سنگاپور در میان نرخ زاد و ولد پایین به خواستگاری تبدیل می شود

سنگاپور – نور آیسیه، یک کارمند 30 ساله، چند سال گذشته را به دنبال شریک زندگی خود گذرانده است.

نور به ندرت مردان را از طریق کار یا سرگرمی های خود ملاقات می کند و برنامه های دوستیابی مانند Tinder و Bumble را "وحشتناک" می داند، با خواستگاران احتمالی یا تلاش اندکی برای پروفایل خود انجام می دهند یا برای برقراری مکالمه بر روی متن مشکل دارند.

نور برای بچه‌دار شدن باز است، اما در فکر بزرگ کردن آن‌ها در شهری که هزینه‌های مسکن و مراقبت از کودکان در آن بالاست و بار مراقبت از کودکان معمولا بیشتر از همه بر دوش زنان است، می‌کوشد.

نور که خواستار استفاده از نام مستعار شده بود، به الجزیره گفت: «من نسبت به آینده به طور کلی کمی بدبین هستم.

بنابراین وقتی آژانس فناوری سنگاپور GovTech اخیرا FirstDate را راه اندازی کرد، یک پلت فرم دوستیابی برای کارمندان دولتی که از الگوریتم برنده نوبل استفاده می کند، نور از روی کنجکاوی ثبت نام کرد.

او گفت: «این بیشتر ذهنیت «چرا که نه؟» است. "اگر چیزی از این اتفاق بیفتد، داستان بسیار خنده‌داری می‌شود."

FirstDate که برگرفته از هکاتون سالانه GovTech است، جایی که کارکنان ایده‌های جدید را توسعه و آزمایش می‌کنند، در میان کارمندان مجرد دولتی 21 تا 35 ساله به صورت آزمایشی اجرا می‌شود.

شرکت‌کنندگان با استفاده از شناسه دیجیتال ملی خود وارد سیستم می‌شوند و قبل از اینکه هر بار با یک شریک بالقوه مطابقت داشته باشند، به نظرسنجی درباره علایق، عادات و ارزش‌های خود پاسخ می‌دهند.

GovTech به رسانه های محلی گفته است که هیچ تصمیمی در مورد گسترش خدمات فراتر از کارکنان در سازمان های دولتی گرفته نشده است.

تصمیم سنگاپور برای ورود به بازی خواستگاری، آخرین تلاش آن برای بالا بردن نرخ زاد و ولد است که به پایین ترین حد تاریخی رسیده است.

کمتر از 30000 نوزاد در سال 2025 در این شهر-دولت آسیای جنوب شرقی به دنیا آمدند که نرخ باروری را به پایین ترین رکورد 0.87 رساند.

برای سنگاپور، که شش میلیون شهروند آن عملا تنها منبع دولت-شهر هستند، چشم انداز کوچک شدن جمعیت با پیری سریع وجود دارد.

در ماه فوریه، معاون نخست وزیر گان کیم یونگ هشدار داد که بدون مداخله، جمعیت شهروندان ممکن است تا اوایل دهه 2040 شروع به کاهش کند و کارگران کمتری برای مراقبت از سالمندان باقی بماند.

سنگاپور در حال حاضر به شدت متکی به مهاجرت است تا نیازهای نیروی کار خود را برآورده کند و دولت انتظار دارد طی پنج سال آینده سالانه 25000 تا 30000 شهروند جدید بپذیرد، یک هجوم سیاسی حساس در کشوری که 6.2 میلیون نفر جمعیت آن منطقه ای کمتر از نیمی از مساحت لندن را پر می کنند.

با این حال، حتی در حالی که بوروکرات های سنگاپور مردم را به بچه دار شدن ترغیب می کنند، بسیاری از سنگاپوری ها با اشتیاق سبک زندگی بدون کودک را پذیرفته اند و ترجیح می دهند از مزایای زندگی در خانواده ای با درآمد دو برابر با قبوض کمتر بهره ببرند یا توجه خود را به حیوانات خانگی معطوف کنند.

سنگاپور هرگز از مداخله در مسائل قلبی خجالتی نبوده است.

لی کوان یو، پدر بنیانگذار سنگاپور و با سابقه ترین نخست وزیر سنگاپور، در یک سخنرانی در سال 1983 که جرقه ای را برانگیخت که به «بحث بزرگ ازدواج» معروف شد، هشدار داد که فارغ التحصیلان، به ویژه زنان، دیر ازدواج می کنند و فرزندان کمتری نسبت به افراد کم تحصیلات دارند.

سال بعد، دولت لی طرح بحث برانگیز مادران فارغ التحصیل را معرفی کرد که فرزندان مادران تحصیل کرده دانشگاه را در اولویت پذیرش مدارس قرار می داد.

تقریبا در همان زمان، دولت واحد توسعه اجتماعی (SDU) را برای سازمان‌دهی رویدادهایی که مجردهای فارغ‌التحصیل می‌توانند در هم آمیخته شوند، تأسیس کرد، که باعث شد برخی از سنگاپوری‌ها به شوخی بگویند که حروف اول جسد باید مخفف «مجرد، ناامید و زشت» باشد.

منتقدان آژانس را نخبه گرا نامیدند و در سال 1985 یک نهاد جداگانه برای کسانی که فقط مدارک تحصیلی متوسطه داشتند تشکیل شد.

تان ارن سر، پژوهشگر اصلی در موسسه مطالعات سیاست در سنگاپور، به الجزیره گفت: «ما یک دولت به شدت مداخله گر داریم، حتی در حوزه خصوصی عشق و ازدواج.

تان می‌گوید که اگرچه تلاش‌های دولت‌های گذشته برای بازی‌کردن خواستگاری نه «مهم و نه مقرون‌به‌صرفه» بوده است، اما نسل کنونی بوروکرات‌های سنگاپور نیز با استفاده از قدرت فناوری مشتاق نیستند که خود را در بازی دوست‌یابی درگیر کنند.

با این حال، تان گفت، پلتفرم مورد حمایت دولت بازگشتی به دوران ازدواج‌های ترتیب داده شده را نشان نمی‌دهد و «زوج‌هایی که به‌عنوان سازگار شناخته می‌شوند، هنوز هم می‌توانند عشقی داشته باشند».

FirstDate متکی بر الگوریتم گیل-شپلی است که توسط ریاضیدانان دیوید گیل و لوید شپلی در سال 1962 ابداع شد که افراد را بر اساس اولویت های رتبه بندی شده هر طرف جفت می کند.

شپلی جایزه یادبود نوبل اقتصاد 2012 را برای کشف الگوریتمی به اشتراک گذاشت، نسخه هایی از آن در پذیرش مدارس و اخذ اقامت پزشکی استفاده می شود.

ژان لیو، دانشیار روانشناسی در موسسه فناوری سنگاپور، به الجزیره گفت: «این رویکردی اساسا متفاوت از اکثر برنامه‌های دوستیابی است.

"این بیشتر شبیه خواستگاری آفلاین است، با کشیدن بی پایان نمایه با یک مسابقه جایگزین شده است."

لیو گفت که FirstDate ناشی از یک هکاتون است، نشان دهنده "اشتیاق برای نوآوری در "مشکلات سخت" کشور است.

اینکه آیا این به مردم کمک می‌کند تا عشق را بهتر از برنامه‌های دوستیابی معمولی پیدا کنند، موضوع دیگری است.

لیو گفت که پرسشنامه‌ها ارزش محدودی برای پیش‌بینی اینکه آیا دو نفر به آن ضربه می‌زنند یا خیر، دارند، و مسابقات فقط به اندازه تعداد افرادی که به آن ملحق می‌شوند خوب است.

"اگر افراد بسیار کمی ثبت نام کنند، ممکن است روند خراب شود."

لیو گفت که بزرگترین ارزش این برنامه ممکن است در دادن فرصتی به دولت برای ارزیابی و انتشار داده های دوستیابی باشد، کاری که شرکت های برنامه که الگوریتم های خود را به عنوان اطلاعات حساس شرکت در نظر می گیرند، به ندرت انجام می دهند.

سنگاپور در تلاش برای جفت کردن مجردها تنها نیست.

دولت شهری توکیو در سال 2024 برنامه دوستیابی مبتنی بر هوش مصنوعی Tokyo Enmusubi را راه‌اندازی کرد، در حالی که برنامه «Seoulting» دولت سئول میزبان قرارهای کور انتخاب شده در مکان‌هایی مانند رودخانه هان است.

به صورت آنلاین، واکنش سنگاپوری ها به آخرین پیشنهاد دولتشان برای بازی کوپید از تمسخر تا سرگرمی متغیر بوده است.

برخی از مفسران FirstDate را به‌عنوان هدر دادن پول عمومی رد کرده‌اند، در حالی که برخی دیگر در مورد "همسران دولتی" و اینکه آیا یافتن عشق اکنون در میان اهداف کاری آنها گنجانده خواهد شد، شوخی کردند.

جیمی، یک کارمند دولتی که در آموزش و پرورش کار می کند، ایمیلی را دریافت کرد که از او برای پیوستن به پلتفرم دعوت شده بود، اما قصدی برای ثبت نام ندارد.

جیمی که از ذکر نام خانوادگی خود امتناع کرد، به الجزیره گفت: "فکر می‌کنم کاملا ترسناک است. فقط به نظر می‌رسد که کسی خیلی تلاش می‌کند."

جیمی گفت: "مهارت های اجتماعی ما ضعیف شده است. من بعد از کار آنقدر خسته هستم که فقط می خواهم به خانه بروم و دراز بکشم."

او گفت که از طریق گروه‌های اجتماعی تلاش می‌کند، اما هنوز کسی را که ارزش‌های او را به اشتراک می‌گذارد یا از نظر احساسی آماده برای یک رابطه است، ملاقات نکرده است، بنابراین "هیچ اتفاقی نمی‌افتد".

"آنها چه نوع داده هایی را برای مطابقت جمع آوری می کنند و با داده های گفته شده چه می کنند؟" او گفت.

طبق وب‌سایت FirstDate، نمایه‌ها فقط برای مطابقت یک شخص قابل مشاهده است، جزئیات تماس تنها زمانی به اشتراک گذاشته می‌شود که هر دو طرف موافق باشند، و داده‌ها کسب درآمد یا با اشخاص ثالث به اشتراک گذاشته نمی‌شوند، مگر در مواردی که قانون اقتضا کند یا اجازه دهد.

برای تئو کای شیانگ، دانشجوی دکترا و روزنامه‌نگار سابق استریت تایمز، قرار ملاقات به فهرستی از اولویت‌ها منعکس‌کننده «نگرش عمیقا معامله‌گرایانه و ابزارگرایانه از عشق» است، که در آن شرکای خود «صاحبان یک سرمایه‌گذاری مالی» و «پرورش‌کنندگان کودکان جستجوگر» می‌شوند.

به گفته تئو، این طرز فکر با سیستم مسکن عمومی سنگاپور تشدید شده است، جایی که حرکت منطقی برای زوج هایی که دنبال یارانه هستند، درخواست آپارتمان قبل از ازدواج است.

تئو، که همچنین می‌پرسد چرا افراد بالای 36 سال از مطالعه خارج می‌شوند، گفت: این الگوریتم «این طرز فکر مصاحبه‌گر منابع انسانی را اصلاح یا به چالش نمی‌کشد».

اگرچه او از این آزمایش استقبال می کند، اما تئو مایل است ببیند که دولت به جای اینکه "لفاظی های طرفدار باروری را به گلوی ما بزند" کارهای بیشتری برای احیای فضاهای سوم و زندگی شبانه دولت-شهر انجام دهد.

به گفته او، مانع بزرگ‌تر برای قرار ملاقات، هزینه است - از حمل‌ونقل گران‌قیمت آخر شب تا اجاره‌های بالا که بسیاری از مجردها را تا 30 سالگی با والدین خود زندگی می‌کنند.

مجردها تا زمانی که به سن 35 سالگی نرسند نمی توانند مسکن عمومی را که خانه حدود 80 درصد ساکنان سنگاپور است، به تنهایی خریداری کنند.

تئو گفت: «حقیقت این است که ما واقعا نمی‌دانیم دقیقا چه چیزی باعث می‌شود عشق کار کند، به طوری که بتوانیم آن را در مقیاس اجتماعی بیان و اجرا کنیم.» "بیش از حد درهم و برهم، بیش از حد پیچیده، بیش از حد خاص، و بیش از حد انسانی است."