رویارویی های مرزی هند و چین شش سال پس از درگیری مرگبار، مودی را آزمایش کردند

دهلی نو، هند - رئیس نیروی مرزی شبه نظامی هند که از مرز هیمالیا با چین محافظت می کند، گفت: نیروهای مسلح هند در امتداد مرز در شمال شرقی ایالت آروناچال پرادش با ارتش چین درگیر شده اند.

این اظهارات اواخر هفته گذشته توسط شاتروجیت کاپور، مدیر کل نیروی شبه نظامی پلیس مرزی هند و تبت (ITBP)، تقریبا چهار ماه پس از آن بیان شد که گروه‌های جامعه مدنی محلی در منطقه دورافتاده شمال شرق به الجزیره گفتند که نیروهای چینی به طور فزاینده‌ای در حال تجاوز به خاک هند هستند و از دسترسی نیروهای هندی به نقاط گشت‌زنی محلی جلوگیری می‌کنند.

شی جین پینگ، رئیس‌جمهور چین ماه گذشته برای اجلاس سران بریکس در دهلی نو - اولین سفرش به هند در هفت سال گذشته - بود، جایی که با نخست‌وزیر نارندرا مودی در حاشیه دیدار کرد، زیرا دو پایتخت به دنبال بهبود محتاطانه روابط دوجانبه بودند. این گرم شدن تا حدی ناشی از جنگ تجاری دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده است که رقبای هسته ای پکن و دهلی نو را به هم نزدیکتر کرده است.

با این حال، تهاجمات ادعایی چین به هند نشان می‌دهد که با وجود دست دادن‌های گرم در دهلی نو، تنش‌ها در امتداد مرز 3488 کیلومتری بین همسایگان، تلاش‌ها برای عادی‌سازی روابط را کاهش می‌دهد.

آنها همچنین یک چالش سیاسی بزرگ برای نخست‌وزیر مودی ایجاد می‌کنند که تصویری قوی در امنیت ملی ایجاد کرده است، اما در سال‌های اخیر با پرسش‌های دشواری در رابطه با روابط با چین مواجه بوده است.

رویارویی با نیروهای چینی در آروناچال پرادش - که به گفته کاپور "هنوز ادامه دارد" - شش سال پس از کشته شدن حداقل 20 سرباز هندی در نبرد تن به تن با نیروهای چینی در کوهستانی لاداخ رخ می دهد.

اگرچه تصاویر ماهواره‌ای و گزارش‌های متعدد، از جمله از داخل نهاد امنیتی هند، از آن زمان به بعد نشان می‌دهد که چین عملا کنترل بخش‌هایی از سرزمین‌های مورد مناقشه را پس از آن جنگ در دست گرفته است، دولت مودی از پذیرش هرگونه سرزمینی خودداری کرده است.

و پنج روز پس از اظهارات کاپور درباره بن‌بست‌های اخیر، دولت هند هنوز ماهیت تنش‌های مرزی را تایید نکرده است، در عوض انتقادهای جدی‌تری از چین ارائه می‌کند.

کاپور، رئیس ITBP، در مراسم تقدیر از پرسنل نیروی شبه نظامی صحبت می کرد و در آنجا فاش کرد که کماندوها در ادامه درگیری ها در مرز با چین فعال بوده اند.

منطقه دورافتاده سوبانسیری بالا در آروناچال پرادش - جایی که درگیری های مداوم گزارش شده است - شاهد اولین درگیری بین هند مستقل و چین در اوت 1959 بود که حداقل دو سرباز هندی را کشت.

جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر وقت، در گزارش خود از این درگیری، زمانی که به پارلمان گفت که پاسگاه مرزی تحت حمله چین تقریبا سه هفته راهپیمایی از نزدیک‌ترین جاده داشت، از دورافتادگی منطقه صحبت کرد.

مناقشه چند دهه مرزی هند و چین ریشه در مرزی که توسط بریتانیا کشیده شده است، به نام خط مک ماهون است. در سال 1914، هند بریتانیا و تبت که در آن زمان تحت کنترل چین نبودند، کنوانسیون سیملا را امضا کردند و مرزهای خود را مشخص کردند. از زمان به دست آوردن استقلال در سال 1947، هند خط مک ماهون را به عنوان مرز خود با چین در نظر گرفته است. اما چین که در سال 1949 تحت حاکمیت کمونیستی قرار گرفت، خط به عنوان مرز با هند را رد کرد و استدلال کرد که در مذاکرات کنوانسیون سیملا شرکت نداشته است.

پکن مدعی کل ایالت آروناچال پرادش است و از آن به عنوان "تبت جنوبی" یا "زانگ نان" یاد می کند. چین همچنین آکسای چین را کنترل می کند، بخشی از منطقه مورد مناقشه کشمیر که هند و پاکستان به طور کامل مدعی آن هستند.

در سال 1962، هند و چین توافق کردند که خط کنترل واقعی (LAC) را - که به معنای به رسمیت شناختن مناطق واقعی تحت کنترل آنها است - به عنوان مرز عملی خود در حین مذاکره در مورد اختلافات مرزی گسترده تر خود تلقی کنند.

این اختلافات در سال‌های بعد هرگز از بین نرفت و مرزهای مورد مناقشه را به نقطه عطف دائمی در روابط بین دو همسایه مجهز به سلاح هسته‌ای تبدیل کرد.

این اختلاف در ژوئن 2020 به یک رویارویی مرگبار تبدیل شد، زمانی که سربازان هندی و چینی در دره گالوان در شرق لاداخ درگیر شدند و هر دو طرف طرف دیگر را به عبور از LAC متهم کردند. حداقل 20 سرباز هندی کشته شدند و چین بعدا به کشته شدن چهار سرباز هندی اعتراف کرد.

پراوین دونتی، تحلیلگر ارشد گروه بین المللی بحران مستقر در بروکسل، گفت که تنش های مرزی در بحبوحه گرم شدن روابط دوجانبه اکنون به عنوان "بخشی از یک الگو" - "احتمالا تاکتیک فشار پکن" به نظر می رسد.

دونتی هشدار داد که به دلیل مرزهای مشخص نشده، "ممکن است هر از گاهی درگیری هایی رخ دهد، که برخی از آنها ممکن است از کنترل خارج شوند."

اما درگیری 2020، نخست وزیر مودی را نیز در داخل کشور به گوشه ای کشاند، زیرا احزاب اپوزیسیون دولت را به دلیل برخورد غیرشفاف با چین تحت فشار قرار دادند. دولت مودی همچنین با شکایات مخالفان در مورد محدودیت‌های نظارت پارلمانی، سؤالاتی در مورد اینکه آیا سازمان‌های اطلاعاتی تجمع نیروهای چینی را شناسایی کرده‌اند و افشای محدود جزئیات عملیاتی، با مخالفان روبرو شد.

تناقضات بین موضع خود دولت و ادعاهای مودی همچنین اتهاماتی را برانگیخت که وی در تلاش برای به حداقل رساندن - یا حتی پنهان کردن - مقیاس بحران در امتداد مرز است.

در 17 ژوئن 2020، بلافاصله پس از درگیری گالوان، اس جایشانکار، وزیر امور خارجه هند با همتای چینی خود وانگ یی صحبت کرد.

وزارت خارجه هند پس از این تماس تلفنی گفت: "طرف چینی به دنبال ایجاد سازه ای در دره گالوان در سمت ما از LAC بود." در حالی که این موضوع به منبع اختلاف تبدیل شد، طرف چینی اقداماتی از پیش برنامه ریزی شده و برنامه ریزی شده انجام داد که مستقیما مسئول خشونت ها و تلفات ناشی از آن بود. این نشان دهنده قصد تغییر واقعیت ها در زمین است که نقض تمام توافقات ما برای عدم تغییر وضعیت موجود است.

با این حال، دو روز بعد، مودی در روز X گفت که "نه کسی قادر به ورود به قلمرو ما بوده و نه کسی هنوز در قلمرو ما است" - ادعایی که حساب وزارت خارجه را مورد مناقشه قرار داد. مخالفان و تحلیلگران استراتژیک دیگر پرسیدند، اگر هیچ نیروی چینی از LAC عبور نکرده بود، چرا سربازان هندی مجبور به جنگ با آنها شده بودند؟

دولت هرگز به این سؤالات پاسخ نداده است، و دفتر مودی فقط توضیح داد که منظور نخست وزیر این بود که پس از درگیری هنوز هیچ نیروی چینی در خاک هند وجود ندارد.

شش سال پس از درگیری لاداخ، تهاجم چین برای به چالش کشیدن وجهه مرد قدرتمند مودی در داخل بازگشته است - که قبلا از اعتراضات تحت رهبری جوانان در کشور که وزیر آموزش مودی را در ژوئیه امسال اخراج کردند، ضربه خورده است.

رئیس ITBP کاپور در سخنرانی خود همچنین درگیری سال 2020 را یادآور شد و یک برنامه آموزشی تخصصی "برای تجهیز بهتر پرسنل برای مقابله" با وضعیتی شبیه لاداخ را تشریح کرد.

کاپور، که قرار است این هفته بازنشسته شود، همچنین هشدار داد که قابلیت‌های نظامی مرزی چین پیشرفت کرده است - و نیروهای هندی ممکن است نتوانند با روش‌های سنتی درگیری رودررو داشته باشند.

دونتی از گروه بحران گفت که دولت مودی «تصویری از یک دولت امنیتی سخت ارائه می‌کند که تحمل آن در برابر شکست‌های امنیت ملی صفر است»، اما «تفاوت قدرت با چین کاملا واضح است، بنابراین تمایل دارد هر رویدادی را که منعکس‌کننده ضعیفی باشد کم‌اهمیت جلوه دهد».

بوسیرام سیرام، رهبر ارشد حزب کنگره در ایالت آروناچال پرادش، گفت که نیروهای چینی در عمق 50 کیلومتری (31 مایلی) به عمق خاک هند در سوبانسیری بالا نفوذ کرده اند.

یک هیئت حزب به رهبری سیرام در ماه اوت پس از گزارش های اولیه از تهاجمات چین از مناطق مرزی بازدید کرد و افزود که "پرسنل چینی در آنجا مستقر هستند" و اشاره به خاک هند داشت.

سیرام افزود: "شما می توانید ارتش [چین] را ببینید. آنها در بالای کوه ها هستند، در حالی که ما پایین تر هستیم."

راندیر جیسوال، سخنگوی وزارت خارجه هند در پاسخ به اظهارات رئیس ITBP گفت: "وضعیت در مناطق مرزی هند و چین هر از گاهی که نیروهای چینی از الگوهای گشت زنی تعیین شده فاصله می گیرند، آشفته می شود." او در مورد رویارویی های جاری اظهار نظری نکرد.

بی‌آر دیپاک، استاد مطالعات چینی در دانشگاه جواهر لعل نهرو (JNU) در دهلی، گفت که گزارش‌های تهاجم چین، «اعتبار و مسئولیت‌پذیری» مودی را به چالش می‌کشد.

از سال 2012، هند و چین بر یک کانال رسمی تکیه کرده اند که منازعات مرزی را از گلوله برفی باز می دارد، بدون اینکه این سوال اساسی را حل کند که مرز هیمالیا کجاست.

به اصطلاح مکانیسم کاری برای مشاوره و هماهنگی در امور مرزی هند و چین (WMCC) دارای مقاماتی از هر دو کشور است و در کنار کانال های نظامی فعالیت می کند.

آخرین دور آن، سی و ششمین WMCC، در 6 آگوست برگزار شد - تقریبا یک ماه پس از انتشار گزارش‌هایی مبنی بر تهاجم چین در آروناچال پرادش. در ماه سپتامبر، اولین جلسه در سطح فرماندهی در آروناچال پرادش برگزار شد.

دیپاک گفت که "تداوم رویارویی ها نشان می دهد که این تلاش های دیپلماتیک اصطکاک را از بین نبرده است." او استدلال کرد که «جلسات در سطح نظامی یا محلی می‌تواند تسکین موقتی ایجاد کند و به جلوگیری از تشدید تنش کمک کند، اما به خودی خود نمی‌تواند راه‌حلی پایدار برای مناقشه مرزی که ریشه در دهه‌ها اختلاف تاریخی، سیاسی و استراتژیک دارد، ارائه دهد».

دیپاک گفت و در غیاب «راهنمای سیاسی روشن و پاسخ هماهنگ» در هر دو پایتخت، هرگونه ترتیبات در سطح مرزی «شکننده و قابل برگشت خواهد ماند، همانطور که در [لداخ] و اکنون در سوبانسیری بالا در آروناچال پرادش دیده می‌شود».