ستاره شناسان یک سیاره کوتوله جدید احتمالی را در منظومه شمسی ما کشف کردند

قطر این سیاره بین 600 تا 1500 کیلومتر است و در حدود 46 واحد نجومی از خورشید قرار دارد (یک واحد نجومی فاصله تقریبی زمین از خورشید است). برای مقایسه، پلوتو - که اکنون یک سیاره کوتوله نیز محسوب می شود - در فاصله متوسط ​​40 واحد نجومی به دور خود می چرخد. بر اساس مکان، ED138 به جمعیت اجرام فرا نپتونی تعلق دارد.

به گفته کاشفان آن، این می تواند یکی از درخشان ترین اجرام شناخته شده از این نوع و همچنین در میان بزرگترین ها باشد. تفاوت بین یک سیاره و یک سیاره کوتوله تا حد زیادی در محیط آنهاست. در حالی که هر دو به دور خورشید می چرخند و گرانش کافی برای به دست آوردن یک شکل تقریبا کروی دارند، یک سیاره مدار خود را از اجسام دیگر با اندازه مشابه پاک کرده است. از سوی دیگر، سیارات کوتوله با سایر اجرام در منطقه منظومه شمسی که از آن عبور می کنند، همزیستی دارند.

این دلیل اصلی است که پلوتو در سال 2006 به عنوان یک سیاره در نظر گرفته نشد و دوباره به عنوان یک سیاره کوتوله طبقه بندی شد. متیو هولمن، محقق مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان و عضوی از تیم عملیات رصدخانه، در 13 اکتبر هنگام تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط روبین در سال 2026، این شی را شناسایی کرد. جستجوی دقیق‌تر به تیم اجازه داد تا مشاهدات بیشتری را در سوابق بایگانی شده پیدا کند.

به لطف این مجموعه تصاویر، تیم توانست بیش از یک دهه از مسیر شی را بازسازی کند. ستاره شناسان توضیح می دهند که ED138 توانسته بود از ما "پنهان" شود، زیرا موقعیت آن در آسمان شب در برابر قرص کهکشان راه شیری است که ما معمولا آن را به صورت نوار ضخیمی از میلیون ها ستاره می بینیم.

این روشنایی متمرکز، تشخیص اجسام کم‌نور را دشوار می‌کند، اما داده‌های بسیار زیاد رصدخانه روبین، شناسایی جسم را در میان آن دریای نور ممکن می‌سازد. اگرچه به نظر می رسد ED138 ویژگی های مناسبی دارد، ستاره شناسان هنوز تایید نکرده اند که آیا این سیاره یک سیاره کوتوله است یا خیر. در حال حاضر، اخترشناسان می‌دانند که این یک جرم فرا نپتونی است، اما باید اندازه آن را دقیق‌تر تعیین کنند تا مشخص کنند که آیا گرانش آن برای دادن شکل تقریبا کروی به آن کافی است یا خیر.

اگر ED138 شرایط لازم را داشته باشد، به گروه پنج سیاره کوتوله شناخته شده توسط اتحادیه بین المللی نجوم می پیوندد: سرس، پلوتون، هائومیا، ماکماکه و اریس. همچنین این تنها جرم آسمانی نیست که در انتظار طبقه بندی احتمالی به عنوان یک سیاره کوتوله است. ستاره شناسان ده ها جرم را در خارج از منظومه شمسی شناسایی کرده اند که بر اساس اندازه و سایر ویژگی هایشان، می توانند معیارها را برآورده کنند. از جمله شناخته شده ترین نامزدها می توان به Gonggong، Quaoar، Sedna و Orcus اشاره کرد. کارشناسان اذعان دارند که این فهرست می تواند حتی طولانی تر باشد. تایید آنها به عنوان سیارات کوتوله کار آسانی نیست.

فاصله بسیار زیادی که در آن قرار دارند، اندازه گیری مستقیم اندازه و جرم آنها را دشوار می کند و مهمتر از همه، تعیین اینکه آیا گرانش خود به آنها شکل تقریبا کروی داده است یا خیر. به عنوان مثال، برای به دست آوردن تصاویری با وضوح بالا از پلوتون، کاوشگر نیوهورایزنز باید به اطراف آن فرستاده می شد - سفری که از پرتاب آن در سال 2006 تا پرواز در سال 2015 نزدیک به نه سال و نیم طول کشید.

سه سال بعد، به شی Arrokoth رسید، یک سیاره کوچک حتی دورتر. منظومه شمسی اغلب به صورت ستاره ای به تصویر کشیده می شود که توسط هشت سیاره احاطه شده است، اما در واقع ساختاری بسیار گسترده تر و پرجمعیت تر است. علاوه بر سیارات و قمرها، شامل سیارات کوتوله، سیارک ها، دنباله دارها و تعداد زیادی اجرام کوچک است که بسیار فراتر از نپتون هستند. کمربند کویپر تا حدود 50 واحد نجومی گسترش می یابد، در حالی که قرص پراکنده به نزدیک به 1000 می رسد.

خیلی دورتر ابر اورت قرار دارد، منطقه ای که ما هرگز به طور مستقیم مشاهده نکرده ایم و می تواند تا حدود 100000 واحد نجومی از خورشید گسترش یابد. این داستان در اصل در WIRED en Español ظاهر شد و از اسپانیایی ترجمه شده است.