دیپلماسی واشنگتن در سودان نتیجه معکوس داشته است

پس از بیش از سه سال، واشنگتن همچنان راه خود را برای پاسخ به جنگ دلخراش سودان در حال ردیابی است. در هفته گذشته، ممکن است ناخواسته خود را در یک گوشه دیپلماتیک که هیچ گزینه ای برای خروج خود یا ارتش سودان ارائه نمی دهد، قرار داده و آتش بس را حتی دور از دسترس قرار داده است.

در حالی که رهبران جهان برای هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک گرد هم آمدند، واشنگتن به شدت بر رهبران نیروهای مسلح سودان (SAF) فشار آورد تا آتش بسی بدون قید و شرط را امضا کنند که درگیری را متوقف می کند و امکان دسترسی بدون مانع برای ارسال کمک های حیاتی را فراهم می کند.

در گذشته، شبه‌نظامیان شورشی نیروهای پشتیبانی سریع، با استفاده از حمایت دیپلماتیک و روابط عمومی گسترده حامی منطقه‌ای خود، به سرعت با هر معامله‌ای موافقت کردند که آن‌ها را در موقعیتی برابر با ارتش ملی قرار می‌داد که به دنبال خلع آن است. اما بدون هیچ قصد یا توانایی اجرای شرایط آتش‌بس، تعهد نیروهای RSF به صلح احتمالا ارزشی را دارد که از ارتش مزدوری که چندین دور نسل‌کشی را مرتکب شده است، انتظار داشته باشیم. با این حال، مقامات ایالات متحده بارها از RSF در محافل دیپلماتیک به عنوان "حزب همکارتر" یاد می کنند.

از این رو، از اوایل سال جاری، کمپین فشار واشنگتن تقریبا به طور انحصاری بر SAF متمرکز شده است، با این باور اشتباه که فشار کافی ارتش را به زانو در می آورد و باعث می شود که تلاش خود را برای آزادسازی میلیون ها غیرنظامی سودانی که تحت حاکمیت RSF به دام افتاده اند، رها کند. اما 20 سال تحریم‌های جامع ایالات متحده علیه سودان، بسیار گزنده‌تر و گسترده‌تر از هر چیزی که دولت‌های دونالد ترامپ یا جو بایدن اعمال کرده‌اند، باید به تیم ترامپ می‌آموزد که تحریم‌ها در سودان ابزاری برای استفاده تاکتیکی نیستند.

این رژیمی است که می تواند در درازمدت فشار ایالات متحده را تحمل کند.

با این وجود، دور جدید تحریم‌های ایالات متحده علیه شبکه‌های تدارکاتی نظامی SAF در ماه ژوئن با اعمال تحریم‌های تسلیحات شیمیایی در ماه ژوئیه، علی‌رغم فقدان هرگونه تلاش معتبری برای بررسی حقایق استفاده از آنها در میدان، به دنبال داشت. بعدا، در ماه اوت، ایالات متحده با ارائه یک ابتکار جدید در سازمان ملل برای اعمال یک تحریم تسلیحاتی در سراسر کشور، به روز رسانی تحریم تسلیحاتی دارفور که مربوط به اولین نسل کشی دارفور در اوایل دهه 2000 بود، به رویکرد تنبیهی خود اضافه کرد، که نیروهای RSF و حامیان منطقه ای آن تقریبا روزانه از آغاز جنگ نادیده گرفتند.

اقدام اخیر واشنگتن به طور گسترده به عنوان تلاشی نامتعادل برای هدف قرار دادن شبکه های تدارکاتی ارتش تفسیر شد که اخیرا تعدادی از پیروزی های مهم در میدان جنگ را برای SAF ممکن کرده بود و تغییری در شتاب در درگیری ایجاد کرده بود. اما با نداشتن حداقل رای حتی نیمی از شورای امنیت سازمان ملل متحد برای گسترش تحریم و احتمال وتوی روسیه، ایالات متحده با تمدید فنی یک ماهه تحریم فعلی موافقت کرد به این امید که یک ماه دیگر لابی‌گری حامیانی را به ابتکار عمل خود اضافه کند. نخواهد شد.

آخرین بخش از کمپین فشار حداکثری واشنگتن هفته گذشته رخ داد، زمانی که تصمیم گرفت حلقه خود را در اطراف خارطوم با مشروط کردن حضور ژنرال عبدالفتاح البرهان در مجمع عمومی به امضای توافق آتش‌بس کهنه شده واشنگتن محکم کند. اعمال باج‌گیری دیپلماتیک، بازی‌های پرخطری هستند و در این مورد، بیش از ناسازگاری ارتش، خجالت عمیق خود واشنگتن و ناامیدی فزاینده خود را از عدم امضای توافق نشان می‌دهند.

از زمانی که واشنگتن برای اولین بار پیشنهاد آتش‌بس خود را در روزهای منتهی به مجمع عمومی سازمان ملل در سال گذشته ارائه کرد، بارها با عدم تمایل هر دو طرف به امضای آن مواجه شد. اما مبارزان می خواهند بجنگند. به خصوص اگر آنها بر این باورند که قراردادی که قرار است امضا کنند، تنها به طرف مقابل اجازه می دهد تا دوباره جمع شود و دوباره مسلح شود. در واقع، آتش‌بس امضا شده در خلاء که به هیچ‌یک از طرفین نگاهی اجمالی به آینده مربوطه‌شان نمی‌دهد، به احتمال زیاد تقسیم‌بندی واقعی را که هم‌اکنون کشور را تقسیم می‌کند، تثبیت خواهد کرد.

این به وضوح نتیجه‌ای است که به نفع نیروهای پشتیبانی سریع است، نیروهایی که مشتاق هستند حکومت خود را بر بخش‌های وسیعی از کشور رسمی کنند، بیش از ارتش سودان، که استدلال می‌کند که می‌جنگد تا کشور را دوباره کامل کند.

اعتقاد غالبا مکرر واشنگتن مبنی بر اینکه هر دو طرف به جنگ ادامه می دهند زیرا فکر می کنند می توانند به یک پیروزی نظامی کامل دست یابند، انگیزه های هر یک از طرفین را اشتباه تشخیص می دهد. آنها می جنگند زیرا معتقدند باید پیروز شوند تا بقای خود را تضمین کنند.

این انگیزه برای مبارزه تنها با بیانیه عجولانه وزارت امور خارجه ایالات متحده که در بحبوحه جلسات ماراتن سازمان ملل در هفته گذشته صادر شد، تقویت شد، با این استدلال که "نه نیروهای مسلح سودان، نیروهای پشتیبانی سریع و نه رهبران مربوطه آنها نماینده قانونی و قانون اساسی حکومت سودان نیستند. صلاحیت اداره کشور را ندارد.»

این ممکن است در درازمدت درست باشد، اما اگر بخواهیم هر یک از طرفین را متقاعد کنیم که سلاح‌های خود را در کوتاه‌مدت کنار بگذارند، استفاده از آن از نظر دیپلماتیک یک تاکتیک هوشمندانه نیست. در عوض، به نظر می‌رسد که این بیانیه بیشتر به‌عنوان توجیهی پس از واقع برای آخرین تدبیر دیپلماتیک واشنگتن در ممانعت البرهان از ارائه سخنرانی کشورش در مجمع عمومی سازمان ملل باشد.

نقض قوانین بین‌المللی و پروتکل دیپلماتیک یا ناهماهنگی سیاستی را که باعث شد رهبران حکومت‌های نظامی در سرتاسر آفریقا، به جز هیئت ایرانی، ویزا به نیویورک دریافت کنند، کنار بگذارید. به نظر می‌رسد انتخاب واشنگتن چیزی بیش از یک تاکتیک ساده برای دستیابی به آتش‌بس باشد و این سوال را مطرح می‌کند که آیا با تلاش برای ایجاد تغییر فوری رژیم در کشور، فشار خود را به تنها جایی که برای رفتن باقی مانده است افزایش می‌دهد یا خیر.

در کنار اقدامات متعدد در سال جاری برای مجازات، انزوا و مشروعیت‌زدایی ارتش سودان، نادیده گرفتن این استدلال دشوار است. اما در اینجا نیز، رویکرد ایالات متحده که عمدتا توسط تاکتیک‌ها و نه استراتژی هدایت شده است، دستیابی به راه‌حل‌ها را دشوارتر می‌کند. در حال حاضر، اقدام واشنگتن، آن را در میان ائتلاف‌های گسترده غربی، عربی و آفریقایی که نه تنها برای آتش‌بس سریع، بلکه برای صلح جامع‌تر و پایدارتر که سودان را به جایگاه ملی و منطقه‌ای باثبات بازمی‌گرداند، فشار می‌آورند، منزوی کرده است.

از آن زمان بسیاری از کشورها به آرامی ابراز ناامیدی کردند که ایالات متحده فرصت مهمی را برای دیپلماسی از دست داد، نه برای البرهان که نظرات خود را در مورد جنگ بیان کند، بلکه برای اینکه رهبر نظامی با صدای بلند و جمعی درخواست های صلح ده ها تن از رهبران جهان را بشنود. جدی ترین هشدار عربستان سعودی بود که مشارکت خود در طرح چهارگانه تحت رهبری ایالات متحده را در آینده بازنگری خواهد کرد.

دولت ترامپ از تابستان گذشته که جاه طلبی خود را برای برقراری صلح در سودان اعلام کرد، پیشرفت چندانی برای نشان دادن ندارد. در عوض، به نظر می رسد که دولت بسیاری از اشتباهات مشابهی را که تلاش های صلح آمیز گذشته ایالات متحده مرتکب شده است، مرتکب شده است، زیرا معتقد است فشار دیپلماتیک به تنهایی نتایج میدان نبرد را شکل می دهد و به صلح کمک می کند.

هفته گذشته، واشنگتن این رویکرد را به شدت در پیش گرفت. اما انزوای در نظر گرفته شده برای ارتش سودان به واشنگتن بازگشته است. معکوس کردن مسیر و درگیر شدن با جنگجویان جنگ امروز برای ایالات متحده صرفا برای حفظ چهره و حفظ ائتلاف دیپلماتیکی که قصد رهبری آن را دارد ضروری نیست، بلکه آنها تنها چیزی هستند که جان انسان ها را در سودان نجات می دهند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.