساعت نیاز بیولوژیکی ما به نور مناسب را برطرف نمی کند.

AASM از زمان استاندارد دائمی پشتیبانی می کند زیرا زیست شناسی شبانه روزی انسان را با چرخه طبیعی نور تا تاریکی هماهنگ می کند. این توصیه مبتنی بر علم خواب است، نه نوستالژی یا ترجیح شخصی.

ما معمولا برای هدایت تصمیماتی که زندگی روزمره ما را شکل می‌دهد و سیستم‌هایی را ایجاد می‌کند که به مردم خدمت می‌کنند، به علم و رفتار انسانی تکیه می‌کنیم. زمان سنجی باید از همین اصل پیروی کند. ما شواهد علمی برای انتخاب بهتر داریم. به جای اینکه مکررا افراد را مجبور کنیم برنامه خواب خود را تنظیم کنند، باید استاندارد زمانی را انتخاب کنیم که به بهترین وجه از زیست شناسی ما پشتیبانی کند.

یک متخصص مغز و اعصاب و پزشک در مراکز اختلالات خواب پزشکی میشیگان و مرکز بهداشتی یپسیلانتی.

DST یک ناهماهنگی بین ریتم شبانه روزی داخلی (محرک خواب و بیداری داخلی شما) با ساعت اجتماعی ایجاد می کند. این ناهماهنگی با خطراتی برای سلامت فیزیکی و ایمنی عمومی همراه است. از دست دادن یک ساعت در بهار منجر به قرار گرفتن کمتر در معرض نور در صبح و قرار گرفتن بیشتر در معرض نور عصر می شود و می تواند ساعت داخلی شما را به تاخیر بیندازد.

مشخص است که نوجوانان در طول فصل بهار دچار کمبود خواب بدتر می شوند. نوجوانان و دانش‌آموزان دبیرستانی با توجه به ساعات اولیه مدرسه و تمایل طبیعی آن‌ها به داشتن برنامه خواب تاخیری، که اغلب در حالت محرومیت از خواب به اوج خود می‌رسد، به طور بالقوه بیشتر مستعد اثرات نامطلوب DST هستند.

ما شواهد زیادی داریم که مضرات تعویض زمان دو بار در سال را نشان می‌دهد، به‌ویژه زمانی که «به جلو حرکت می‌کنیم» و یک ساعت خواب را از دست می‌دهیم. چند روز اول پس از این تغییر فصل بهار با افزایش حملات قلبی، سکته مغزی و تصادفات وسایل نقلیه موتوری همراه است. کاهش رضایت از خواب و افزایش خواب آلودگی در طول روز نیز گزارش شده است. ما معتقدیم که این امر ثانویه به محرومیت نسبی حاد خواب، افزایش تون سمپاتیک (فشار خون و ضربان قلب بالاتر) و انتشار سیتوکین های پیش التهابی است.

اتخاذ یک گزینه دائمی این آسیب ها را کاهش می دهد. وقتی نگاه می کنیم که کدام فرم، DST یا Standard، گزینه دائمی ترجیحی است، پشتیبانی واضح و همسو از نظر بیولوژیکی برای پذیرش زمان استاندارد دائمی وجود دارد.

یک ستاره شناس آماتور، بنیانگذار و رئیس فعلی Save Standard Time، یک سازمان غیرانتفاعی آمریکای شمالی که در سال 2019 برای حمایت از زمان استاندارد دائمی تأسیس شد.

ما باید سوئیچ را رها کنیم، باید DST را کنار بگذاریم، و باید عقب بیفتیم و آن را فراموش کنیم و به استاندارد پایبند باشیم.

زمان استاندارد ساعت صادق‌تری است که نزدیک‌تر به خورشید تنظیم می‌شود. من در روستایی آیووا بزرگ شدم، پدربزرگ و مادربزرگم کشاورز بودند و به من یاد دادند که زمان نگاه کردن به خورشید را بگویم. هنگامی که در جنوب در بالاترین نقطه خود قرار دارد، اوایل ظهر است، ساعت 12 بعد از ظهر است، و شما ساعات را از آنجا تقسیم می کنید. زمان استاندارد زمان خورشیدی را در حالت ایده آل به 30 دقیقه تقریب می زند. DST به عنوان ترفندی ابداع شد تا مردم را زودتر از خواب برخیزد.

وقتی ساعت خود را به جلو می چرخانید و به جلو می روید، اکنون ساعت خود را دارید که یک ساعت سریع است. و وقتی ساعت شما یک ساعت تند باشد، به این معنی است که ساعت زنگ دار شما یک ساعت زودتر از زمان استاندارد به صدا در می آید. دلیل این است که خوب، در تابستان، خورشید زودتر طلوع می کند، بنابراین منطقی نیست که این کار را در ماه اکتبر انجام دهیم. اما انجام آن در تمام طول سال در زمستان بسیار بی معنی خواهد بود. بیشتر کار و مدرسه حدود ساعت هشت صبح در ایالات متحده شروع می شود، و این بعد از طلوع خورشید در تمام طول سال به وقت استاندارد است.

اما اگر در DST بودیم، در بیشتر ایالت‌های زمستان تا بعد از ساعت 8 صبح، در بیشتر ایالت‌ها به مدت سه ماه یا بیشتر به تأخیر می‌افتد. اگر ما در DST دائمی بودیم، حتی طلوع خورشید را از ساعت 9 صبح در هجده ایالت می‌بینید. و هیچ‌کس نمی‌خواهد زودتر بیدار شود، کسی نماینده کنگره خود را صدا نمی‌کند و نمی‌گوید: "هی، می‌توانی ساعت زنگ‌دار من را یک ساعت زودتر به صدا در بیاوری؟ من می‌خواهم در تاریکی از خواب بیدار شوم و در حالی که هنوز نیمه‌خواب هستم در آن جاده‌های یخی شجاع باشم."

DST بیش از یک قرن پیش اختراع شد. ویلم ویلت، معمار بود که می‌خواست بعد از کار بیشتر گلف بازی کند، و لابی گلف و لابی خرید آن را تبلیغ می‌کرد، زیرا فکر می‌کردند: «خب، اگر مردم را وادار کنیم زودتر از جایشان بلند شوند و بروند، بعد از ظهر وقت بیشتری برای خرج کردن پول خواهند داشت.» اما در ابتدا به عنوان راهی برای پیروزی در جنگ جهانی اول، افزایش نیروی کار و صرفه جویی در انرژی به ما فروخته شد.

ما مجبور نیستیم این چیز را نگه داریم. این باعث می شود ما کمتر بخوابیم، که به بهره وری، عملکرد ما در مدرسه آسیب می زند، و خطر تصادفات رانندگی مرگبار و بیماری های مزمن را افزایش می دهد. وقتی صبح ها نور خیلی کمی دارید، بلند شدن و رفتن سخت تر است. و وقتی در شب نور زیادی دارید، خوابیدن سخت‌تر می‌شود. همه اینها منجر به ساییدگی طولانی مدت و پارگی بدن می شود.

در مورد اینکه چرا مردم می‌خواهند DST را حفظ کنند، من فکر می‌کنم برخی از آن‌ها این است که استاندارد نام خسته‌کننده‌ای است و Daylight Saving هیجان‌انگیزتر به نظر می‌رسد. ما آن روز را نجات خواهیم داد. و همچنین یک وابستگی عاطفی با تابستان وجود دارد. بسیاری از مردم می گویند، "من نمی دانم چگونه کار می کند، اما می دانم که تابستان را دوست دارم. می دانم که در تابستان احساس بهتری دارم، بنابراین آیا نمی توانیم آن را در تمام طول سال نگه داریم؟"

سپس لابیست ها هستند. هنگامی که در سال 2025 در کمیته بازرگانی سنا جلسه ای داشتیم، دکتر کارین جانسون از AASM برای زمان استاندارد دائمی صحبت می کرد و سپس آقای جی کارن از انجمن ملی دارندگان زمین های گلف گفت که آنها با DST دائمی درآمد بیشتری کسب خواهند کرد.

جالب اینجاست که دونالد ترامپ، زمانی که در سال 2024 به عنوان رئیس جمهور منتخب انتخاب شد، در ابتدا گفت که ما باید DST را حذف کنیم، زیرا این کار پرهزینه و ناخوشایند است و فقط منافع خاصی را تامین می کند. و حق داشت که این را بگوید. متأسفانه، در آوریل سال بعد، پس از شهادت افراد گلف برای DST دائمی، پرزیدنت ترامپ شروع به گفتن کرد که ما به نور روز دائمی نیاز داریم. اکنون، رئیس جمهور ترامپ، به نظر من، 11 یا 12 زمین گلف در ایالات متحده و در کل 16 زمین گلف در سراسر جهان دارد. بنابراین ممکن است ارتباطی وجود داشته باشد.

من فکر نمی‌کنم که ما نباید از دولت بخواهیم که ترازو را در نظر بگیریم. و اگر ما از مشاغل عصرگاهی با DST دائمی حمایت می کنیم، با این تاریکی بیشتر به مشاغل صبحگاهی آسیب خواهیم رساند. کسب و کار صبح نیز اهمیت دارد. برای داشتن نور صبحگاهی به راننده اتوبوس مدرسه، راننده برف روب، نگهبانان زمین، نگهبانان و غیره نیاز دارید. بنابراین فکر می‌کنم بهترین راه عینی این است که ساعت‌هایمان را روی خورشید تنظیم کنیم که زمان استاندارد است.

[یادداشت نویسنده: ویلیام ویلت در اوایل قرن بیستم از DST دفاع کرد تا بعدا در روز گلف بازی کند. و دونالد ترامپ موضع خود را در مورد DST تغییر داده است.]

محقق خواب و ریتم شبانه روزی در دانشگاه اتاوا. نیکسون همچنین یکی از اعضای کنسرسیوم تحقیقات خواب کانادا است.

برای مدت طولانی، بحث در مورد انتقال DST در مورد لغو تغییر دو بار در سال ساعت ها بوده است. با توافق کلی اکنون که تعویض باید متوقف شود، مکالمه به این تبدیل شده است که کدام ساعت را باید نگه داریم. اکثر محققان خواب موافقند که زمان استاندارد، که بیشتر با خورشید مطابقت دارد، انتخاب سالمی است.

برای روشن شدن چند چیز از قبل، هیچ کدام از گزینه ها نور روز بیشتری را به ما نمی دهند. ساعت فقط تصمیم می گیرد که چه زمانی آن نور در برنامه ما بیفتد. DST دائمی در تمام طول سال یک ساعت نور را از صبح تا عصر جابجا می کند. اما تحقیقات نشان می‌دهد که نور صبح برای ساعت بدن ما که کمی بیشتر از ۲۴ ساعت کار می‌کند بسیار مهم است. هر روز به چیزی نیاز دارد تا آن را بازنشانی کند، و آن چیزی نور صبحگاهی است که آن را در مسیر نگه می دارد. از سوی دیگر، نور عصر آن را دیرتر هل می دهد.

در DST دائمی، نور صبح را به عصر منتقل می کنیم، بنابراین ساعت بدن ما دیرتر تغییر می کند و می خواهیم دیرتر به رختخواب برویم و دیرتر از خواب بیدار شویم. این رانش باعث ایجاد عدم تطابق ساعت می شود، زیرا زمان کار و مدرسه تغییر نمی کند. این عدم تطابق بین ساعت بدن ما و ساعت اجتماعی ما (برنامه تعیین شده توسط مدرسه و محل کار) همان چیزی است که محققان آن را جت لگ اجتماعی می نامند. DST دائمی این عدم تطابق را بدتر می کند و منجر به از دست دادن مداوم خواب می شود.

DST دائمی به ویژه برای نوجوانان، جغدهای شب و کسانی که در لبه غربی منطقه زمانی زندگی می کنند، مشکل ساز است. ساعت های بدن نوجوانان در دوران بلوغ دیرتر تغییر می کند، اما مدرسه هنوز زود شروع می شود. جغدهای شب نیز این زمان خواب تأخیر را تجربه می کنند، اما در بیشتر موارد، به دلیل کار، این تجمل را ندارند که در مواقعی که بدنشان نیاز دارد از خواب بیدار شوند و در نتیجه خوابشان کم شود. در شهرهایی در سمت غربی یک منطقه زمانی، مانند گرند راپیدز و ایندیاناپولیس، جایی که خورشید دیرتر طلوع می‌کند، DST دائمی طلوع آفتاب زمستان را از ساعت 9 صبح به پایان می‌رساند.

یعنی برای ماه ها صبحانه بخورید و در تاریکی به مدرسه یا محل کار بروید. در مطالعات انجام شده بر روی افرادی که در دو طرف مرز منطقه زمانی زندگی می‌کردند، افرادی که در سمت غربی (بعدا طلوع و غروب آفتاب) بودند کمتر می‌خوابیدند و نرخ چاقی، دیابت و بیماری قلبی بالاتری داشتند. همچنین به خوبی مستند شده است که محرومیت از خواب با افسردگی، برخی سرطان ها، ضعف عملکرد ایمنی و اختلال در توجه و یادگیری مرتبط است. بنابراین جای تعجب نیست که تلاش‌های گذشته برای DST دائمی معکوس شد.

من درک می کنم که چرا DST دائمی برای نور اضافی عصر در زمستان جذاب است. با این حال، مبادله کم خوابی و پیامدهای منفی آن ممکن است ارزش آن را نداشته باشد. اگر بخواهیم زمانی را برای حفظ در طول سال انتخاب کنیم، منطقی است که زمانی را انتخاب کنیم که ساعت بدن و ساعت اجتماعی ما را در یک راستا نگه دارد. بدن ما باید از خورشید پیروی کند و زمان استاندارد ساعتی است که ما را هماهنگ نگه می دارد و به ما کمک می کند خواب مورد نیاز خود را داشته باشیم.

استاد موسسه تحقیقات بیومدیکال فرالین ویرجینیا تک و متخصص زیست شناسی شبانه روزی.

ما تمایل داریم در مورد DST به گونه‌ای بحث کنیم که گویی این یک اولویت برنامه‌ریزی است، موضوعی که ترجیح می‌دهیم صبح نور داشته باشیم یا عصر. این قاب‌بندی چیزی که واقعا اتفاق می‌افتد را از دست می‌دهد. ما در نور روز حرکت نمی کنیم. ما خودمان در حال حرکت هستیم و زیست شناسی ما پیش نمی آید.

فکر کردن به سه ساعت کمک می کند. ساعت خورشیدی است که با چرخش زمین تنظیم شده است. ساعت بدن وجود دارد، یک تایمر داخلی که اساسا در هر سلولی که داریم کار می کند. و ساعت اجتماعی وجود دارد، ساعتی روی دیوار که همه ما قبول داریم با آن زندگی کنیم. در زمان استاندارد، این سه به طور منطقی نزدیک به هم قرار می گیرند. وقتی به جلو می رویم، فقط ساعت اجتماعی را حرکت می دهیم و دو تای دیگر همان جایی که بودند می مانند.

آنچه در ادامه می‌آید، بیشتر از یک مسئله زمانی، یک مسئله سبک است. نور خورشید صبحگاهی سیگنال اصلی است که ساعت بدن را مطابق با زمان محلی نگه می دارد و DST یک ساعت از آن را می گیرد. همان شیفت یک ساعت نور اضافی را در عصر به ما نشان می دهد، که ساعت را همچنان به دیرتر فشار می دهد. هر دو اثر در یک جهت اجرا می شوند. ساعت بدن تغییر می‌کند، صبح‌ها سخت‌تر می‌شود، به خواب رفتن سخت‌تر می‌شود، و چون ساعات کار و مدرسه تکان نمی‌خورد، نتیجه از دست دادن خواب مزمن و ناهماهنگی است که ما آن را جت لگ اجتماعی می‌نامیم.

جمعیت هایی که بیشتر از این عدم تطابق را دارند، میزان بیشتری از دیابت، چاقی، بیماری قلبی، افسردگی و برخی سرطان ها را نشان می دهند. این را با دقت بیان می‌کنم، زیرا بیشتر این شواهد مشاهده‌ای هستند و نشان می‌دهند که این چیزها با هم سفر می‌کنند نه اینکه ثابت کنند یکی باعث دیگری می‌شود. الگوی بسیاری از جمعیت ها به اندازه کافی سازگار است که بتوان آن را جدی گرفت.

در مورد این که آیا آسیب ناشی از تغییر است یا از چه زمانی در را قفل می کنیم، می گویم هر دو، و آنها یک نوع آسیب نیستند. انتقال بهار یک سنبله قابل مشاهده و کوتاه مدت ایجاد می کند. خواب کوتاه می شود، عملکرد کاهش می یابد، حملات قلبی در روزهای بعد افزایش می یابد. مشکل عمیق‌تر ماه‌های پس از آن است، زمانی که ساعت بدنه از ساعت روی دیوار خارج می‌شود. پایان دادن به سوئیچ باعث حذف سنبله می شود. قفل کردن در زمان نامناسب، عدم تطابق مزمن را برای همیشه باقی می‌گذارد.

به همین دلیل است که DST دائمی بدترین گزینه موجود خواهد بود. این وضعیت ناهماهنگی را در زمستان، زمانی که صبح‌ها تاریک است و بیدار شدن از قبل سخت است، گسترش می‌دهد. ما در واقع این آزمایش را اجرا کرده ایم. ایالات متحده DST دائمی را در سال 1974 پذیرفت، پشتیبانی پس از یک زمستان تاریک صبح سقوط کرد، صرفه جویی انرژی وعده داده شده هرگز محقق نشد، و کنگره آن را قبل از پایان محاکمه لغو کرد.

بنابراین، سوئیچ را لغو کنید. سپس بر روی زمان استاندارد دائمی بنشینید، که به سادگی ترتیبی است که ساعت روی دیوار بیشترین تطابق را با خورشید دارد.

کارشناس ساعت های بیولوژیکی و ریتمیک شبانه روزی در دانشگاه یورک در تورنتو، کانادا.

ما قطعا باید عمل تعویض ساعت دو بار در سال را کنار بگذاریم. و وقتی صحبت می‌کنم، از طرف انجمن کرونوبیولوژی کانادا، که عضو هیئت‌مدیره آن هستم، صحبت می‌کنم، و همچنین از طرف کنسرسیومی از انجمن‌های علمی در سراسر کانادا که محققان خواب هستند، صحبت می‌کنم، یک کنسرسیوم خواب وجود دارد. و این نیز نظر اجماع در میان انجمن های علمی آمریکای شمالی و انجمن های علمی اروپایی است.

همه ما قبول داریم که تغییر ساعت دو بار در سال بدترین سیستم برای مقابله با مشکل زمان است. و ما این را می دانیم زیرا می توانیم شاهد افزایش حوادث حاد بهداشتی و حوادث در بهار باشیم.

وقتی به جلو می رویم، یک ساعت خواب را از دست می دهیم. و به هر حال همه ما کم خواب هستیم، بنابراین این برای ما بد است. به‌علاوه، ما از زمانی که زمان استاندارد طبیعی‌تر در نظر می‌گیریم خارج می‌شویم و به DST می‌رویم. بنابراین پس از تعویض فنر، شاهد افزایش حوادث حاد مانند سکته قلبی و مغزی هستیم و شاهد افزایش تصادفات رانندگی و حوادث صنعتی هستیم. اما وقتی به زمان استاندارد باز می‌گردیم و یک ساعت می‌خوابیم، این افزایش‌ها را در پاییز نمی‌بینیم.

ساعت‌های شبانه‌روزی ما با زمان خورشید و زمان بیداری ما هماهنگی بهتری دارند، و ما آن اثرات ناشی از افزایش حوادث و حوادث حاد سلامت را نمی‌بینیم.

این به ما می گوید که فقط تحریک و اختلال در تغییر ساعت مضر نیست، بلکه مهم است که هنگام تغییر ساعت به چه سمتی می روید.

بنابراین نتیجه گیری باید این باشد: از شر سوئیچ خلاص شوید و بگذارید در تمام طول سال زمان استاندارد باشد.

استادیار علوم زیست پزشکی در دانشگاه پزشکی شمال شرقی اوهایو که چگونگی تأثیر تغییرات زمان بر ریتم شبانه روزی ما را مطالعه کرده است.

بسیاری از ما اثرات فوری DST را در بهار تشخیص می دهیم زیرا تغییرات ناگهانی در خواب و هوشیاری خود احساس می کنیم. تغییر بهار به DST منجر به از دست دادن متوسط ​​40 دقیقه خواب می شود که بر زمان واکنش و سطح هورمون های استرس مانند کورتیزول تأثیر می گذارد. در روزهای بلافاصله پس از تغییر ساعت، تصادفات رانندگی، حوادث محل کار و بستری شدن در بیمارستان به دلیل حمله قلبی و سکته مغزی افزایش می یابد. این تأثیرات منفی فقط در هنگام ورود «بهار به جلو» به DST رخ می‌دهند و زمانی که به زمان استاندارد «بازمی‌گردیم» معکوس می‌شوند.