ساختن آینده آسیا باید محدودیت های مردم و سیاره را در بر بگیرد

توسط نانسی یائو جی، الکس سئو، دیجیا چن، دانشگاه ملبورن

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

جمعیت ژاپن در حدود سال 2008 به اوج خود رسید و از آن زمان به طور پیوسته در حال کاهش است. اما ساخت و ساز متوقف نشده است.

ساخت‌وسازهای مداوم در کنار کاهش مداوم جمعیت، ژاپن را با بیش از 9 میلیون خانه خالی و نیاز فوری به تغییر تاکتیک‌ها تبدیل کرده است.

دولت ها از لحاظ تاریخی رشد اقتصادی را با پیشرفت مرتبط دانسته اند و ساخت و سازهای جدید به عنوان نشانه ای از اقتصاد سالم تلقی می شود. تعداد افراد بیشتر به معنای فعالیت بیشتر، مشاغل بیشتر، پول بیشتر و خانه های بیشتر است.

اما آیا این رشد پایدار یا حتی مطلوب است؟

این سوال به‌طور مشهور در «محدودیت‌های رشد» مطرح شد، گزارشی در سال 1972 که به پرفروش‌ترین کتاب تبدیل شد و به معرفی ایده محدودیت‌های سیاره‌ای به جریان اصلی کمک کرد.

تز آن ساده است - و هنوز هم مربوط به امروز است. رشد باید به شیوه ای کنترل شده پایان یابد، زیرا جمعیت، صنعت و استفاده از منابع نمی توانند به طور نامحدود در یک سیاره محدود گسترش یابند.

این اثرات در بخش‌هایی از آسیای شرقی بیشتر قابل مشاهده است. کاهش جمعیت در افزایش تعداد مسکن خالی، زمین های کشاورزی متروکه و کوچک شدن جوامع شهری و روستایی قابل مشاهده است.

اکنون، تعداد فزاینده ای از معماران در سراسر منطقه تمرکز خود را تغییر می دهند.

آنها از ساخت‌وسازهای جدید دور می‌شوند و به سمت استفاده از ساختمان‌ها و مصالح موجود، به اشتراک گذاشتن نیروی کار برای کاهش هزینه‌ها و بداهه‌پردازی با آنچه در حال حاضر در دسترس هستند، حرکت می‌کنند.

معمار کیوتو، کانجی وادا، در میان معمارانی است که اکنون به جای ساختن خانه‌های جدید، بر بازسازی خانه‌های خالی متمرکز شده است.

خانه و محل کار خود او یک خانه 90 ساله را بازسازی کرد که بیش از 100 نفر طی سه سال به تدریج بازسازی کردند.

وادا طیف گسترده ای از روش های پایدار را در بر می گیرد. او حتی یک سوراخ در اتاق نشیمن برای حجم بیشتر حفر کرد، سپس خاک حفاری شده را در محل تخمیر کرد تا دیوارهای جدید بسازد.

برخی دیگر بر ساختن دوباره از آنچه دور ریخته شده است تمرکز می کنند.

سوله/زمین‌های توت‌فرنگی Tamotsu Ito، یک مغازه کوچک برای یک کشاورز توت‌فرنگی، با بودجه محدودی از هر آنچه در محلی در دسترس بود ساخته شد - گلخانه‌های وینیلی که به پشت بام تغییر کاربری داده شدند، بلوک‌های بتنی قدیمی و استفاده نشده و قطعات چوبی کارخانه‌ای در نزدیکی.

نتیجه معماری بریکولاژ است: مواد معمولی نجات‌یافته که به چیزی متمایز از محیط اطرافش بازترکیب می‌شوند و در عین حال زاییده آن هستند.

در مثال ایتو، یک میوه فروشی کوچک نشان می دهد که چگونه استفاده مجدد خلاقانه از مواد موجود می تواند ساختمان های جدیدی را در محدوده سیاره ای و محدودیت های بودجه ایجاد کند.

در سراسر چین بزرگ، تغییر بیشتر از گسست ناگهانی ناشی می شود تا کاهش آهسته.

زلزله، مسکن بسیار شکننده برای مطابقت با قوانین جدید، محله ای بدون بودجه برای بازسازی.

پس از زلزله سال 2008 سیچوان، معمار تایوانی، هسیه یینگ چون، روستای یانگ لیو را با استفاده از یک قاب فولادی سبک که روستاییان کیانگ می‌توانستند آن را جمع‌آوری کنند، بازسازی کرد و خانه‌های سه طبقه بدون پیمانکار را بزرگ کرد.

استودیوی OnEarth مسیر مشابهی را در روستای Ma'anqiao در پیش گرفت، و تکنیک سنتی خاک‌خورده را به روشی که ساکنان می‌توانستند بسازند و از عهده آن برآیند، اصلاح کرد.

سپس طرحی وجود دارد که با نیازهای جامعه سازگار است.

سایبان مردمی توسط دفتر معماری مردم یک سقف دو طبقه روی چرخ دوچرخه است. ده دوچرخه سوار می توانند آن را در سطح شهر رکاب بزنند، سپس آن را باز کنند تا یک خیابان یا فضای عمومی را در هر کجا و هر زمان که جامعه به آن نیاز دارد، بپوشاند.

رویکرد مشابهی برای مشارکت جامعه در کره پدیدار شده است.

پروژه‌های معمار محله از استودیو UDTT، شهر را به‌عنوان شبکه‌ای از فضاهای کم استفاده و دانش محلی با تمایل مشترک برای آوردن زندگی جدید به فضاهای قدیمی در نظر می‌گیرد.

دانش‌آموزان، ساکنان، تاجران و مالکان فقط DIY نمی‌کنند. آنها DIT (آن را با هم انجام دهید). به این ترتیب، معماری به ظرفیتی تبدیل می‌شود که محله حفظ می‌کند، نه فقط به یک شی که به آن تحویل داده می‌شود.

در سراسر این نمونه‌ها، می‌بینیم که معماران از نقش طراح اصلی عقب‌نشینی می‌کنند و در عوض از طریق مذاکره کار می‌کنند که در آن ساکنان، سازندگان محلی و تیم‌های طراحی هر کدام تخصص خود را به ارمغان می‌آورند.

در عصر اضطراری آب و هوا و منابع رو به زوال، معماران در سراسر آسیای شرقی در حال شکل دادن به روشی در آینده هستند که قراردادهای معماری را به چالش می کشد.

تمرکز در حال حاضر ریشه در تدبیر، روش های کم فناوری، مشارکت گسترده تر و سازگاری دارد.

این آثار هیچ ظاهر امضایی ندارند، فقط راهی برای کار در محدوده. آنها به آنچه در دسترس است بسنده می کنند، سرعت خود را کم می کنند و مراقبت می کنند.

ما این رویکرد را یک رویکرد "مناسب" می نامیم - به جای جستجوی یک راه حل دقیق یا ثابت، جایی برای انطباق و بداهه باقی گذاشتن.

در پیکربندی مجدد رابطه بین معمار و شهروند، متخصص و آماتور، این شیوه‌ها کم‌رنگ، انطباق‌پذیر و عمیقا در بافت محلی خود تعبیه شده‌اند.

آنها یک مدل جایگزین برای معماری بیشتر آگاهانه و اجتماعی درگیر سیاره ارائه می دهند و همه ما را دعوت می کنند تا نقش های جدیدی را برای طراحی در زمان عدم اطمینان تصور کنیم.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله برای اولین بار در Pursuit منتشر شد. اصل مقاله را اینجا بخوانید.