زندگی با بوی تعفن؟ فناوری ممکن است کمک کند

به اپراتورهای محل دفن زباله جزیره نیوبی دستور داده شده است که نسبت به بوها اقدام کنند

میلپیتاس، یک شهر ثروتمند در مرکز فناوری دره سیلیکون کالیفرنیا، مشکل بو دارد.

ده‌ها سال است که ساکنان مجبور بوده‌اند بوی بدی را که از مکان‌های صنعتی به گوش می‌رسد، از جمله یک محل دفن زباله 342 هکتاری تحمل کنند.

چیا لینگ کونگ، مهندس یک شرکت فناوری که حدود نیم مایلی دورتر از زباله‌دان زندگی می‌کند، می‌گوید: «وقتی برای اولین بار به اینجا نقل مکان کردم، بیش از 10 سال نتوانستم پنجره‌ام را باز کنم.

در حالی که در سال‌های اخیر اوضاع بهتر شده است، کنگ می‌گوید که او و همسایگانش هنوز باید با «دو یا سه ساعت بوی بد در روز» مبارزه کنند.

شاید به اقتضای سیلیکون ولی، جامعه امید خود را به فناوری گذاشته است.

مقامات محلی به اپراتورهای محل دفن زباله جزیره نیوبی دستور داده اند از پهپادها و نصب مانیتورها برای ردیابی و اندازه گیری سیستماتیک مواد شیمیایی مسئول بوی بد استفاده کنند. همچنین به آنها گفته شده است که جمع آوری گازهای دفن زباله که مسئول بوها هستند را خودکار کنند.

کونگ خوشبین است که رویکرد مبتنی بر داده ها تفاوت ایجاد خواهد کرد. امیدواریم با این نظارت مستمر، شناسایی مشکلات در لحظه شروع آن آسان‌تر شود.»

اپراتورهای دفن زباله می گویند که متعهد به بهره برداری ایمن از آن و حفاظت از کیفیت هوا هستند.

درست مانند میلپیتاس، جایی که کنگ بخشی از کمپین شهروندان علیه بوها است، جوامع در سرتاسر جهان بوی بدی که زندگی روزمره را بدتر می‌کند، برمی‌انگیزد. گاهی اوقات یک زباله دان مقصر است، یا ممکن است یک کار تصفیه فاضلاب یا یک کارخانه بوی بد باشد.

وقتی شکایات شروع به جمع شدن می کنند، حل آنها همیشه ساده نیست. بسیاری از کشورها مقرراتی در مورد نحوه مدیریت بوها ندارند.

به عنوان مثال، در ایالات متحده، آژانس حفاظت از محیط زیست بوهای محیطی را به عنوان یک آلاینده تنظیم نمی کند. این امر باعث می شود که ایالت ها و دولت های محلی مسئولیت این موضوع را بر عهده بگیرند.

پراکندگی شهری اغلب بخشی از مشکل است و جوامع را به امکانات بدبو نزدیک می کند که ممکن است از نظر تاریخی در فاصله دور نگه داشته شده باشند.

این امر تقاضای بیشتری را برای فناوری هایی برای نظارت و جلوگیری از بوها ایجاد می کند. مشاور بو، مایکل بول می گوید مردم به طور فزاینده ای نگران بوی بد محله هستند.

بول می‌گوید: «شما در حال ساختن پیشرفت‌هایی هستید که به فرآیندهای بدبو نزدیک‌تر می‌شوند... همانطور که زمین ارزشمندتر شده است، پر کردن نیز وجود دارد. او در مورد تجربیات خود در بریتانیا صحبت می کند، اما این داستان در بسیاری از نقاط جهان مشابه است.

رفع بوی بد از محل‌های زباله یکی از سخت‌ترین موارد است

فن آوری های مورد استفاده برای مقابله با پنگ های صنعتی به طور کلی به سه دسته تقسیم می شوند: آنها بو را جذب می کنند. از طریق یک واکنش شیمیایی آنها را به چیزی کمتر بدبو تبدیل کنید. یا آنها را بسوزانید

کارشناسان رفع بوهای صنعتی می گویند که بهترین فناوری ها، در صورت استفاده صحیح، می توانند 90 درصد یا بیشتر از ترکیبات هدف که مسئول بوها هستند را حذف کنند.

اما این می تواند گران باشد و برخی از اپراتورها راه حل های ساده تر و ارزان تری را انتخاب می کنند. اینها شامل پوشاندن بوهای ناشی از دفن زباله یا فرآوری فاضلاب با پاشیدن مقادیر عظیمی از خوشبوکننده ها است.

کارشناسان بویایی که برای این مقاله با آنها تماس گرفته شد، در مورد اثربخشی چنین خوشبو کننده های هوا در مقیاس صنعتی مشکوک بودند. بول، که آنها را به نرم کننده پارچه تشبیه می کند، می گوید: "از نظر من آنها به احتمال زیاد بوها را تغییر نمی دهند."

به گفته کارلوس دیاز، مشاور زیست محیطی مستقر در اسپانیا، بوی بد از سایت های زباله – یکی از دلایل رایج شکایات – از بدبوترین و سخت ترین رفع آنهاست. او می گوید: «درمان دفن زباله سخت است زیرا سطح بسیار بزرگی دارید.

حداقل در برخی جاها، فناوری تفاوت واقعی ایجاد می کند. ساکنان د موین، آیووا، مدت‌هاست که از عطر به اصطلاح Eastside Funk شکایت دارند، رایحه‌ای فاسد که ساکنان آن گزارش می‌دهند در بخش‌هایی از شهر حرکت می‌کند.

یک مطالعه به سفارش مقامات شهری نشان داد که سه شرکت گوشت صنعتی در میان مقصران این حادثه هستند.

دالتون ژاکوبوس که در بخش خدمات همسایگی کار می کند، می گوید: «در فاصله 10 مایلی، حدود نیم میلیون نفر وجود دارد. "اگر بادها از جهت اشتباه خارج شوند، 100000 نفر می توانند در وسط آن توده بو قرار گیرند."

این مانیتورها که سطوح ترکیبات شیمیایی موجود در هوا را اندازه گیری می کنند، در ترکیب با یک ایستگاه هواشناسی کار می کنند تا داده هایی را در زمان واقعی در مورد غلظت هایی که از هر تاسیسات می آید بر اساس الگوهای باد ارائه کنند.

ژاکوبوس می‌گوید: این موضوع به انگشت اشاره کردن در مورد اینکه هر بار که بویی جرقه‌ای شکایت می‌کند سرزنش می‌کند، پایان داده است. "اکنون می‌توانیم با اطمینان معقول بگوییم که "این اتفاق بو از مرکز شما نشأت گرفته است، چه اتفاقی می‌افتد؟"

در Des Moines، مقامات "دماغ های الکترونیکی" را برای مشخص کردن بوی بد راه اندازی کرده اند

در همین حال، برخی از سایت هایی که به دلیل ایجاد بوی نامطبوع در Des Moines سرزنش شده اند، میلیون ها دلار برای ارتقاء سیستم های کنترل بو خود هزینه کرده اند.

قبل از نصب مانیتورها - که برخی از شرکت‌های محلی برای پرداخت آن کمک می‌کنند - مقامات د موین برای استشمام هوا به منبع شکایت می‌روند.

تکیه بر بینی انسان برای استشمام بوهای صنعتی هنوز امری عادی است. Claudia Barrios Obregón از Kunak، شرکت سازنده مانیتورها در Des Moines، می‌گوید: "در حال حاضر، روشی که شهرها بوها را کنترل یا اندازه‌گیری می‌کنند، بویایی سنجی است: یک پنل انسانی اندازه‌گیری می‌کند و نظری را درباره این که چگونه بو است، ارائه می‌دهد. اما این چندان واقع بینانه نیست."

مانیتورهای این شرکت اسپانیایی نمونه ای از دماغه های به اصطلاح الکترونیکی هستند که تشخیص بوها را آسان می کنند.

از هر فناوری که استفاده می شود، راضی نگه داشتن همه دشوار است، زیرا بوها بسیار ذهنی هستند. یوهان لوندستروم، استاد علم بویایی در مؤسسه کارولینسکا در استکهلم، سوئد، می‌گوید: «متاسفانه، قانون کلی این است که هر چه بوی بدتر را درک کنیم، نسبت به آن حساس‌تر هستیم».

آیا ارتقاء باید به نحوه استفاده کارگران از هوش مصنوعی بستگی داشته باشد؟