روزنامه نگاری و هوش مصنوعی: چه کسی صاحب اخبار است؟
ناشران می گویند چت ربات های هوش مصنوعی از گزارش های خود برای پاسخ به سوالات خوانندگان استفاده می کنند و در عین حال ترافیک کمتر و پول کمتری را ارسال می کنند. آیا شرکتهایی که این ابزارها را میسازند باید برای روزنامهنگاری که بر آن تکیه میکنند بپردازند؟
میلیون ها نفر در حال حاضر از چت ربات های هوش مصنوعی به عنوان منبع اخبار برای یافتن پاسخ های سریع به سوالات مربوط به رویدادهای جاری استفاده می کنند.
یک نظرسنجی در سال 2026 توسط موسسه رویترز برای مطالعه روزنامهنگاری، که بیش از 90000 نفر را در سراسر جهان مورد سوال قرار داد، نشان داد که 10٪ از رباتهای چت هوش مصنوعی برای اخبار به صورت هفتگی استفاده میکنند، رقمی که در بین مخاطبان جوانتر به میزان قابل توجهی بالاتر است.
توضیح آنچه در جهان اتفاق می افتد، چرا اهمیت دارد و به چه معناست، به طور سنتی کار روزنامه نگاری بوده است. سازمان های رسانه ای خبرنگاران را به میدان می فرستند، تحقیقات را سفارش می دهند و تحقیقاتی را انجام می دهند و داستان هایی تولید می کنند که به مخاطبان کمک می کند تا رویدادهای جهانی را درک کنند. اما با توجه به اینکه افراد بیشتری برای کسب اطلاعات به ابزارهای هوش مصنوعی روی می آورند، رابطه بین تولیدکنندگان روزنامه نگاری و توزیع کنندگان آن در حال تغییر است.
جولیا بکر، ناشر گروه رسانه ای Funke، در پنلی در انجمن رسانه جهانی (GMF) در برلین گفت: «در گذشته موتورهای جستجو مانند گوگل وب سایت های ما را ایندکس می کردند و کاربران را به مقالات خود هدایت می کردند و در ازای آن ترافیک ایجاد می کردند. اما اکنون این مبادله خراب شده است.
باربارا ماسینگ، مدیر کل دویچه وله در سخنرانی اصلی در این انجمن گفت: شرکتهای هوش مصنوعی از گزارشهای کیفیت ما برای ایجاد پاسخ استفاده میکنند، با این حال گزارشها اغلب تا پایان این فرآیند تا حد زیادی نامرئی میمانند.
اظهارات آنها منعکس کننده نگرانی است که در سراسر صنعت رسانه در حال افزایش است. اخبار در دسترس عموم توسط چت رباتهای هوش مصنوعی کپی و خلاصه میشوند، در حالی که سازمانهای خبری کمتر و کمتر میتوانند به پول و دیده شدنی که قبلا از توزیع آن کار به دست میآمد تکیه کنند.
نگرانی فزایندهای در مورد نحوه جمعآوری، استفاده و تکثیر مطالب دارای حق چاپ توسط هوش مصنوعی و اینکه آیا شرکتهایی که این سیستمها را میسازند باید به افراد و سازمانهایی که این مطالب را ایجاد کردهاند، پرداخت کنند، وجود داشته است.
خانههای رسانهای اکنون به شرکتهای «بیگ فناوری» فشار میآورند تا قبل از استفاده از کارشان اجازه بگیرند و هزینه آن را بپردازند.
در ماه اکتبر، پخشکنندههای آلمانی ARD و RTL، همراه با انجمن فدرال ناشران دیجیتال و ناشران روزنامه (BDZV) و انجمن رسانههای خصوصی (VAUNET) خواستار حمایت قویتر از حق چاپ برای شرکتهای رسانهای شدند.
در ایالات متحده، دعاوی حقوقی فشار بیشتری میآورد. نیویورک تایمز از شرکت اینترنتی Brave Softwar به دلیل استفاده از محتوای آن بدون اجازه و دور زدن دیوار پرداخت آن شکایت کرده است.
در همین حال، موسسات حقوقی در اتحادیه اروپا، از جمله دادگاه دادگستری اروپا (ECJ) در حال بررسی هستند که آیا پاسخهای تولید شده توسط هوش مصنوعی میتوانند حق چاپ را نقض کنند یا خیر.
در ماه فوریه، ائتلافی از سازمانهای رسانهای، از جمله گاردین، بیبیسی و فایننشال تایمز، خواستار قوانینی شدند که به ناشران کنترل بیشتری بر نحوه کپی و بازتولید محتوای آنها توسط سیستمهای هوش مصنوعی بدهد.
مشکل فراتر از این است که آیا شرکت های هوش مصنوعی ممکن است از روزنامه نگاری استفاده کنند. همچنین به این موضوع مربوط میشود که ناشران و روزنامهنگاران چگونه میتوانند وقتی کارشان بخشی از پاسخهایی است که سیستمهای هوش مصنوعی تولید میکنند، دستمزد دریافت کنند.
ماسینگ گفت: "سیستم های هوش مصنوعی نباید فقط از روزنامه نگاری با کیفیت استفاده کنند، بلکه باید هزینه آن را نیز بپردازند."
برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.
پروفسور مارتین سنفتلبن، مدیر مؤسسه حقوق اطلاعات در دانشگاه آمستردام، دو روش استفاده شرکتهای هوش مصنوعی از مطالب روزنامهنگاری را از هم جدا میکند: آموزش مدلهای خود و ایجاد پاسخ به سؤالات تک تک کاربران.
او گفت که پرداخت برای آموزش یک سوال حقوقی پیچیده تر است. مسئله فوری تر این است که وقتی یک سیستم هوش مصنوعی از روزنامه نگاری برای پاسخ دادن به یک سؤال در زمان واقعی استفاده می کند چه اتفاقی می افتد.
او استدلال کرد که قانون کپی رایت اروپا ممکن است راهی برای رسیدگی به بخشی از این مشکل ارائه دهد. بر اساس قوانین موجود اتحادیه اروپا، ناشران و روزنامه نگاران ممکن است بتوانند به طور جمعی و بدون انتظار برای چارچوب قانونی جدید مطالبه پرداخت کنند.
او در این مجمع گفت: "ما منتظر چه هستیم؟ آلمان یک کشور بزرگ عضو است. این باید در آلمان معرفی شود."
Senftleben پیشنهاد کرد که یکی از گزینهها، یک سیستم پرداخت الزامی قانونی است که در آن هر پاسخ هوش مصنوعی که از روزنامهنگاری متکی باشد، پرداخت را آغاز میکند. یک سازمان جمع آوری پول را جمع آوری می کند و بین ناشران و روزنامه نگاران توزیع می کند، همان طور که حق امتیاز موسیقی جمع آوری و توزیع می شود.
هنگامی که چنین سیستمی وجود داشته باشد، ناشران و نویسندگان می توانند از نرخ های آن به عنوان نقطه شروع در مذاکره برای قراردادهای صدور مجوز فردی با شرکت های هوش مصنوعی استفاده کنند.
لوتز ماچه، مدیر ارشد امور دولتی و سیاست های عمومی در گوگل، به پنل GMF گفت که گوگل مایل است با شرکت های رسانه ای آلمانی در مورد توافقات مذاکره کند و در مورد محصولات جدید هوش مصنوعی با آنها بحث کند.
گوگل همچنین آزمایش روشهای دیگری را برای پرداخت به ناشران برای مشارکتشان در پاسخهای تولید شده توسط هوش مصنوعی آغاز کرده است. برنامه آزمایشی "مشارکت هوش مصنوعی" آن که در حال آزمایش با ناشران منتخب است، با هدف پاداش دادن به محتوایی است که نقش مهمی در پاسخهای تولید شده توسط محصولاتی مانند Gemini و AI Overviews دارد. اما این برنامه هنوز یک آزمایش اولیه است، نه یک سیستم پرداخت عمومی که برای همه ناشران باز است.
مایکروسافت، آنتروپیک و OpenAI اخیرا اعلام کردهاند که از سیگنالهای استاندارد و واضحتری پشتیبانی میکنند که به صاحبان وبسایتها اجازه میدهد بیان کنند که آیا محتوای آنها ممکن است برای آموزش مدلهای هوش مصنوعی استفاده شود یا خیر.
با این حال، همه فکر نمی کنند مقررات بیشتر راه حل است.
یورگ هایدریش، وکیلی که در قانون فناوری تخصص دارد و به عنوان کمیسر هوش مصنوعی در شرکت رسانه ای آلمانی Heise فعالیت می کند، نسبت به اضافه کردن قوانین جدید بدون در نظر گرفتن تأثیر آنها بر بخش فناوری بیشتر هشدار داد.
او استدلال کرد که اروپا قبلا در رقابت جهانی هوش مصنوعی عقب افتاده است. او هشدار داد که مقررات بیشتر می تواند رقابت شرکت های اروپایی را با ارائه دهندگان اصلی مستقر در جاهای دیگر دشوارتر کند.
هایدریش همچنین به بازیگران کوچکتر از جمله استارتاپ ها، توسعه دهندگان مستقل و موسسات تحقیقاتی اشاره کرد. آنها برای ساخت و آموزش سیستم های هوش مصنوعی به دسترسی به داده ها بستگی دارند. او استدلال کرد که بحث در مورد حق چاپ و پرداخت خطرات نادیده گرفتن این گروه ها را دارد و محدودیت های جدید می تواند به کار آنها آسیب برساند.
متن اصلی (انگلیسی)
Journalism and AI: Who owns the news?
Publishers say AI chatbots are using their reporting to answer readers' questions while sending back less traffic and less money. Should the companies that build these tools pay for the journalism they rely on?