رصدخانه سوئیفت ناسا در حال سقوط به زمین است. در اینجا آنچه باید در مورد تأثیر قریب الوقوع بدانید آمده است

چیزی که اکنون یک زباله فضایی بی مصرف است، برای مدت طولانی برای جامعه علمی ارزش فوق العاده ای داشت. سوئیفت که در 20 نوامبر 2004 راه اندازی شد، یک رصدخانه فضایی مجهز به سه تلسکوپ بود. اساسا برای شناسایی و مطالعه انفجارهای پرتو گاما، که یکی از پرانرژی ترین انفجارهای جهان هستند، طراحی شده است.

سوئیفت این وقایع را شناسایی کرده و موقعیت آنها را برای مطالعه بیشتر به رصدخانه های سراسر جهان ارسال می کند. این رصدخانه به گونه ای طراحی شده بود که برای چند سال در مدار پایین زمین کار کند، اما طول عمر آن بسیار فراتر رفت و به اکتشافات مهم بسیاری در مورد تکامل کیهان، از جمله مطالعه ابرنواخترها و نابودی ستارگان توسط سیاهچاله ها کمک کرد. با این حال، در سال 2024، افزایش فعالیت خورشیدی باعث گرم شدن و گسترش لایه‌های بالایی جو زمین شد و نیروی کششی ماهواره را افزایش داد و فرود آن را تسریع کرد.

بدون پیشرانه ای که بتواند مدار خود را تصحیح کند، روزهای آن به شماره افتاده بود. در جولای 2026، ناسا یک ماموریت ویژه 30 میلیون دلاری را برای نجات سوئیفت آغاز کرد. یک فضاپیمای روباتیک به نام LINK قرار بود سوئیفت را 150 مایل از زمین دور کند و مداری بالاتر به آن بدهد و در نتیجه عمر عملیاتی آن را افزایش دهد. متأسفانه، LINK ناموفق بود.

در ماه آگوست، جرد آیزاکمن، مدیر ناسا توضیح داد که مشکلاتی که منجر به لغو این ماموریت شد به دلیل مشکلات سیستم کنترل فضاپیما بود که باعث می‌شد آن را به درستی جهت‌گیری و پایدار نگه‌داشته باشد. در 26 اکتبر، ناسا اعلام کرد که سوئیفت کمتر از 170 مایل از سطح زمین فاصله دارد - یک مدار بسیار کم برای یک ماهواره. به گفته این آژانس، تلسکوپ های موجود در هواپیما دیگر نمی توانند رصدهای ثابتی از اهداف نجومی خود داشته باشند.

سوئیفت آخرین مشاهدات خود را در 20 اکتبر انجام داد، سپس تیم عملیات مستقر در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا به وضعیت عملیاتی آن پایان داد. شاون دوماگال گلدمن، مدیر بخش اخترفیزیک در مقر ناسا در واشنگتن، در بیانیه ای گفت: «سوئیفت بازده سرمایه گذاری باورنکردنی و ماندگاری را برای کشور به ارمغان آورد، که برای یک ماموریت اولیه دو ساله طراحی شده است، اما برای بیش از 10 برابر بیشتر مفید بوده است».

در آن زمان، سوئیفت نقش مهمی در پیشبرد درک ما از جهان در حال تغییر ایفا کرد و بخشی از انقلابی در اخترفیزیک بود که نشان داد رصدهای واکنش سریع چقدر برای کل جامعه حیاتی هستند. این ماهواره در طول عمر خود، بیش از 2000 انفجار پرتو گاما و تقریبا به همان اندازه ابرنواختر را مشاهده کرد که داده‌های حاصل از آنها به بیش از 7000 مقاله تحقیقاتی کمک کرد. و کمک های آن هنوز به پایان نرسیده است.

دوماگال گلدمن افزود: «سوئیفت بایگانی خارق‌العاده‌ای از مشاهدات چندموجی را در اختیار ما قرار می‌دهد که برای دهه‌های دیگر به اکتشافات جدید دامن می‌زند». از ورود مجدد چه انتظاری باید داشت؟ نیروی فضایی ایالات متحده تخمین می زند که سوئیفت احتمالا در روز جمعه 6 نوامبر یا حوالی آن سقوط خواهد کرد - یا حداقل هر چیزی که از ماهواره باقی مانده باشد. انتظار می رود که بیشتر رصدخانه فضایی با ورود مجدد به جو متلاشی شود.

برد سنکو، دانشمند ارشد ناسا برای این ماموریت، به آسوشیتدپرس گفت، با این حال، برخی از قطعات ساخته شده از تنگستن و بخش‌هایی از آینه‌ها می‌توانند از این فرآیند آشفته جان سالم به در ببرند. دین اسلادن، مدیر کیفیت و مهندس هوافضا در Accu Components، به Space.com گفت: «محتمل‌ترین بازمانده‌ها شش چرخ واکنش سنگین آن، چرخ‌های طیار چرخشی که برای هدف‌گیری از آن استفاده می‌کرد، همراه با قطعات سخت‌تر تلسکوپ مانند عدسی‌ها و آینه‌ها هستند.

انتظار می‌رود که تنها تعداد انگشت شماری از قطعات کوچک و سوخته آن را از بین ببرند - هیچ چیز به عنوان یک تلسکوپ قابل تشخیص نیست. آن زباله دقیقا کجا خواهد افتاد؟ مناطق وسیعی از آفریقا، استرالیا، هند، آسیای جنوب شرقی و آمریکای مرکزی و جنوبی در محدوده منطقه ورود مجدد تحت نظارت نیروی فضایی قرار دارند. اگر محاسبه دقیق تری وجود داشته باشد، این اطلاعات عمومی نشده است، اما به احتمال زیاد تمام قطعات باقی مانده سوئیفت به اقیانوس ختم خواهند شد. الزامات مربوط به زباله های مداری خود ناسا بیان می کند که خطر تلفات انسانی در اثر زباله های باقیمانده نباید از یک در 10000 تجاوز کند، بنابراین

به احتمال زیاد این کار تکمیل شده است اما منتشر نشده است.» اسلادن در مورد ارزیابی خطر گفت: «شخصا معتقدم که باید منتشر شود، همانطور که ناسا با ماهواره های قبلی انجام داده است. این خطر تقریبا به طور قطع بسیار کوچک است، اما به جای حدس و گمان، تصویری واضح و واقعی به مردم ارائه می دهد. این داستان در اصل در WIRED en Español ظاهر شد و از اسپانیایی ترجمه شده است.