رونق طول عمر در حال پیشی گرفتن از علم است

تمایلات اساسی انسان هرگز تغییر نمی کند: منحصر به فرد بودن، از نظر جنسی مطلوب، زندگی در تجمل، محبوبیت، حفظ قدرت و در نهایت، رسیدن به جاودانگی. ایده زندگی ابدی تقریبا در هر متن مذهبی یافت می شود، و حتی قدیمی ترین حماسه ادبی بازمانده جهان، حماسه گیلگمش، حاوی اشعاری است که جزئیات جستجوی جاودانگی گیلگمش را پس از رویارویی با مرگ اجتناب ناپذیر در پی از دست دادن همدمش، انکیدو، شرح می دهد.

تقریبا 4000 سال بعد، یک میکروفون داغ روسای جمهور روسیه و چین را در حال بحث در مورد اینکه آیا پیشرفت در پزشکی و بیوتکنولوژی ممکن است سرانجام بشریت را به آن جاه طلبی باستانی نزدیک کند، جلب کرد.

در جریان این تبادل، ولادیمیر پوتین از روسیه در مورد پیشرفت‌های پیوند اعضا صحبت کرد، در حالی که شی جین پینگ چینی با استناد به پیش‌بینی‌ها مبنی بر اینکه انسان‌ها می‌توانند تا 150 سال در این قرن زندگی کنند، محتاطانه خوشبین به نظر می‌رسید. گزارش شده است که روسیه میلیاردها دلار بودجه را برای تحقیقات پیوند اعضا و پزشکی بازساختی اختصاص داده است.

در عصری که مهندسی ژنتیک و دستکاری بیولوژیکی امکان پذیر است، که در آن هوش مصنوعی واقعی وجود دارد و سفر فضایی یک واقعیت است، ما چقدر به افزایش طول عمر انسان نزدیک هستیم و علم پشت آن چیست؟

برخلاف تحقیقات دارویی سنتی، که از لحاظ تاریخی بر طراحی مواد شیمیایی که با اهداف بیولوژیکی در تعامل هستند، متمرکز شده است، بیوتکنولوژی از خود سیستم‌های بیولوژیکی برای مقابله با مشکلات مختلف از جمله درمان‌های پزشکی استفاده می‌کند. در طول سال‌ها، بیوتکنولوژی به بخش مراقبت‌های بهداشتی تبدیل شده است و ایمونوتراپی سرطان Keytruda، یکی از پرفروش‌ترین داروهای جهان، نمونه‌ای از موفقیت آن است. اخیرا، زیرشاخه ای به نام بیوتکنولوژی طول عمر به طرز باورنکردنی مد شده است.

هدف ساده است، حتی اگر ماموریت این نباشد: درمان مکانیسم‌های بیولوژیکی زمینه‌ای بیماری‌های مرتبط با افزایش سن، که منجر به افزایش طول عمر (دوره زندگی در سلامت خوب) یا طول عمر (مدت زمانی که فرد زنده است) می‌شود.

بنابراین، چه چیزی در این زمینه تغییر کرده است که باعث این هیاهو شده است؟

در سخنرانی‌های آکادمیک، سخنران معمولی با طول عمر از حضار می‌پرسید: «وجه اشتراک یک نهنگ کمان‌دار و یک موش خال برهنه چیست؟» هر دو عمر بسیار طولانی دارند و به طور قابل توجهی در برابر سرطان مقاوم هستند. مقایسه ارگانیسم‌های با عمر طولانی با موجودات کوتاه‌مدت، و اعضای جوان همان گونه با ارگانیسم‌های قدیمی، در مرکز تحقیقات مدرن در مورد طول عمر قرار دارد.

در سطوح سلولی و مولکولی، دانشمندان در حال حاضر پیری را در چارچوب دوازده فرآیند به هم پیوسته درک می‌کنند که مجموعا علائم پیری نامیده می‌شوند. اینها شامل عواملی مانند بی ثباتی ژنومی و التهاب مزمن است. محققان ژن های متعددی را شناسایی کرده اند که چنین فرآیندهایی را تنظیم می کنند. دستکاری آنها در مدل های حیوانی، معیارهای سلامت و عملکرد را در حیوانات مسن بهبود بخشیده است. در برخی موارد، طول عمر را نیز به میزان قابل توجهی افزایش داده است.

یافته‌های مکرر در گروه‌های مختلف تحقیقاتی و مدل‌های حیوانی شروع به متقاعد کردن بسیاری از سرمایه‌گذاران و دانشمندان کرده است که ممکن است در آستانه چیزی واقعا قابل توجه باشیم.

مقابله با پیری یک کار بزرگ است، کاری که پیش‌بینی می‌شد دهه‌ها تحقیق علمی و میلیاردها بودجه لازم باشد. چالش‌های بزرگ مانند این معمولا با سرمایه‌گذاری محتاطانه در شرکت‌هایی که تلاش می‌کنند آنها را حل کنند به وجود می‌آیند. مشکلات بزرگ و سخت یا به یک تیم خارق‌العاده از دانشمندان یا علم قوی نیاز دارند که از طریق و از طریق آن تأیید شده باشد. اینها به راحتی به دست نمی آیند. با این حال، سرمایه‌گذاری‌ها در حال حاضر به شرکت‌های جوان در سراسر جهان سرریز شده است.

این به طور کلی با رونق اخیر در صنعت هوش مصنوعی و موفقیت مالی فوق العاده داروهای چاقی در دنیای داروسازی ارتباط دارد. احساس خاصی وجود دارد که ما به پیشرفت‌های زیست‌شناسی نزدیک‌تر می‌شویم. سالخوردگی چیزی است که به معنای واقعی کلمه توسط هر انسانی تجربه می شود، و ما در عصری هستیم که پیش بینی می شود جمعیت سالخورده به بار بزرگتری بر اقتصاد آنها تبدیل شود. بازاری بهتر از این وجود ندارد. اگر پیشرفتی در درمان پیری اتفاق بیفتد، سود آن بسیار زیاد خواهد بود و سرمایه‌گذاران می‌خواهند در زمان وقوع آن حضور داشته باشند.

مورد داروهای چاقی، به ویژه، در اینجا کاملا مرتبط است. چاقی یک بیماری پیچیده و چند عاملی است. این دارو با عوامل ژنتیکی و محیطی، استانداردهای زندگی، طبقه اجتماعی-اقتصادی و غیره مرتبط است. اگرچه داروهای چاقی برای مدتی وجود داشته اند، اما اثربخشی آنها به طور کلی متوسط ​​بوده و با محدودیت های قابل توجهی همراه بوده است. تصور عمومی این بود که هیچ راه میانبری برای درمان آن در سطح جمعیت وجود ندارد. امروزه معرفی داروهای چاقی بسیار موثر، بازی را تغییر داده است.

آنها جزو 10 داروی پرفروش دنیا هستند و به طرز شگفت انگیزی خوب عمل می کنند.

اگر دانشمندان امروز قادر به حل چیزی به پیچیدگی چاقی هستند، چه می توان گفت که فردا نمی توانند پیری را حل کنند؟

برخلاف چاقی، پیری یک واقعیت بیولوژیکی است که بیشتر موجودات زنده آن را تجربه می کنند. یعنی در سیستم های زندگی ما پخته می شود. تلاش برای درمان یا دستکاری چیزی که همه جا حاضر است تقریبا همیشه عوارض جانبی، احتمالا بزرگ، خواهد داشت.

از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی هنوز در مراحل اولیه خود هستند، ما هنوز نمی‌دانیم که این عوارض چه هستند. سال‌ها، احتمالا دهه‌ها طول می‌کشد تا ما واقعا بدانیم که آیا هر رویکرد بیوتکنولوژی با طول عمر می‌تواند به طور معناداری طول عمر یا طول عمر انسان را افزایش دهد یا خیر. بخشی از دلیل آن این واقعیت است که سازمان غذا و دارو (FDA) در حال حاضر پیری خود را به عنوان یک هدف بیماری نمی بیند. این بدان معنی است که شرکت های بیوتکنولوژی باید مزایایی را در برابر بیماری های خاص یا جنبه های قابل اندازه گیری سلامت نشان دهند.

در سطح نظری نیز موانعی وجود دارد. برای مثال، یکی از شاخه‌های بیوتکنولوژی طول عمر در تلاش برای دستکاری فرآیند ترمیم DNA است. DNA انسان هر روز آسیب می بیند. سلول های ما در ترمیم آن متخصص هستند، اما در سنین بالا کمتر موثر می شوند. دستکاری ترمیم آسیب DNA می تواند راه را برای درمان های طول عمر هموار کند. با این حال، این نشان می دهد که این فرآیند چقدر پیچیده است و چگونه می تواند بر سلول های مختلف بدن تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، سلول های تولید کننده آنتی بادی (معروف به سلول های B)، عمدا جهش هایی را به DNA خود وارد می کنند تا آنتی بادی های موثر تولید کنند.

اگر درمان‌های طول عمر ترمیم DNA منجر به کاهش ظرفیت سلول‌های B برای انجام این کار شود، نمی‌توان گفت که چگونه بر سیستم ایمنی بیمار تأثیر می‌گذارد.

دهه‌ها تحقیق بالینی به ما آموخته است که دستکاری یک جنبه از بدن ما عوارض جانبی نامطلوبی را در قسمت دیگر آن به همراه خواهد داشت. آنتی بیوتیک ها میکروبیوم ما را تغییر می دهند و باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک را انتخاب می کنند. شیمی درمانی همچنین بسیاری از سلول های سالم با تقسیم سریع بدن را از بین می برد.

شاید ما واقعا روزی بتوانیم پیری را درمان کنیم، اما به این زودی نخواهد بود. مهمتر از آن، ممکن است به قیمت اختلال در سایر فرآیندهای بیولوژیکی ضروری باشد. سیستم های زنده میلیاردها سال را صرف ایجاد تعادل در پیری، ایمنی، تولید مثل، رشد و نگهداری کرده اند. کسانی که مایل به درمان پیری هستند باید آن را به گونه ای تنظیم کنند که این تعادل بیش از حد مختل نشود.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.