سوکوت و سازمان ملل: دو دیدگاه متضاد از تاریخ اسرائیل - نظر

صحنه در سالن مجمع عمومی سازمان ملل متحد در این هفته، سپتامبر 2026، بازتاب دقیق و نگران کننده ای از بحران اخلاقی که جامعه بین المللی را گرفتار کرده بود، ارائه کرد. رهبران جهان سخنرانی پس از سخنرانی، تریبون سازمان ملل را به ابزاری برای تبلیغات یک طرفه تبدیل کردند و انگشت اتهام را به سوی کشور اسرائیل نشانه رفتند و آشکارا و صریحا اصطلاحات «جنایت‌های» ادعایی ارتکاب شده توسط آن را اتخاذ کردند. آنتونیو گوترش، دبیرکل مستعفی سازمان ملل، در سخنرانی خداحافظی خود، ترجیح داد بخش قابل توجهی از سخنان خود را به انتقاد شدید از اسرائیل و متهم کردن شهرک سازی آن اختصاص دهد.

سیاست انجام «پاکسازی قومی» در یهودیه و سامره. رئیس جمهور برزیل، لولا داسیلوا فراتر رفت و آنچه را که در غزه در حال وقوع است به عنوان "آگاهی قاتل که هرگز با کشتن سیر نمی شود" توصیف کرد، در حالی که از آسیبی که نسل های فلسطینی را همراهی می کند صحبت کرد. اردوغان رئیس جمهور ترکیه غزه را "اردوگاه کار اجباری" نامید، پادشاه اردن خواستار بررسی تحریم ها علیه اسرائیل شد و امیر قطر و امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، هرکدام با اتهامات خاص خود، به گروه کر دروغ و محکومیت پیوستند.

بیش از 20 رهبر، تریبون سازمان ملل را به سکوی علیه دولت اسرائیل و دولت یهود تبدیل کردند، صرفا یک حادثه دیپلماتیک یا دیپلماسی عمومی نیست. این بیان مدرن یک الگوی باستانی است: استفاده بدبینانه از زبان اخلاقی برای جدا کردن قوم یهود از عدالت تاریخی و حق آنها برای دفاع از خود. وارونگی اخلاقی بحث عمومی هشتاد و یکمین نشست سازمان ملل نشان می دهد که چگونه نظام بین الملل دیگر بلندگوی عدالت عینی نیست، بلکه صحنه ای است که روح عصر تعیین می کند که «حقیقت در آن چه چیزی در نظر گرفته می شود».

" مفاهیمی مانند «حقوق بشر» و «دفاع از خود» یا آن‌هایی که برای یهودیان مقدس شده‌اند مانند «هولوکاست» و «اردوگاه‌های کار اجباری» از معنای اصلی و وزن اخلاقی خود تهی شده و به‌عنوان سلاح‌های سیاسی بسیج می‌شوند که دقیقا علیه مردمی که برای دفاع از خود در برابر نسل‌کشی و سازمان‌های تروریستی هولوکاست برخاسته‌اند بسیج می‌شوند. نادیده گرفتن سیستماتیک.

تمایز قائل شدن بین قربانی و متجاوز وجدان اخلاقی، ارزش‌ها و در نتیجه هویت خود را از دست داده است. این دقیقا تصویری است که از نهادی بیرون می‌آید که در آن اکثریت خودکار می‌تواند به دروغ مشروعیت بخشد و به تلاش برای از بین بردن حق یهودیان برای زندگی در سرزمین خود به عنوان مردمی مستقل و آزاد مشروعیت بخشد. سوکوت: حافظه به عنوان پایه‌ی هستی ملی در برابر دروغ‌های مطرح شده از خاطره‌های تاریخی جایگزین سوکوت. به عنوان شرط بقا تی

اورا دستور می‌دهد: «هفت روز در غرفه‌ها ساکن شوید... تا نسل‌های شما بدانند که بنی‌اسرائیل را هنگامی که از سرزمین مصر بیرون آوردم، در غرفه‌ها ساکن کردم» (لاویان 23:42-43). خاخام لرد جاناتان ساکس، خاخام اعظم سابق بریتانیا، به طور گسترده در مورد منحصر به فرد بودن یهودیت به عنوان تمدنی نوشت که حافظه و نه صرفا تاریخ خشک را در مرکز زندگی ملی خود قرار داد. برخلاف امپراتوری‌های بزرگ که از صفحات زمان پاک شدند، قوم یهود هزاران سال زنده ماندند دقیقا به دلیل توانایی‌شان در حمل داستان و داستان‌شان.

کتاب‌هایشان را با خود داشته باشند، بدانند از کجا آمده‌اند، و هویت خود را حتی در شرایط تبعید و گسست از دست ندهند. اقامت در یک سکه شکننده و موقت صرفا یک آیین کشاورزی یا فصلی نیست. این یک اقدام عمدی برای آموزش حافظه ملی است. سال به سال به ما یادآوری می‌کند که امنیت ما صرفا بر ساختمان‌های بتنی و تأیید نهادهای بین‌المللی که خود را وجدان جهانیان معرفی می‌کنند نیست، بلکه بر ریشه‌های عمیق و ایمان به عدالت راه ما استوار است. مدهای سیاسی در سازمان ملل از نسلی به نسل دیگر تغییر می‌کند.

اما حقیقت تاریخی قوم یهود در سرزمینشان مانند سنگ استوار است. حافظه ملی که ما هر سوکوت را احیا می کنیم ما را در برابر تلاش برای بازنویسی تاریخ تلقیح می کند، چه از طریق انکار ارتباط یهودیان با سرزمین یا از طریق پنهان کردن شرایط جنگی که قاتلان 7 اکتبر بر ما تحمیل کرده اند. مواجهه با فشار بین المللی نه تنها نیازمند ابزارهای دیپلماتیک و نظامی است، بلکه در درجه اول به یک روحیه فرهنگی و روحی قوی نیاز دارد

تعطیلات سوکوت دقیقا این دیدگاه را ارائه می‌کند: دیدگاهی که فراتر از سر و صدای پس‌زمینه دیپلماسی جهانی می‌نگرد و تشخیص می‌دهد که حق یهودیان بر سرزمینشان ریشه در ابدیت اسرائیل دارد، که دروغ نمی‌گوید یا فریب نمی‌دهد. نویسنده معاون رئیس مؤسسه سیاست‌های امنیتی در انجمن دفاع و امنیت اسرائیل (IDSF) و مشاور سابق وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری است.