زنانی که درهای دنیای هنر اورشلیم را باز می کنند: سه ارگ. کمک به هنرمندان مهاجر

با شروع فصل فرهنگی پاییز، دوسالانه اورشلیم بهترین کار را انجام می‌دهد: آوردن هنر معاصر به مکان‌های متعدد در سراسر شهر، از موزه‌ها و گالری‌های تأسیس‌شده تا مکان‌های غیرمنتظره مانند کتابخانه ملی سابق در Givat Ram. با این حال، این می‌تواند فصل سختی برای هنرمندان جدید مهاجر باشد. بدون تسلط اولیه به زبان عبری، کسانی که مشاغل هنری پر رونق را پشت سر گذاشته‌اند، اغلب نمی‌دانند از کجا شروع کنند تا فرصت‌هایی را برای شرکت در نمایشگاه‌های آزاد بزرگ پیدا کنند.

آنات چاسکالوویچ که دو دهه به عنوان یک هنرمند در خارج از کشور زندگی و کار کرد، می‌داند که خارجی بودن چه احساسی دارد و همدلی ویژه‌ای را برای مأموریتی جدید برای کمک به هنرمندان اول به ارمغان می‌آورد. «من پس از 20 سال در پاریس با تجربه به عنوان هنرمند و محقق میراث یهودی و اسرائیلی به خانه بازگشتم. می‌دانم که چگونه می‌خواهم بدون ایجاد ارتباط با فرهنگ و ارتباط با آن به جهان کمک کنم. هنرمندان.

(به عبری به عنوان Minhal Kehilati Baka Rabati شناخته می شود)، آنها شروع به توسعه استراتژی کردند تا به هنرمندان مهاجر در منطقه وسیعی از اورشلیم جنوبی، از تلبیه تا تالپیوت، فرصتی برای نمایشگاه و ملاقات با یکدیگر داشته باشند. library.Scemama مرکز را مکانی توصیف می‌کند که ساکنان می‌توانند ایده‌های خود را پیشنهاد دهند، نه اینکه صرفا در کلاس‌ها ثبت نام کنند.

Scemama توضیح داد: "مردم برای ابراز نیاز می آیند، مردم برای ارائه خدمات می آیند." و افزود: "رویکرد مرکز این است که به آنچه ساکنان نیاز دارند و آنچه می توانند کمک کنند گوش دهد." از ژوئن، Chaskalovic وقت خود را به جمع آوری هنرمندان و سازماندهی فعالیت ها اختصاص داده است. این گروه عمدتا متشکل از مهاجرانی از ایالات متحده، در کنار اعضایی از فرانسه و برزیل، هنرمندان اسرائیلی و خود Chaskalovic، هنرمند سرامیک است. مردان و زنان شرکت می کنند. نمایشگاه قدیمی اولیم در کنار تازه واردان.

چاسکالوویچ به زبان های فرانسوی و انگلیسی ترجمه می کند. چاسکالوویچ درباره تازه واردانی که تلاش می کنند وارد صحنه هنری محلی شوند، گفت: "مشکل این است که آنها متصدیان را نمی شناسند و متصدیان نیز آنها را نمی شناسند." "پس این یک دایره [بسته] است. آنها احساس تنهایی می کنند. نمی توانند وارد شوند." او خاطرنشان می کند که اجاره فضا، پیمایش نیازمندی های نمایشگاه، و یافتن تماس های حرفه ای می تواند دلهره آور باشد، به ویژه برای هنرمندانی که هنوز شبکه ای در اسرائیل ایجاد نکرده اند. «سازمان یک نمایشگاه گروهی بیش از درخواست از هنرمندان برای آوردن عکس است.

کسی باید موضوعی را ایجاد کند، اطلاعات و تصاویر را جمع‌آوری کند، تصمیم بگیرد چه چیزی می‌تواند در فضای موجود جا بیفتد، مردم را دعوت کند، و نصب را هماهنگ کند." غروب آفتاب شعله ور با نور نارنجی ماتان ساکوفسکی توجه او را به پشت بام ها و معماری صمیمی یک محله اورشلیم معطوف می کند.

روچی اوسپریچ آبشاری و فضای سبز با طراوت را نقاشی می‌کند، در حالی که بانی کاتزنشتاین به جذابیت یک پلکان باغ توجه می‌کند. آثار دیگر از مناظر معمولی دورتر می‌شوند. رنگ‌های انتزاعی ریکی رز هوروویتز از کار او به عنوان یک انرژی‌درمانگر و دانش او در مورد کابالا در طول زندگی او نشأت می‌گیرد. کلاژ پرجنب‌وجوش سارا رز با فرم‌های پویا، رنگ‌های غنی و الگوهایش لذت بخش است.

گستره هنر این نکته را نشان می دهد: هیچ راه واحدی برای دیدن یک مکان، یا ایجاد هنر در مورد زندگی در اینجا در اسرائیل وجود ندارد. 10 هنرمند شرکت کننده به اندازه کافی دوستان، خانواده و بازدیدکنندگان را جذب کردند تا کتابخانه قبلی را پر کنند. هوروویتز، غرفه‌دار، فضای رفاقت را به جای رقابت توصیف کرد. این نمایشگاه فقط برای یک شب دایر بود، آزمایشی از امکانات مرکز برای نمایش های آینده.

با فضای محدود دیوار، هنرمندان آثار خود را بر روی سه‌پایه‌ها و میزها نمایش می‌دادند و همه چیز باید در پایان شب به خانه برده می‌شد. محدودیت‌ها، شب را به آزمونی جالب تبدیل کرد که مرکز اجتماعی محله‌ای مانند Minhal Kehilati Baka Rabati می‌تواند به هنرمندان ارائه دهد. یک گالری ممکن است سیستم های مستقری را برای آویزان کردن، تبلیغات و نظارت فراهم کند. یک مرکز اجتماعی می‌تواند مزیت متفاوتی ارائه دهد - یک معرفی در دسترس برای همسایگانی که ممکن است هرگز از یک گالری معمولی دیدن نکنند، اما به سادگی برای کلاس اولپان یا ورزش خود به آنجا مراجعه کنند.

میزان مشارکت هوروویتز که اکنون به‌عنوان یکی از اعضای موسس داوطلب کمیته انجمن هنرمندان باکا خدمت می‌کند، اضافه کرد. او گفت هنرمندانی که کار یکدیگر را تحسین می‌کنند، تشویق می‌کنند و به یکدیگر کمک می‌کنند تا از فضای محدود نمایش به بهترین شکل ممکن استفاده کنند. واکنش آنها

این به من انگیزه می دهد تا بیشتر نشان دهم.» او احساس می‌کرد که کارش همانطور که می‌خواست مورد استقبال و قدردانی قرار گرفته است. چاسکالویچ واضح است که این یک گالری تجاری نیست. او اعضای گروه را تشویق می‌کند که سخنرانی کنند، کارگاه‌های هنری را رهبری کنند، تماس‌های خود را به اشتراک بگذارند، و برای گردش پیشنهاد کنند. چاسکالوویچ همچنین می‌خواهد هنرمندان اسراییلی تثبیت‌شده‌تری به آموزش تازه‌واردها بپردازند و تجربیات و رویکردهای خود را برای ساختن هنر به اشتراک بگذارند. چاسکالوویچ گفت: "هدف همچنین این است که آنها احساس تنهایی نکنند."

آنها می‌توانند احساس کنند که می‌توانند صحبت کنند، می‌توانند تبادل نظر کنند. آنچه برای سازماندهی نمایش ها و گرد هم آوردن مردم لازم بود.

او توضیح داد: «با این حال در اورشلیم، متوجه شدم که مسیریابی در دنیای هنر محلی ممکن است دشوار باشد.» او بدون یک فضای دائمی تا به حال، JAC را به عنوان یک شبکه رایگان و غیررسمی برای هنرمندان، عکاسان و افرادی که هنر را دوست دارند، توصیف می کند تا به صورت غیررسمی و برای نمایشگاه ملاقات کنند. او گفت: «عضویت ما همیشه شامل مردان و زنان بوده است و درخواست JAC فراتر از اورشلیم و سایر بخش‌های اسرائیل گسترش می‌یابد.» وی افزود: «دعوت از هنردوستان و همچنین هنرمندان هنر عمدی است: هنرمندان به مخاطبان، گفتگوها و خریداران بالقوه نیاز دارند.» پارکر به همان اندازه رک و پوست کنده است.

او دنیای هنر نقاشی‌های پارکر از اورشلیم هم جوی هستند و هم منظره‌ای رمانتیک از شهری که او بیش از 15 سال خانه نامیده می‌شود را به تصویر می‌کشد. ماه بر فراز یهودا لحظه ای آرام را در زیر آسمان مهتابی و درخت نخل می یابد. در تفرجگاه آرنونا، زنی در کنار درخت و سنگ آشنای اورشلیم استراحت می کند. فکر نمی‌کنم عمدا کنار گذاشته شده‌ایم، اما اغلب نمی‌دانیم چه چیزی بخواهیم یا کجا برویم.

من مشتاقانه منتظر ارتباط با این گروه جدید در باکا هستم.» او گفت. علیرغم نداشتن خانه دائمی آجر و ملات برای JAC، پارکر نمایشگاه‌ها، سخنرانی‌ها، شب‌های هنرمندان، فیلم‌ها، بازدید از گالری و موزه‌ها، و گشت‌های فرهنگی ترتیب داده است، و برای جشن تولد پیش رو، از دوستان A ParkerO دعوت کرده است تا به او بپیوندند. موضوع مشترک در تئاتر اورشلیم، که جی آویلوف، جک پیلمر، استل رینگلد، کارول راکلین سیگل و خودش را گرد هم می آورد.

اگرچه سبک‌ها و رسانه‌های آن‌ها متفاوت بود، او مشارکت مشترک آنها در JAC را به عنوان رشته‌ای که آنها را به هم متصل می‌کند دید. تئاتر اورشلیم و سینماتک اورشلیم از جمله مکان‌هایی هستند که او به ارائه آثار هنرمندان در معرض دید عموم کمک کرده است. او گفت: «این رویدادها به سادگی در یک تقویم ظاهر نمی‌شوند؛ کسی باید تماس‌ها را برقرار کند، هنرمندان را جمع کند و ترتیبات را از طریق آن ببیند».

او گفت: "مکالمه ای که با اورشلیم فاین آرت چاپز داشتم مرا بر آن داشت تا به بازاریابی فراتر از اسرائیل فکر کنم. اگر می خواهید نقاشی ها و طراحی های خود را با بالاترین کیفیت آرشیوی بازتولید کنید، به تماس ها و راهنمایی هایی نیاز دارید که فراتر از ساخت خود اثر است." به زنان دیگری مانند خودش که از شیوه زندگی هولچی پیروی می کنند.

او به جای اینکه منتظر بماند تا یک موسسه موجود آنها را فراهم کند، خودش شروع به تولید رویدادها کرد. در لی باما زنان مذهبی را برای همکاری در تئاتر، رقص، موسیقی و هنرهای تجسمی گرد هم می آورد. او خاطرنشان می کند که خواننده یا رقصنده ای که به دنبال صحنه است نیازهای عملی متفاوتی با نقاش به دنبال فضای دیوار دارد.

پرتوچه گفت: «اما هر دو به افرادی نیاز دارند که کارشان را بفهمند و به مخاطبان کمک کنند.» برخلاف دو گروه دیگر، At Li Bama یک سازمان هنری چند رشته‌ای با اتاق تمرین تئاتر حرفه‌ای خود در ساختمان کتابخانه ملی سابق در پردیس Givat Ram دانشگاه عبری است. ریشه آن در تئاتر، رقص و موسیقی است. گسترش به نمایشگاه‌های هنرهای زیبا مسیری نسبتا جدید است که فرصت‌هایی را برای نقاشان، عکاسان و دیگر هنرمندان تجسمی باز می‌کند تا در کنار زنانی که شیوه زندگی فداکارانه تورات را به اشتراک می‌گذارند، به طور حرفه‌ای پیشرفت کنند.

نمایشگاه‌های هنرهای تجسمی با عکاس استر لاسری هماهنگ می‌شوند. عکس‌های پرنده لاسری به همان اندازه است که ما می‌توانیم درباره هنر هالاچی فکر کنیم. او توضیح می دهد: "تفکر در طبیعت ایمان ما را عمیق تر می کند و قدردانی ما را در هاشم بیدار می کند." تقریبا می توان صدای پرندگان مهاجر لاسری را شنید: یک لحظه یک تجمع پر سر و صدا، سپس لحظه ای دیگر، سکون درست قبل از سپیده دم، زمانی که می توان صدای ریزش سنجاق را در دره هولا در شمال اسرائیل بشنوید. هنرمندان تجسمی مرتبط با At Li Bama به اشکال مختلف کار می کنند.

از جمله راکل سانچز است که مناظر بصری و جوی او در دنیای هنر اسرائیل به رسمیت شناخته شده است. رستگاری سانچز دریایی مهتابی را با حسی قدرتمند از حرکت و راحتی به تصویر می‌کشد. کولاژ کاغذی آن روث فاکتوروویچ، آنچه ما را به هم متصل می‌کند، مجموعه‌ای از عکس‌های خانوادگی، نوشته‌ها و تکه‌هایی از خاطره است. پرتوچ خاطرنشان می کند که کار آنها در کنار اجراها و تولیدات سازمان قرار دارد و به بازدیدکنندگان این حس را می دهد که چقدر جامعه هنری آن متنوع است. این طیف برای مخاطب اهمیت دارد.

کسی که در یک اجرا شرکت می کند ممکن است از طریق همان سازمان یک عکاس یا نقاش را پیدا کند. یک بازدیدکننده نمایشگاه ممکن است در مورد تئاتر و تولیدات رقص آن کنجکاو شود. برای هنرمندان، ملاقات با زنان رشته های دیگر می تواند باعث ایجاد همکاری های غیرمنتظره شود. "من می خواهم هنرمندان به صورت حرفه ای و خلاقانه پیشرفت کنند. جلسات به موضوعاتی می پردازد که تسلط بر آنها به تنهایی ممکن است دشوار باشد، مانند نحوه قیمت گذاری کار، تبلیغ یک رویداد، درک حق چاپ و ایجاد تماس های مفید.

این سازمان همچنین در تلاش است تا روابط خود را با نهادهای فرهنگی و شهرداری تقویت کند.» پارتوش به همان اندازه مشتاق است که به رسمیت شناختن حرفه ای چیست. او گفت: «اگر ما برای خودمان هنر کنیم، خوب است.» «اما حرفه ای زمانی است که مخاطب داشته باشی». او به یاد می آورد که یک نمایش تئاتر را به یک جامعه بسیار حریدی برده بود، جایی که برخی از زنان برای اولین بار تئاتر زنده می دیدند.

آنها با ذرت بو داده و شکلات به آنجا آمدند و منتظر چیزی شبیه به فیلم بودند و بعد از آن از او خواستند اجراهای بیشتری بیاورد. او این تصور را به چالش می کشد که زنان حریدی روزهای خود را در خانه به پختن چلو می گذرانند. او گفت: "آنها بسیار فعال هستند. آنها بیرون می روند. آنها کارهایی انجام می دهند." پرتوچه معتقد است که وقتی زنان برای حضور در یک نمایش و لذت بردن از هنر وقت می گذارند، با احساس بهتری نسبت به خود به خانه باز می گردند و خانواده هایشان نیز سود می برند. او گفت: "ما معتقدیم که زنان می توانند از طریق هالاچا به هنر خود روح بیاورند."

من فکر می‌کنم که کدوشا [تقدس] را به ارمغان می‌آورد.» شعار او «مثبت بیندیش. عمل کن.» پارتوش می افزاید که این اثر یک هدف معنوی نیز دارد: او با اشاره به رستگاری گفت: «هدف من آوردن جولا است. شایستگی زن، ژولا را به ارمغان می‌آورد، و این اعتقاد من است. این کاری است که من انجام می‌دهم.» در اینجا یک درس مفید برای هنرمندانی وجود دارد که منتظرند تا یک نمونه کار کامل، تماس مناسب یا یک فضای نمایشگاهی ایده‌آل داشته باشند. هیچ یک از این ابتکارات با وجود هر منبعی آغاز نشد. آنها رشد کردند زیرا کسی اولین رویکرد را اتخاذ کرد، دیگران را دعوت کرد و به راه خود ادامه دادند.

گام بعدی برای یک هنرمند مردد ممکن است به اندازه تماس با یکی از برگزارکنندگان، شرکت در یک جلسه، یافتن دوستان جدید و الهام گرفتن باشد.Liane Wakabayashi نویسنده، هنرمند ساکن هیفا، و بنیانگذار کارگاه های هنری جنسیس است که در ژاپن در سال 2000 و در اسرائیل در سال 2017 تاسیس شد. برای جزئیات بیشتر در مورد: بیشتر جامعه هنرمندان باکا: پس از افتتاحیه نمایشگاه اول نوامبر، گروه در حال برنامه ریزی دومین نمایش سه ساعته خود در روز یکشنبه، 13 دسامبر، از ساعت 6 تا 9 بعد از ظهر است که در آن حروف عبری، زبان مقدس، و ارتباط با یهودیت را بررسی می کند.

. هنرمندان ساکن در باکا بزرگ - از جمله باکا، تالپیوت، آرنوا، ابوتور، کاتامون، مستعمره یونانی و تالبیه - می‌توانند در مورد ارسال اثر از طریق واتس‌اپ به ریکی رز هوروویتز به شماره 0768-467-053 پرس و جو کنند. برای سؤالات هنرمندان در مورد پیوستن به نمایشگاه‌های آینده، با هورویتز تماس بگیرید. برای اطلاعات کلی در مورد گروه هنرمندان شورای جامعه باکا، با Arielle Scemama: 054-204-8476 یا Anat Chaskalovic: 054-662-6245 تماس بگیرید. برای پیوستن به حلقه هنرمندان اورشلیم، شبکه ای متشکل از 700 هنرمند، عکاس و هنردوست: Facebook.Jistserusacle.

At Li Bama در فضای اجتماعی (طبقه -1)، کتابخانه ملی قدیمی (ساختمان 11)، دانشگاه عبری، Givat Ram، اورشلیم واقع شده است. این عضویت حرفه ای را به زنان 18 ساله یا بالاتر با تحصیلات هنری مرتبط یا حداقل پنج سال تجربه ارائه می دهد. برای جزئیات بیشتر درباره رویدادها و شرایط عضویت فعلی: www.atlibama.org | 050-642-2119 | atlibama@gmail.com – L.W.