دسترسی به سنگ به جای آب بر محل زندگی انسان های اولیه حاکم بود

دریاچه های میان تپه های ماسه ای محله خالی اغلب فاقد سنگ هستند

رودولف دبلیو دلمور

بزرگترین دریای ماسه ای جهان، محله خالی در شبه جزیره عربستان، زمانی پر از دریاچه های آب شیرین و واحه های سرسبز بود - اما به نظر می رسد که انسان های ماقبل تاریخ از سکونت در اطراف آنها اجتناب می کردند.

امروزه دانشمندان دلیل این امر را یافته اند: ساکنان اولیه به جای آن زندگی در نزدیکی ذخایر مفید سنگ را انتخاب کردند. پس از جمع‌آوری داده‌ها در طی یک سفر 1500 کیلومتری در سراسر صحرای وسیع و استفاده از مدل‌سازی رایانه‌ای برای درک شواهد، محققان به این نتیجه رسیده‌اند که حتی آب شیرین فراوان برای جذب انسان‌های اولیه کافی نبود، اگر آنها همچنین نمی‌توانستند سازندهای در معرض سنگ ابزارسازی مناسب مانند سنگ چخماق و کوارتز را پیدا کنند.

جفری رز از دانشگاه آلگاروه در پرتغال می گوید: «افرادی که با ابزار سنگی زندگی می کنند، هرگز از سنگ خوب دور نمی شوند. شما واقعا مکان‌های عصر حجر را نمی‌بینید، مگر اینکه در چند کیلومتری یک رخنمون باشید.»

تبلیغات

ادامه مطلب باستان شناسی پیشرفته نشان می دهد که ما اولین کسی نیستیم که روزهای سخت را تحمل می کنیم

صحرا بزرگ‌ترین صحرای داغ جهان است که مناظری از ارتفاعات صخره‌ای تا دشت‌های سنگ‌ریزه‌ای وسیع دارد. اما روب الخالی - نام عربی محله خالی - بزرگترین گستره تپه های شنی مستمر در جهان است که به عنوان دریای شنی شناخته می شود. 650000 کیلومتر مربع از جنوب شبه جزیره عربستان را در بر می گیرد.

امروزه، این منطقه به‌جز چند دریاچه دائمی در داخل آن که از آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شوند، به شدت خشک است. اما در طول قرن گذشته، دانشمندان شواهدی از دریاچه‌های باستانی متعددی را کشف کرده‌اند که در دوره‌های مرطوب‌تر، زمانی که موسمی‌های قوی‌تر اقیانوس هند به تبدیل بخش‌هایی از شبه جزیره به چیزی که دانشمندان آن را «عربستان سبز» می‌نامند، شکل گرفته‌اند.

محققان مدت‌ها گمان می‌کردند که این دوره‌های سبزتر مسیرهایی را برای انسان‌های اولیه گشوده است که از آفریقا و در سراسر شبه جزیره عربستان پخش می‌شوند - ایده‌ای که با وجود ابزارهای سنگی در نزدیکی دریاچه‌های باستانی پشتیبانی می‌شود. با این حال، همه این مکان ها در حاشیه کویر قرار دارند، در حالی که فضای داخلی وسیع آن هنوز توسط محققان تا حد زیادی ناشناخته است.

خبرنامه فقط برای مشترکین

در داستان انسانی ما ثبت نام کنید

در خبرنامه ثبت نام کنید

در سال 2023، رودولف دلمور، همکار رز در دانشگاه وین و تیمش 35 روز را صرف عبور از تپه های شنی محله خالی کردند و 125 مکان را برای یافتن آثار دریاچه های باستانی بررسی کردند. آنها بر دریاچه هایی تمرکز کردند که بین 122000 تا 67000 سال پیش، زمانی که انسان های اولیه در حال گسترش به عربستان بودند، وجود داشتند.

این تیم شواهدی از دریاچه‌های باستانی را در 55 مکان پیدا کردند. این شواهد شامل صدف حلزون و صدف آب شیرین، تکه های پوسته تخم شترمرغ و آثار حیواناتی بود که زمانی در بستر دریاچه گل آلود حفر می کردند. اما با وجود این نشانه‌هایی از محیطی که زمانی پر رونق بود، هیچ ابزار سنگی یا شواهد دیگری پیدا نکردند که نشان دهد انسان‌های ماقبل تاریخ در کنار هیچ یک از 55 دریاچه ساکن شده‌اند.

دلمور می‌گوید: «اگر می‌توانستیم صدف حلزونی به اندازه یک ناخن را تشخیص دهیم، یک ابزار سنگی را می‌دیدیم. "اما هیچ کدام وجود نداشت."

ادامه مطلب ابزار Denisovan از غاری در چین نشان می دهد که چگونه انسان های مرموز زندگی می کردند

برای آزمایش اینکه آیا کمبود سنگ مناسب می‌تواند کمبود سکونت‌گاه‌های انسانی را توضیح دهد، محققان به مدل‌سازی رایانه‌ای روی آوردند. آنها منابع آب باستانی و زمین شناسی شبه جزیره عربستان را نقشه برداری کردند، سپس نتایج را با توزیع صدها سایت باستان شناسی که در تحقیقات قبلی در سراسر منطقه یافت شده بود، مقایسه کردند.

تجزیه و تحلیل ها نشان داد که 57 درصد از زمین های شبه جزیره در دسترس آب فاقد سنگ مناسب برای ساخت ابزار هستند - و سکونتگاه های انسانی ماقبل تاریخ در مکان هایی متمرکز شده اند که هر دو منبع را ارائه می دهند.

رز می‌گوید که این می‌تواند تا حدی به دلیل ابزارسازی باستانی باشد که بسیار «ضایع‌کننده» بوده و به دسترسی فراوان به مواد خام نیاز دارد. او می گوید: «آنها به کارایی فکر نمی کردند. "بنابراین، شما یک انبوه زباله برای یک نقطه نیزه تولید می کنید."

اروپای نئاندرتال به اندازه عصر حجر، عصر چوبی بود

زمانی که نئاندرتال ها بر اروپا تسلط یافتند، این احتمال وجود داشت که چوب برای آنها حداقل به اندازه سنگ برای کار بر روی ابزار اهمیت داشته باشد.

رز می‌گوید دریاچه‌های تغذیه‌شده از آب‌های زیرزمینی در محله خالی، سنگ چخماق، چخماق، ابسیدین یا کوارتز را مانند رودخانه‌ها وارد دریای شنی نمی‌کردند. و در حالی که مردم می‌توانستند ابزارهایی را به مناطق فقیر با منابع حمل کنند، این احتمالا فقط گروه‌های کوچک را برای دوره‌های کوتاه پشتیبانی می‌کرد.

رز می گوید، یافته ها نشان می دهد که زمین شناسی به طور بالقوه به اندازه آب و هوا در شکل دادن به مهاجرت های انسان ماقبل تاریخ مهم بوده است.

مانوئل ویل از دانشگاه توبینگن در آلمان می‌گوید این مطالعه نور مهمی را بر بحث طولانی مدت میان باستان‌شناسان درباره اهمیت سنگ خام در مکان‌های باستانی انسان، به‌ویژه در محیط‌های خشن مانند بیابان می‌افکند. او می‌گوید: «احتمالا چیزی که برای من شگفت‌انگیزتر است، کمبود ابزار سنگی باستان‌شناسی در شرایط بسیار خوب و دسترسی نزدیک به آب شیرین است. این واقعا نشان می‌دهد که انسان‌های اولیه در جایی که می‌رفتند سخت‌گیر بودند و به هیچ نقطه‌ای رضایت نمی‌دادند.»