زن فرصت تحصیل در خارج از کشور را پیدا می کند - کره شمالی را انتخاب می کند

دیانا کارابگوویچ فقط برای چند ماه زندگی ای را سپری کرد که کمتر کسی در ایالات متحده هرگز آن را تجربه خواهد کرد - یا آرزوی آن را دارد.

در ظاهر، روزهای تبادل دانشجویی او به طرز شگفت آوری عادی به نظر می رسد. این جوان 28 ساله که در آن زمان 19 سال داشت، کلاس می‌رفت، تکالیف را تکمیل می‌کرد، در کافه‌ها می‌رفت، والیبال بازی می‌کرد و به شنا می‌رفت. به جز، کارابگوویچ در کره شمالی، یکی از منزوی ترین و تحت کنترل ترین کشورهای روی زمین، تحصیل می کرد.

کارابگوویچ که در مسکو، روسیه زندگی می کند، به نیوزویک گفت: «من از مؤسسه دولتی روابط بین الملل مسکو فارغ التحصیل شدم، در رشته روابط اقتصادی بین المللی، با زبان کره ای زبان اولم در دانشگاه بود. "به عنوان بخشی از تحصیلم، دو بورسیه برای انجام یک برنامه تبادلی دریافت کردم، یکی در کره شمالی در دانشگاه کیم ایل سونگ و دیگری در کره جنوبی در دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک.

این تجربه دسترسی غیرمعمولی به زندگی روزمره در داخل جمهوری دموکراتیک خلق کره (DPRK) ارائه کرد، بسیار فراتر از چیزی که بیشتر بازدیدکنندگان - که تعداد آنها بسیار کم است - با آن روبرو می شوند. با این حال، خاطرات کارابگوویچ از یک زمان نسبتا آرام شامل مهمان نوازی گرم و دوستی های جدید در کنار واقعیتی نگران کننده تر وجود دارد.

کره شمالی یک دیکتاتوری توتالیتر موروثی است که در آن دولت بر اطلاعاتی که شهروندانش مجاز به مصرف آن هستند و نحوه بیان آنها کنترل می کند. سازمان های حقوق بشر تخلفات شدیدی را در داخل مرزهای کشور ثبت کرده اند. گزارش اخیر یک سازمان غیردولتی مستقر در سئول نشان می دهد که برخی از محکومان به اعدام به دلیل مصرف محتوای فرهنگی خارجی از جمله کی پاپ متهم شده اند.

برنامه تحصیل غیر متعارف کارابگوویچ در خارج از کشور، او را به هر دو کشوری که شبه جزیره تقسیم شده را اشغال کرده بودند، برد. برای دانش آموزی که بعدا وبلاگی درباره کره شمالی راه اندازی کرد، تجربه هر دو کره برای درک منطقه ضروری بود.

او گفت: "تحصیل در کره شمالی یک تجربه ارزشمند برای هر کسی که در حال تحصیل در کره است، و همچنین فرصتی بی نظیر برای دیدن یکی از بسته ترین و مرموزترین کشورهای جهان از منظر یک دانشجو و نه یک توریست است." دانش‌آموزان در کره شمالی آزادی بسیار بیشتری نسبت به گردشگران دارند که باید به یک گروه و یک راهنما پایبند باشند، در حالی که دانش‌آموزان می‌توانند به تنهایی پرسه بزنند.

در حالی که به ندرت به بازدیدکنندگان خارجی اجازه دسترسی به کره شمالی داده می شود، ورود کارابگوویچ نسبتا ساده بود.

کالج او در روسیه هزینه های تحصیل و سفر او را پوشش می داد، در حالی که دانشگاه کیم ایل سونگ هزینه خوابگاه و غذای او را پرداخت می کرد. او از طریق سفارت کره شمالی در مسکو درخواست ویزا داد و پس از اینکه دانشگاه تاییدیه های مورد نیاز را ارائه کرد، توانست به پیونگ یانگ پرواز کند. به محض رسیدن به آنجا، زندگی دانشجویی در یک ریتم سخت قرار گرفت.

او گفت: «ما شش بار در هفته کلاس داشتیم. «از دوشنبه تا جمعه، ما دو کلاس در روز داشتیم - خواندن و صحبت کردن.

"روز شنبه، ما یک کلاس سخنرانی داشتیم و یکشنبه روز تعطیل ما بود."

او گفت که در خارج از کلاس، دانش آموزان معمولا تکالیف خود را تکمیل می کنند و اوقات فراغت خود را به معاشرت می گذرانند. او خاطرات سفر به کافه ها و رستوران ها، بازی های والیبال و تنیس روی میز، شنا و اسکیت روی یخ را به یاد می آورد. میزبانان کره شمالی همچنین سفرهایی را ترتیب دادند که به دانش آموزان اجازه می داد مناطق کوهستانی این کشور را بیشتر ببینند.

اما مطالعات کارابگوویچ درجه ای از استقلال را فراهم کرد که برای بازدیدکنندگان معمولی در دسترس نبود.

کره شمالی یکی از محدودترین سیستم های جهان را برای بازدیدکنندگان خارجی اجرا می کند، در حالی که سفر مستقل، برای اهداف عملی، عمدتا در دسترس نیست. دسترسی برای شهروندان ایالات متحده حتی محدودتر است. پاسپورت های آمریکایی برای سفر به کره شمالی یا از طریق کره شمالی بدون تاییدیه خاصی معتبر نیستند، که عموما فقط در شرایط بسیار محدود از جمله سفرهای روزنامه نگاری یا بشردوستانه خاص صادر می شود.

با این حال، محدودیت‌هایی که خارجی‌ها با آن‌ها مواجه می‌شوند تنها کسری از محدودیت‌هایی است که بر خود مردم کره شمالی اعمال می‌شود.

گزارش‌ها حبس خودسرانه، کار اجباری، شکنجه و اعدام را مستند کرده‌اند، در حالی که زندان‌های کره شمالی با نظارت مداوم بین‌المللی درباره شرایط خود مواجه شده‌اند.

اعتقاد بر این است که فقر گسترده است، اگرچه به دست آوردن اعداد قابل اعتماد بسیار دشوار است.

سیستم سیاسی کره شمالی از تقسیم شبه جزیره کره پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که نیروهای شوروی شمال و آمریکایی ها جنوب را اشغال کردند، رشد کرد.

سلسله کیم از سپتامبر 1948 قدرت را در دست داشت و این کشور به طور گسترده به عنوان یک کشور منفور شناخته می شد. حزب کارگران کره تنها حزب حاکم کشور است، در حالی که دولت کنترل گسترده ای بر زندگی عمومی دارد. ایدئولوژی اتکا به خود یا «جوچه» در هویت سیاسی این کشور نقش محوری داشته است، در حالی که توسعه تسلیحات هسته‌ای آن بارها زنگ خطر بین‌المللی را برانگیخته است.

کارابگوویچ گفت که در مقابل پس زمینه سنگین ژئوپلیتیک، بزرگترین شگفتی اقامت او بسیار صمیمی تر بود.

او گفت: «چیزی که بیش از همه مرا شگفت زده کرد، مردم بودند. "واقعا من را شگفت زده کرد که آنها بسیار مستقر و خوشحال به نظر می رسیدند.

"آنها همیشه زمان زیادی را صرف معاشرت، استراحت در بیرون و رستوران ها، آواز خواندن و رقصیدن می کردند."

او گفت که با چندین کره شمالی پیوند برقرار کرده است و این تجربه را "دلگرم کننده" خواند.

او گفت: «وقتی با آنها صحبت می‌کردم، احساس می‌کردم که عضو خانواده هستم تا مهمان. من هرگز در بازدید از کشورهای دیگر چنین احساس استقبال نکرده ام و هرگز مهربانی و مهمان نوازی آنها را فراموش نمی کنم.

این تمایزی است که در خاطرات کارابگوویچ جریان دارد.

ماه‌های اقامت او در کره شمالی نمی‌توانست واقعیت کامل زندگی را برای شهروندان عادی این کشور آشکار کند، و نه سرکوب عمیق مستند شده در خارج از مرزهای تجربه دانشگاهی او را پاک کند.

اما آنها چیزی را به او دادند که در اختیار افراد خارجی بسیار کمی قرار گیرد. زمان در کلاس های درس پیونگ یانگ، در خیابان های آن و با ساکنان آن که زندگی آنها اغلب پنهان شده و تنها توسط دولت اطراف آنها به تصویر کشیده می شود.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: Sirena Bergman و Paul Donnelley.