زندانیان مرتبط با داعش از حملات شبانه، اخاذی، خشونت در اردوگاه روژ گزارش می دهند

وقتی تیراندازی شروع می شود، سارا به فرزندانش می گوید که روی زمین دراز بکشند. او گفت که گلوله ها می توانند مستقیما از چادر خانواده اش عبور کنند.

سارا که خواسته بود از نام واقعی خود استفاده نشود، نزدیک به یک دهه است که به طور خودسرانه در اردوگاه روژ در شمال شرق سوریه که بیش از 2300 کودک و مادر را در خود جای داده است، بازداشت شده است که بسیاری از آنها بر اساس ادعای خانواده یا سایر ارتباط با داعش نگهداری می شوند.

فرزندان او در پشت حصارهای محافظت شده با سیم خاردار و درهم پیچیده با زباله بزرگ شده اند که اغلب جلوی چشم انداز بی ثمر و بادگیر آن طرف را می گیرد.

کارشناسان سازمان ملل متحد و گروه های حقوق بشر، بازداشت بی پایان در اردوگاه هایی مانند روژ را نقض قوانین بین المللی می دانند.

در ماه‌های اخیر، زنان در اردوگاه به الجزیره گفتند که وضعیت به‌طور پیوسته تشدید شده است: تیراندازی در شب، سنگ‌هایی که توسط نگهبانان پرتاب می‌شود و پسری با جراحت شدید سر به جا مانده است.

آنها می گویند که شکایات به دولت وعده هایی را به همراه دارد، اما چیز دیگری ندارد. یکی از مادران گفت: «هر فریاد کمک به موج دیگری از پرخاشگری منجر می شود.

الجزیره نمی تواند به طور مستقل حساب های آنها را تأیید کند، اما آنها با گزارش های بازرسان سازمان ملل و سازمان های غیر دولتی مطابقت دارند.

در 8 سپتامبر، کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل متحد در مورد سوریه به شورای حقوق بشر این نهاد گفت که شرایط در روژ در طول سال گذشته بدتر شده است، با حملات منظم شبانه، اخاذی و خشونت توسط نیروهای امنیتی اردوگاه.

این اردوگاه را به عنوان بزرگترین محل بازداشت خودسرانه دسته جمعی زنان و کودکان به دلایل امنیتی در جهان توصیف کرد.

خشونت در بحبوحه تغییرات گسترده در منطقه رخ می دهد.

در 25 اوت، نیروهای سوریه دموکراتیک به رهبری کردها (SDF) که زمانی متحد اصلی ایالات متحده در مبارزه با داعش بود، اعلام کرد که تحت توافق با دولت مرکزی سوریه در دمشق به عنوان یک نیروی نظامی مستقل منحل می شود.

پس از حمله دولت در ژانویه، نیروهای SDF بخش زیادی از قلمرو تحت کنترل خود را از دست دادند و موافقت کردند که با ارتش ملی ادغام شوند.

مظلوم عبدی، فرمانده آن، از آن زمان به عنوان مشاور رئیس جمهور منصوب شد.

روژ، که نیروهای SDF تا ماه گذشته آن را تحت کنترل داشت، اکنون مسئولیت دولت سوریه است.

اما در داخل اردوگاه، زندانیان گفتند که انتقال به غیر از روان بوده است.

یک زن به الجزیره یک حضور امنیتی تقسیم شده را توصیف کرد، با کسانی که ادغام با دولت را از یک طرف پذیرفتند و از طرف دیگر سربازانی که نپذیرفتند یا رد شدند، و تنش هایی بین آنها که بر سر زنان و کودکان رخ می دهد.

در نامه ای سرگشاده که روز دوشنبه منتشر شد، 11 مادر در روژ نوشتند که بسیاری از همان نگهبانان باقی مانده اند.

یکی از زنان به الجزیره گفت: «در حالی که [وابستگی‌های] افراد ممکن است تغییر کرده باشد، خود مردم همان‌طور هستند».

کودکان بیش از 50 کشور در سوریه سرگردان هستند.

به هیچ یک از آنها روند قانونی فردی داده نشده است تا مشخص شود که چرا و برای چه مدت نگهداری می شوند.

Fionnuala Ni Aolain، که از سال 2017 تا 2023 به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل در مبارزه با تروریسم و ​​حقوق بشر خدمت کرد و اکنون در کمیسیون تحقیق آن عضویت دارد، در سال 2023 از اردوگاه بازدید کرد.

بیش از 70000 نفر زمانی در الهول، اردوگاه بزرگتر دیگری در شمال شرقی که خانواده های جنگجویان ادعایی داعش را در خود جای داده است، بازداشت شدند. در سال 2023، بیش از 52000 نفر - اکثرا سوری و عراقی - در الهول و روژ زندانی شدند که حدود 12000 نفر از آنها تبعه خارجی بودند.

او دریافت که شرایط "آستانه شکنجه طبق قوانین بین المللی" را برآورده می کند. او به الجزیره گفت که خشونتی که اکنون زنان و کودکان با آن روبرو هستند بدتر است.

وی گفت: «به کلی غیرقابل قبول است که زنان و کودکانی که هرگز به هیچ جنایتی محکوم نشده اند و هرگز مشمول هیچ روند قانونی نشده اند، به این شکل بازداشت شوند.

او گفت که هیچ مبنای قانونی برای بازداشت خودسرانه آنها وجود ندارد و افزود که چاره آن آزادی است.

در ژانویه، نظم در الهول در هرج و مرج فرو ریخت. سرنوشت هزاران نفری که در آنجا زندانی شده بودند نامعلوم است.

بئاتریس اریکسون، سخنگوی شعبه سوئد سازمان حقوق بازگرداندن کودکان، که از سال 2019 با صدها مادر در کمپ ها در تماس بوده است، به الجزیره گفت که پسران در سن 12 یا 13 سالگی از مادرانشان گرفته شده و در ابتدا در مراکز به اصطلاح توانبخشی نگهداری می شوند.

او گفت که برخی از آنها از آن زمان به عراق منتقل شده اند، جایی که در یک زندان موقت برای جنگجویان بزرگسال ادعا شده داعش بازداشت شدند. محل نگهداری دیگران ناشناخته است.

اریکسون استدلال می کند که ادغام نیروهای سابق تحت کنترل SDF و ساختارهای اداری در دولت سوریه می تواند فرصتی برای تغییر ایجاد کند.

او گفت که مسئولیت خانواده ها از یک گروه غیردولتی به یک دولت به رسمیت شناخته شده بین المللی که اکثر کشورهای زادگاهشان با آنها روابط دیپلماتیک دارند تغییر کرده است.

با این حال، برخی از بازداشت شدگان به الجزیره گفتند که احساس می کنند در دام افتاده اند. دولت ها به آنها می گویند که به سفارت مراجعه کنند، اما بازداشت آنها این کار را غیرممکن می کند.

نی عولین گفت که این مسئولیت فقط به عهده دولت سوریه نیست، که "تمام تلاش خود را برای مدیریت نیازهای گسترده مردم پس از جنگ به طور کلی انجام می دهد."

در عوض، او گفت که بخشی از این تقصیر آشکارا متوجه دولت‌های خارجی است، «آن‌هایی که دائما سنگ‌رو هستند و نمی‌خواهند مسئولیت اتباع خود را بپذیرند».

او گفت: «این با همبستگی و حمایت از یک دولت انتقالی سازگار نیست، و نادیده گرفتن حقوق بشر و مسئولیت های امنیتی آنها در قبال سوریه است».

برای زنان و کودکان اردوگاه روژ، وضعیت فعلی پایدار نیست.

یکی از زنان به الجزیره گفت: «ما می‌خواهیم گام‌های بعدی از جایی شروع شود که شاهد پایان رنج کودکانمان باشیم، حتی اگر این به معنای بازگشت به خانه به زندان باشد».

در زمان انتشار، وزارت امور خارجه و اتباع سوریه به درخواست الجزیره برای اظهارنظر درباره گزارش‌های خشونت در روژ و همچنین برنامه‌های دولت برای اردوگاه و زندانیان آن پاسخی نداده بود.

اداره اردوگاه همچنین به درخواست الجزیره برای اظهار نظر پاسخ نداد.