زیمبابوه ای ها پس از فرار از بیگانه هراسی در آفریقای جنوبی برای بازسازی تلاش می کنند

موتاره، زیمبابوه – سامانتا چیمبویا پس از ترک زیمبابوه در سال 2019 در جستجوی فرصت‌های بهتر، زندگی خود را در آفریقای جنوبی بنا کرد.

او کار پیدا کرد، می‌توانست هزینه غذا را تامین کند و معتقد بود که دو فرزندش به آموزش بهتری دسترسی دارند. او همچنین به مراقبت های بهداشتی دسترسی داشت.

با نزدیک شدن به 30 ژوئن، ضرب الاجلی که توسط فعالان ضد مهاجر برای مهاجران غیرقانونی برای خروج از آفریقای جنوبی تعیین شده بود، این زن 30 ساله وسایل خود را بسته و به زیمبابوه بازگشت.

چیمبویا به الجزیره گفت: "دیگر امن نبود. آنها به خانه های ما حمله کردند و به ما هشدار دادند که آن را ترک کنیم. ترسناک بود."

چیمبویا در کوازولو ناتال زندگی می کرد که اعتراضات ضد مهاجران شدت گرفت. مارس و مارس، یکی از گروه های پشت سر ضرب الاجل 30 ژوئن، مهاجران غیرقانونی را به استخدام شغل و فشار بر خدمات عمومی متهم کرد.

این ضرب‌الاجل از سوی دولت آفریقای جنوبی تعیین نشده است و گفته است 30 ژوئن یک روز عادی خواهد بود و نسبت به ارعاب و خشونت هشدار داده است. اما هزاران مهاجر در میان ترس از ناآرامی ها را ترک کردند.

برخی از دولت ها حمل و نقل را برای شهروندانی که به خانه بازمی گردند سازماندهی کردند. چیمبویا هزینه سفر خود به هورونگوه در شمال زیمباوه را پرداخت کرد.

به گفته وزیر اطلاعات ژمو سودا، تا 28 ژوئیه، 116670 زیمبابوه از آفریقای جنوبی بازگشته بودند. از این تعداد، 36940 نفر توسط دولت کمک شدند، در حالی که 79730 به طور مستقل بازگشتند. سودا گفت که 38057 نفر دیگر برای استخدام ثبت نام کرده اند.

برای چیمبویا، بازگشت به خانه به معنای مواجهه با بسیاری از مشکلات اقتصادی بود که او را در وهله اول مجبور به ترک خانه کرده بود.

او برای یافتن کار تلاش کرده است و اکنون برای کمک به خانواده و دوستان خود متکی است. شوهرش در آفریقای جنوبی می‌ماند، جایی که او می‌گوید او نیز در حال مبارزه است.

او امیدوار بود که برای راه اندازی یک کسب و کار کوچک کمک هزینه دریافت کند اما گفت که دریافت نکرده است.

کشیش یونسی سیبندا، مدیر اجرایی اتحاد مسیحیان زیمبابوه، گفت که بسیاری از عودت کنندگان سال ها را در خارج از کشور گذرانده اند و بدون کار یا حمایت کافی به خانه می آیند.

او گفت که برخی از آنها در زمانی که در زیمبابوه نبودند، در خانه یا ملکی سرمایه گذاری نکرده بودند و چیزی برای آنها باقی نگذاشت.

سیبندا گفت: «آنها به کشوری باز می گردند که در آن شغل وجود ندارد و سیستم های حمایت اجتماعی ممکن است برای پذیرش آنها کافی نباشد.

دانیل گاروی، وزیر دولت محلی گفت که مقامات در حال غربالگری و بررسی مشخصات افراد بازگشته برای شناسایی مهارت ها و نیازهای آنها هستند. مراکز ادغام مجدد در حال ایجاد بودند، در حالی که وزارت مکاتب ابتدایی و متوسطه در حال بررسی استخدام معلمان واجد شرایط در میان کسانی بود که بازگشته بودند.

گاروی همچنین گفت که شرکت‌ها تشویق می‌شوند تا افراد ماهر عودت‌کننده را استخدام کنند و آموزش‌های حرفه‌ای و حمایت از افرادی که مایل به راه‌اندازی کسب‌وکار هستند در نظر گرفته شده است.

با این حال، برای برخی، مهارت‌هایی که در آفریقای جنوبی به دست آورده‌اند، مسیری سریع‌تر برای کسب درآمد ارائه می‌کند.

سیدنی بونیا، اهل زویمبا، در شمال شرقی حراره، در مارس 2020 زیمبابوه را به دلیل مشکلات اقتصادی ترک کرد.

او ابتدا به ژوهانسبورگ نقل مکان کرد و در آنجا مشاغل مختلفی را انجام داد و سپس در پورت الیزابت مستقر شد. در آنجا پسر عموی او را به نجارهای حرفه ای معرفی کرد.

Bunya مهارت های خود را تقویت کرد و در نهایت پروژه های بزرگی را که متخصص در خرپاهای سقف بود، تضمین کرد.

اما در سال 2026، گروه هایی که خواستار مجوز بودند، شروع به یورش به محل کار او کردند. بونیا فقط پاسپورت خود را داشت و کارفرمایان به دلیل آزار و اذیت از استخدام او امتناع کردند.

او ابزار نجاری خرید، آنها را به زیمبابوه فرستاد و آفریقای جنوبی را قبل از مهلت 30 ژوئن ترک کرد.

او با استفاده از پس اندازش، کسب و کاری را در خانه راه اندازی کرد. اکنون خانواده او را تامین می کند و پنج نفر را استخدام می کند.

بونیا گفت: "راه اندازی کسب و کار دشوار بود. اما اکنون مشاغل بیشتری پیدا می کنم."

موتسی گفت که کلیساها همچنین با مشاغل محلی برای ارائه آموزش در زمینه جوشکاری، نجاری و علوم کامپیوتر همکاری کرده اند.

کلیساها در زمینه سرپناه، غذا و حمل و نقل به عودت کنندگان کمک می کنند، اما ری موتسی، رئیس دانشکده الهیات زیمبابوه، گفت که نیازها بسیار زیاد است.

او از دولت انتقاد کرد که به اندازه کافی برای حمایت از افرادی که پس از سال ها به خارج از کشور بازگشته اند، حمایت نمی کند.

موتسی گفت: «ما به یک برنامه عمدی برای ادغام مجدد این افراد نیاز داریم.

راشویت موکوندو، یک فعال حقوق بشر در هراره، گفت که دولت باید کمک های بلندمدت، از جمله کمک های مالی کوچک، نهاده های کشاورزی و ماشین آلات، برای کمک به مردم برای ایجاد معیشت ارائه کند.

او گفت که چالش فقط انتقال زیمبابوه‌ها از مرز نیست، بلکه کمک به آنها برای حفظ امنیت اقتصادی پس از ورود است.

"من قصد دارم یک فروشگاه مواد غذایی افتتاح کنم، اما تامین مالی یک چالش است."