زنان افغان ممکن است یکی از آخرین راه های خود را برای تحصیلات عالی از دست بدهند

"لیلا" نیمه شب برای نوشیدن یک لیوان آب از خواب بیدار شد، تقریبا به طور تصادفی تلفن خود را چک کرد و ایمیلی را دید که باعث افتادن شکمش شد. ایالات متحده کمک مالی به دانشگاه آمریکایی افغانستان (AUAF) را که یکی از آخرین جاهایی است که زنان هنوز می توانند در این کشور تحصیل کنند، متوقف خواهد کرد.

لیلا گفت که روی تختش نشسته بود، خیره شده بود، افکارش در پنج سال گذشته در حال چرخش بودند و تمام چیزهایی را که فقط برای تحصیل تحمل کرده بود.

پس از آنکه طالبان تحصیل زنان را غیرقانونی کرد، یافتن راهی برای تحصیل در افغانستان آسان نبود.

پردیس دانشگاه آمریکایی قبلا توسط طالبان تسخیر شده بود، اما او می توانست مخفیانه از طریق برنامه آنلاین دانشگاه تحصیل کند. اما اکنون که دانشگاه در حال از دست دادن بودجه خود است، او به دویچه وله گفت که او و همکلاسی هایش می ترسند که به طور کامل تعطیل شود. نام او به دلایل ایمنی تغییر کرده است.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

لیلا در اواسط بیست سالگی است. او در رشته علوم سیاسی و مطالعات بین المللی تحصیل می کند و یکی از حدود 1000 دانشجوی ثبت نام شده در دانشگاه است که سه چهارم آنها زن هستند.

زمانی که طالبان در ماه اوت 2021 به قدرت بازگشتند، لیلا در دانشگاه دیگری در کابل تحصیل می کرد و تنها دو امتحان نهایی تا پایان ترم تحصیلی اش باقی مانده بود. سپس در دسامبر 2022، طالبان این ممنوعیت را اعلام کرد. مدرک لیلا ناتمام ماند.

لیلا یک بورسیه تحصیلی برای AUAF گرفت و دوباره شروع کرد. او گفت: «هر دختری این فرصت را نداشت.

لیلا در مورد مطالعات آنلاین خود به افراد کمی خارج از خانواده خود گفته است. در بیشتر روزها، او در کنار همکلاسی هایی که از نام مستعار استفاده می کنند و دوربین های خود را برای امنیت خاموش نگه می دارند، برای سخنرانی از راه دور در خانه می ماند. او گفت: "من فقط صدای آنها را می شناسم."

لیلا انگلیسی با لهجه آمریکایی صحبت می کند. او آن را در کودکی با تماشای کارتون یاد گرفت. در اوایل بیست سالگی، او در مورد جهان خارج از افغانستان و مطالعه دولت های خارجی بیشتر می آموخت.

سپس در 14 آگوست 2021، زندگی لیلا تغییر کرد. او و یکی از دوستانش در یک رستوران در کابل نشسته بودند. آنها تازه امتحانی را تمام کرده بودند و می خواستند با سفارش قهوه و کیک، قبولی در آزمون را جشن بگیرند. ناگهان مردی وارد شد و در ورودی ایستاد و فریاد الله اکبر سر داد. او فریاد زد که مجاهدان همیشه پیروز خواهند بود.

در آن روز بود که طالبان دوباره قدرت را در افغانستان به دست گرفتند، آنها به زودی زنان را مجبور به ترک زندگی عمومی کردند و آنها را از بسیاری از مشاغل و حضور در مدرسه و دانشگاه منع کردند.

لیلا گفت که به یاد می آورد که احساس خود را در دست ها یا پاهایش از دست داده است. او پول را از کیفش بیرون آورد و بدون بررسی مقدار آن را روی میز کوبید. او گفت: "همه ما فکر می کردیم شاید این آخرین روزی باشد که زنده ایم."

از آن زمان، برخی از همسالان لیلا تماس ها و پیام های تهدیدآمیزی دریافت کردند. اکنون، هر زمان که او خانه را ترک می کند، نگران است که مقامات طالبان تلفن او را جستجو کنند.

"اگر آنها ایمیل های من را از کارم، از دانشگاهم ببینند، چه؟" او گفت. همیشه در پشت سر من است که شاید فردا نوبت من باشد، شاید مرا بازداشت کنند.

حتی خانه اش هم امن نیست لیلا گفت که مقامات طالبان چندین بار برای تفتیش وسایل آنها وارد شده اند.

با این حال، او به تحصیل ادامه داده است. با وجود تمام محدودیت ها و خطراتش، برنامه آنلاین فرصتی برای فارغ التحصیلی ارائه داد.

با خروج ایالات متحده به عنوان تامین کننده اصلی دانشگاه، لیلا گفت که تردید دارد که آیا قدرت شروع مجدد را دارد یا خیر.

دانشگاه آمریکایی افغانستان همیشه عمدتا برای زنان در نظر گرفته شده بود. قبل از افتتاح پردیس در سال 2006، لورا بوش، بانوی اول سابق ایالات متحده، اعلام کرد که ایالات متحده میلیون ها نفر را برای حمایت از آن متعهد کرده است.

بوش با حضور در کابل گفت که دانشگاه جدید به "رهبران آینده" به ویژه زنان آموزش خواهد داد. زنانی مانند لیلا که در آن زمان چهار ساله بود.

بوش در آن زمان گفت: «اینها چیزی فراتر از پروژه های توسعه هستند. آنها همچنین نشان دهنده پیوند بین مردم آمریکا و افغانستان هستند. آنها نمادی از امیدها و رویاهای مشترک ما هستند."

پاتریک فاین مدیر مأموریت افغانستان در USAID، آژانس توسعه ایالات متحده که اکنون منحل شده است، بود. فاین به دویچه وله گفت که بسیاری از USAID ایده دانشگاه را مخاطره آمیز می دانند. منتقدان فکر می کردند تربیت نخبگان هدر دادن پول است.

فاین گفت، اما دولت بوش فرصتی برای تثبیت دموکراسی نوپا دید.

تا سال 2003، طالبان از قدرت بیرون رانده شدند. رئیس جمهور ایالات متحده جورج دبلیو بوش می خواست برای دولت موقت تحت حمایت ایالات متحده که جایگزین طالبان شده بود، حسن نیت ایجاد کند. این دانشگاه در خدمت این هدف بود، و همچنین "وجوه مزیت" دیگری در آموزش زنان، آموزش سیاستمداران آینده و حمایت از اقتصاد افغانستان ارائه کرد.

فاین با اشاره به فارغ التحصیلان گفت: «این واقعا زندگی هزاران جوان افغان را تحت تأثیر قرار داد. "سازمان موفق شده است در برابر شانس های باورنکردنی به آن دست یابد."

دانشگاه با حمایت آمریکا ادامه داد. اما در واشنگتن، این حمایت زیر سوال رفت.

دولت ایالات متحده این دانشگاه را به سوء استفاده از پول مظنون کرد. در سال 2016، بازرسان ایالات متحده تحقیقاتی را در مورد امور مالی آن آغاز کردند. تا سال 2018، بازرسان گفتند که نمی‌توانستند دقیقا بگویند که پول کمک ایالات متحده را چگونه خرج می‌کند، زیرا حسابداری آن بسیار ضعیف بود.

جان سوپکو، بازرس سابق فدرال ایالات متحده، بر این تحقیقات نظارت داشت. هنگامی که دویچه وله برای این داستان با او تماس گرفت، او پاسخ داد: "تعجب کردم که آنها همچنان به AUAF کمک مالی می کردند."

امسال، پس از برداشته شدن بودجه، دفتر مطبوعاتی وزارت امور خارجه ایالات متحده در ایمیلی به دویچه وله گفت که این اقدام با توجه به "سابقه عدم پاسخگویی مکرر دانشگاه به میلیون ها دلار مالیات دهندگان آمریکایی" انجام شده است.

فاین، مدیر سابق USAID، توضیحات وزارت خارجه درباره تقلب را رد کرد.

او گفت: «اینها فقط تاکتیک های لکه دار کردن هستند. او اعتراف کرد که ممیزی های گذشته نشان داد که دانشگاه در تلاش است تا با قوانین گسترده USAID مطابقت داشته باشد، "اما آنها تقلب عمده ای پیدا نکردند."

فاین گفت: "این هنوز یک سرمایه گذاری مفید و یک سرمایه گذاری ارزشمند است."

ایالات متحده تنها تامین کننده مالی دانشگاه نیست، اما مدت هاست که بیشتر هزینه های آن را پوشش داده است: طبق یک گزارش ایالات متحده، تقریبا 90٪ از سال 2018.

وزارت امور خارجه ایالات متحده به دویچه وله گفت که دانشگاه «آزاد است تا سایر سرمایه‌گذاران و شرکا را شناسایی کند، بنابراین پایان دریافت پول مالیات‌دهندگان آمریکایی لزوما به معنای پایان دادن به فعالیت‌هایشان نیست».

لیلا گفت: «تمام انگیزه و امیدم را از دست داده‌ام.

از آنجایی که از کاهش بودجه مطلع شد، گفت که به سختی اتاقش را ترک کرده است. پرده هایش معمولا بسته است و اشتهایش را از دست داده است. او گفت: "شاید من آنقدر ناامید هستم که حتی نمی توانم در مورد آن گریه کنم."

او گفت که قرار بود سال ها پیش فارغ التحصیل شده باشد. او قرار بود دنیا را به جای بهتری تبدیل کند. او قرار بود در خارج از کشور در مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کند. حالا او به این فکر می کند که شاید پنج یا ده سال دیگر راهی پیدا کند.