دستانم خالی است: فلسطینی های آواره برای زنده ماندن تلاش می کنند

تولکرم، کرانه باختری اشغالی - حکیم مرعی روزهای خود را در حالی که پای مخدوش خود را بلند کرده روی یک تخت خواب می گذراند. پنجره های آپارتمان فرسوده ماری، آخرین پناهگاه موقت او، با پتوهای قدیمی پوشیده شده است. مری که نمی تواند کار کند، پولی برای برق ندارد، بنابراین پتو باید انجام دهد. در شب، خانواده او در تاریکی نزدیک زندگی می کنند.

این آپارتمان دقیقا در گوشه و کنار تپه‌های آوار و سازه‌های آهنی قلاب‌دار قرار دارد که یکی از ورودی‌های اردوگاه پناهندگان تولکرم را که اکنون خالی شده است، نشان می‌دهد. برای ماری و دیگر فلسطینی‌ها، این اردوگاه خانه‌ای بود که زمانی موقتی در نظر گرفته می‌شد. اما اکنون، حتی ساختار فیزیکی - خانه آنها - که این نسل ها را به هم گره می زد از بین رفته است.

این آپارتمان دقیقا در گوشه و کنار تپه‌های آوار و سازه‌های آهنی قلاب‌دار قرار دارد که یکی از ورودی‌های اردوگاه پناهندگان تولکرم را که اکنون خالی شده است، نشان می‌دهد. برای ماری و دیگر فلسطینی‌ها، این اردوگاه خانه‌ای بود که زمانی موقتی در نظر گرفته می‌شد. اما نسل‌ها در آنجا زندگی می‌کردند، و اکنون، ساختار فیزیکی - خانه آنها - که خانواده او را در طول سال‌ها به هم پیوند می‌داد، از بین رفته است.

خانواده حکیم که فقیر شده اند در آشفتگی به سر می برند. او گفت که در حالی که بدهی هایش رو به افزایش است و اعضای آن با اخراج دیگری روبرو هستند، در طول یک سال و نیم گذشته چندین بار به مرگ خود فکر کرده است.

ماری نمی تواند هزینه درمان آسیب ناتوان کننده پای خود را که باعث عفونت شدید شده است، بپردازد. او گفت که در سال 2019 در حالی که به عنوان کارگر در داخل اسرائیل کار می کرد، دچار این عارضه شد. زخم پس از اینکه سربازان اسرائیلی زمانی که خانواده اش را مجبور به ترک اردوگاه تولکرم کردند، او را به شدت کتک زدند بدتر شد. دیابت و سایر شرایط درمان نشده روی هم انباشته شده است، اما او قادر به پرداخت هزینه مراقبت های پزشکی مورد نیاز نیست.

او با اشاره به ساق پا متورم و سیاه شده که مانع از کار کردن او می شود، گفت: «این مفصل در اینجا کاملا از بین رفته است.

"دارو - به خدا، دارو، من نتوانستم تهیه کنم. همسر و بچه هایم به من می گویند: برو بیرون سفر کن. برو به آمریکا، ترکیه - تا بتوانم درمان های پزشکی لازم را انجام دهم... من یک مرد بیمار هستم."

مادرش، سالوا، در کمتر از یک کیلومتری (0.6 مایل) از خانه چهار طبقه سابقشان، کنار او نشست. هنگامی که از خانه خانوادگی پرسیده شد که پس از اولین آواره شدن آنها در سال 1948 از الخدیره، نام عربی حادره، شهری در اسرائیل، در مورد خانه خانوادگی که طبقه به طبقه ساخته شده بود، گریه کرد. او گفت: «ما واقعا چیزهای زیادی برای آن خانه گذاشتیم.

پس از برکناری آنها، ارتش اسرائیل خانه ماری ها را با خاک یکسان کرد تا جاده ای برای عبور از کمپ خالی شده ساخته شود. او گفت: «دیدن تخریب آن برای ما - همه ما واقعا دردناک بود.

بیش از 20 ماه است که نیروهای اسرائیلی اردوگاه‌های آوارگان جنین، طولکرم و نور شمس را در یک عملیات نظامی گسترده در شمال کرانه باختری تخلیه کردند و ده‌ها هزار فلسطینی را که خانواده‌هایشان پیش از این سه نسل پناهنده بودند، آواره کردند. دستورات مستمر برای یک منطقه نظامی بسته در حال حاضر از بازگشت آنها جلوگیری می کند.

از ژانویه 2025، خانواده حکیم چهار بار مجبور به نقل مکان شده اند. ابتدا، آنها قبل از فرود آمدن در آپارتمانی تنگ با چهار فرزندشان که همگی زیر 15 سال بودند، به یک مرکز جوانان تغییر کاربری دادند.

این خانواده که قادر به پرداخت اجاره نبودند، می‌توانستند سخاوت صاحبخانه را ببینند، زیرا این طرح مسکن که زمانی موقت بود، اکنون پایانی در پیش ندارد. حکیم برای غذایی که به صورت نسیه خریده است، در مغازه های محلی پول بدهکار است. بعضی شب ها بچه ها در خانه همسایه ها غذا می خورند.

او گفت: "من بچه دارم، غذا دارم، نوشیدنی دارم." "دستهایم خالی است. هیچ کس با من نیست. هیچکس کنارم نمی ایستد."

خانواده مرعی در میان بیش از 33000 فلسطینی است که در اوایل سال 2025 توسط نیروهای اسرائیلی به زور از اردوگاه های جنین، نور شمس و طولکرم اخراج شدند. به گفته آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد برای فلسطین (UNRWA) این بزرگترین آوارگی اجباری در کرانه باختری از زمان آغاز اشغال اسرائیل در سال 1967 است.

تصاویر ماهواره‌ای سازمان ملل نشان می‌دهد که 20 درصد از ساختمان‌های این سه اردوگاه تخریب شده و 28 درصد دیگر آسیب دیده‌اند.

رولاند فردریش، مدیر امور کرانه باختری برای آژانس سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطینی، آنروا، گفت: «سطح تخریبی که ما شاهد آن هستیم، شدید و بی سابقه است».

به گفته فردریش، 85 درصد از آوارگان پس از از دست دادن مشاغل زیادی که در زمان خالی شدن اردوگاه ها انجام شد، هیچ درآمد منظمی ندارند. بیش از 80 درصد ساکنان در حال اجاره هستند، هزینه ای ناآشنا برای خانواده هایی که هرگز برای مسکن یا خدمات آب و برق داخل کمپ ها پرداخت نکرده اند.

فریدریش گفت که منطقه بسته نظامی که اردوگاه ها را پوشش می دهد هر دو ماه یکبار تجدید می شود، بدون اشاره به زمان و یا اینکه آیا ساکنان اجازه بازگشت خواهند داشت یا خیر. فردریش گفت: «آنچه در آنجا دیدیم، جابجایی اجباری بود. موضع سازمان ملل بسیار روشن است: مردم باید اجازه بازگشت داشته باشند. اردوگاه ها باید بازسازی شوند.

برخلاف پس از انتفاضه دوم 2000-2005 که اردوگاه جنین بازسازی شد، خانواده های آواره و کارکنان آنروا نگرانند که این بار برنامه بازگشتی وجود نداشته باشد.

ارتش اسرائیل اعلام کرد که این اردوگاه‌ها برای «امنیت عملیاتی» در تلاش برای ریشه‌کن کردن جنگجویان از اردوگاه‌ها تخلیه شده‌اند. فردریش نگران است که هدف از عملیات نظامی "تغییر بیان جغرافیایی مسئله پناهندگان فلسطینی" است.

اکنون با گذشت بیش از 20 ماه از آنچه که قرار بود یک واکنش اضطراری باشد، کمبود بودجه باعث شده که UNRWA نتواند نیازهای گسترده جمعیت آواره را پوشش دهد. برخی از عملیات‌ها را برای فعال نگه داشتن مدارس و کلینیک‌های بهداشتی اولیه منتقل کرده است. با کاهش منابع مالی، آژانس به سمت «رویکرد هدفمند» رفته و هزاران نفر را بدون حمایت رها کرده است.

فردریش به افزایش خشونت مبتنی بر جنسیت مرتبط با فشار اقتصادی بر خانواده ها و افزایش افسردگی و اضطراب در میان کودکان آواره که توسط تیم های روانی اجتماعی آنروا مشاهده شده است اشاره کرد. او گفت: «ما در حال حاضر در آستانه هستیم.

در حالی که آوارگی حکیم در سایه اردوگاه انجام می شود، خانواده خدیجه زبیدات با اخراج قریب الوقوع خود در حومه تولکرم روبرو می شوند. آنها در همسایگی ذنابه زندگی می کنند، جایی که خانه های پراکنده با گلخانه ها پر شده است. آنها قادر به پرداخت هزینه اقامت در نزدیکی مرکز شهر نیستند.

هنگامی که خدیجه روی کاناپه ای در وسط حیاط نشسته بود، فرزندان و نوه های بسیارش از کنار تکه کوچکی از گیاهانی که کاشته بود – یکی از معدود شادی های باقیمانده او – دویدند. او گفت: "من عاشق گیاهان هستم." او به الجزیره گفت: "ما گل های زیادی در خانه خود در کمپ داشتیم. داشتن گیاهان در اینجا تنها چیزی است که باید احساس کنم."

خدیجه، یک بیوه، در یک اتاق کوچک اسپارتی با نه نفر از اعضای خانواده، تقریبا همه بچه ها، به همراه یک حمام کوچک و آشپزخانه ای که به سختی به اندازه کافی بزرگ است که یک نفر بتواند در آن غذا بپزد، مشترک است. یک کاناپه فرسوده یک گوشه را اشغال می کند. سقف بالای آن در حال کنده شدن است.

این اتاق را یکی از بستگان برادر شوهر خدیجه پس از آن که چهار ماه به همراه 9 نفر دیگر در خانه دخترش جمع شده بودند، به آنها اجاره داد. زبیدات گفت: «این واقعا تنگ بود، فشار روی یکدیگر. و ما هم سربار شدیم.»

او گفت که خانواده خدیجه در ژانویه 2025 از بخش حارث النادی اردوگاه طولکرم آواره شدند که بخش قابل توجهی از آن ویران شده است.

او در مورد زندگی قبلی آنها گفت: "اردوگاه عالی بود." "قسم می خورم، ای کاش ما را برمی گردانند. همه چیز به ما نزدیک بود، عزیزم - ... نزدیکی، آن احساس تعلق و گرما، همراهی و همسایه ها."

مانند خانواده ماری و دیگران، آنها اجازه نداشتند وسایل خود را در هنگام جابجایی ناگهانی بیاورند. از آن زمان به برخی از ساکنان اجازه داده شده است که یک یا دو بار وسایل را از خانه های خود در کمپ ها پس بگیرند، اما بسیاری از چیزهایی که دارند باقی مانده است. عروس خدیجه در یک لحظه به ویرانه های اردوگاه بازگشت - به خطر گلوله خوردن - تا عروسکی را که پشت سرش باقی مانده بود که سندی نوه خدیجه از گریه اش دست بر نمی داشت، بیاورد.

در تولکرم، خانواده‌های آواره یا در فقیرترین مناطق نزدیک به اردوگاه، مانند ماری‌ها، یا در حومه‌های ارزان‌تر، مانند زبیدات، زندگی می‌کنند و به اندازه کافی به خدمات بهداشتی و مدرسه‌ای که آنروا هنوز ارائه می‌کند نزدیک هستند. اما حتی برای یک سفر ساده برای خرید مواد غذایی، خدیجه، که ماشین ندارد، باید 2 کیلومتر (1.2 مایل) سفر کند.

شب‌ها، خانواده به جای گرمای خفه‌کننده اتاق با تهویه ضعیف، بیرون می‌نشینند و پهپادهای نظامی اسرائیلی را تماشا می‌کنند که از بالای سرشان عبور می‌کنند. خدیجه گفت: "چه باید کرد؟ ما عادت کرده ایم آنها را ببینیم، آنها را در اطراف داشته باشیم، به خانه ها حمله کنند." "دیگر مهم نیست."

یورش های نظامی که همیشه زندگی را در کمپ های پناهجویان مخدوش می کرد، اکنون به جایی رسیده است که پناهندگان آواره به آنجا گریخته اند. خدیجه گفت: «ما احساس امنیت نمی کنیم. نه بچه‌ها. خطرناک است. وقتی می‌خواهند جایی بروند، قلبم مشغول می‌ماند تا زمانی که برگردند.»

برای ماه‌ها پس از آوارگی، صاحبخانه‌ها، اقوام و مغازه‌داران بخش عمده‌ای از شوک را جذب کردند و به خانواده‌ها اجازه دادند که به صورت رایگان اقامت کنند یا به صورت اعتباری غذا بخرند. اما از آنجایی که وضعیت اضطراری تقریبا به دو سال می رسد، این شبکه ایمنی غیررسمی در حال از بین رفتن است. این فشار به ویژه در تولکرم که از نظر اقتصادی رو به نابودی است، احساس می‌شود، جایی که بسیاری از خانواده‌ها قبل از لغو مجوزهای کار فلسطینی‌ها پس از حملات حماس در جنوب اسرائیل و شروع جنگ نسل‌کشی اسرائیل در غزه در اکتبر 2023، به مشاغل داخل اسرائیل متکی بودند.

صاحب ملکی که خانواده خدیجه در آن اقامت دارند، اخیرا خواهرش را فرستاد تا به خانواده خدیجه بگوید که آنجا را ترک کنند. خدیجه توضیح داد: «آنها فکر می کنند خیلی طولانی شده است. "آنها زمین را می خواهند، تا از زمین و اتاق بهره ببرند. ... اما ما از کجا می توانیم پول بیاوریم، از کجا بپردازیم؟ اجاره بها بسیار بالا است، و ما نمی توانیم آن را بپردازیم. اگر او دوباره بیاید و ما را بیرون کند، نمی دانیم چه کنیم."

خانواده خدیجه به صورت اعتباری از مغازه دارانی که وضعیت خود را می دانند و فعلا هنوز آن را تمدید می کنند زنده می مانند - اما صبر کم شده است.

حکیم گفت این حسن نیت در حال فروپاشی است: شما به آنها بگویید: یک روز، دو روز به من فرصت دهید، با من صبر کنید، طاقت نمی آورند.

خدیجه همچنان امیدوار است که روزی به اردوگاه بازگردد، همان‌قدر که بازگشت به سرزمین‌های خانواده‌اش در سال 1948 اکنون دور است. اما او نگران است که فرزندانش موجودیت مخاطره‌آمیزتری را به ارث ببرند که پیش از این خلع مالکیت اخیر وجود داشت - پناهندگانی که نسل‌ها دوباره آواره شدند. خدیجه گفت: «فقط خدا می‌داند که فردا برای ما چه خواهد آورد.

اگر شما یا شخصی که می شناسید در معرض خطر خودکشی است، این سازمان ها ممکن است بتوانند به شما کمک کنند.