شبات الیه: جوامع اسرائیلی که الیه را ممکن می کنند گرد هم می آیند تا به علمای جدید احترام بگذارند

هنگامی که ابراهیم، سارا و لوط پس از یک سفر طاقت فرسا از هاران به سرزمین کنعان رسیدند، هیچ نماینده علی یا مقامات دولتی با آنها ملاقات نکردند. داستان سفر آنها، زحمات آنها در سرزمین مقدس، و وعده الهی برای دادن زمین به فرزندان ابراهیم موضوع کتاب این هفته تورات است. در لخ لچا، روز رسمی آلیه اسرائیل در هفتمین روز از ماه عبری هشوان، که امسال با 18 اکتبر مطابقت دارد، برگزار می شود.

ebration، جوان اسرائیل در اسرائیل و شبکه Mizrachi-Young Israel Shuls این شبات آتی را که Parashat Lech Lecha خوانده می شود، به عنوان یک لحظه ملی برای به رسمیت شناختن کسانی که الیه کرده اند، علامت گذاری می کنند. چهل و دو جامعه در سراسر کشور این روز را با جشن های ویژه، مانند kiddush عمومی، oneg shabbatolsh، یا seud shbatitol به افتخار خود، جشن خواهند گرفت. خطبه ای با مضمون علی; تأملات شخصی اولیم در مورد سفر علیه آنها. یا کلاس‌هایی که توسط یک Scholar-in-Residence با موضوع الیه برگزار می‌شود. جوامع شرکت‌کننده از Zichron Ya'acov و Mitzpe Netofa در t.

از شمال به کرمی گات و بئرشبا در جنوب. آنها شامل جوامع اسرائیلی با نسبت کمی از اولیم، و همچنین جوامعی با جمعیت بزرگ اولیم، مانند بیت شمش، گوش اتزیون، و اورشلیم می شوند. کتی ماتانکی، یکی از سازمان دهندگان محلی در جامعه صهیون Karmei THE KARMEI ZION در Karmei Gat. کودکان در سن مدرسه در یک فعالیت برای بحث در مورد داستان ابراهیم و تجربیات خود از آلیه و ب شرکت خواهند کرد.

اسرائیلی می آید جامعه همچنین در حال توزیع کارت‌های فوری برای گفتگوهای میز شبات است تا مضامین الیه و «لخ لچا» را به خانه‌های اعضا بیاورد. کتی ماتانکی، یکی از سازمان‌دهندگان محلی، توضیح می‌دهد: «یک شبات در سال برای قدردانی از اهمیت حضور ما در اسرائیل، و کمک‌های گسترده به ویژه در طیف گسترده‌ای از سرزمین‌های امروزی و دولت یهودی اهمیت دارد. آب و هوا. «شخصا، این شبات زمانی است که با خانواده ام درباره انتخاب و امتیاز خود برای بودن در این سرزمین و فرصت هایی که در آن وجود دارد فکر کنم.

خاخام ماتانیا کاپلان، خاخام میتزپه نتوفا، خاخام ماتانیا کاپلان، خاخام میتسپ نتوفا، جامعه ای متشکل از خانواده های بومی اسرائیلی، می گوید: «گام بزرگی که این خانواده ها برداشته اند، بهای نیرومندی است که این خانواده ها برداشته اند، هزینه و پروژه ای است که در مورد آن ها حرکت کرده اند. در جامعه ما. "به همین دلیل است که در میان کمیته های مختلف yishuv، کمیته ای به نام کمیته پشتیبانی اولیم وجود دارد و هر سال برای همه مهم است که یک شبات را به افتخار جشن بگیرند.

از اولیم در این شبات، ما با آنها جشن می گیریم، از طریق مطالعه تورات و سخنرانی های مرتبط با آن، با موضوع درگیر می شویم، و مهمتر از همه، به آنها درود می فرستیم. خاخام یوسی گلدین، مدیر اسرائیل جوان در اسرائیل خاخام یوسی گلدین، مدیر اسرائیل جوان در اسرائیل، توضیح می دهد که تجلیل از علی به عنوان یک جامعه به این مفهوم اهمیت بیشتری می دهد. درباره برخی از تصمیم‌هایی که گرفته‌اند، او می‌گوید: «وقتی جامعه دور آنها جمع می‌شود و با آنها جشن می‌گیرد،

بسیار معنادارتر می شود. همچنین، وقتی افرادی که تجربیات مشابهی را پشت سر گذاشته‌اند، آن‌ها را به اشتراک می‌گذارند، مردم احساس اعتبار می‌کنند.» گلدین، که خودش در سال 2007 آلیه را ساخت، می‌گوید یکی از با ارزش‌ترین کالاهایی که اولیم برای اسرائیل به ارمغان می‌آورد، آرمان‌گرایی است. این چیزی است که افرادی که در تمام زندگی خود در اینجا زندگی می کنند ممکن است به طور کامل نبینند و ممکن است کاملا قدردانش نباشند.

اما یک هیجان واقعی وجود دارد که اولیم با خود همراه می‌شود، و یک ایده‌آلیسم که وقتی می‌آیند.» در حالی که جشن‌های امسال بر جماعت‌های انگلیسی‌زبان متمرکز است، گلدین امیدوار است که انجمن‌های علمایی از کشورهای دیگر را به مراسم سال آینده اضافه کند تا شبات پاراشات لچ لچا تبدیل به جشن سالانه انجمن‌های بین‌المللی در اسرائیل شود. جشن مشترک شبات علیه، این رویداد به یک جزء منحصر به فرد از برگزاری کنیسه اشاره می کند که همیشه در کنیسه های اسرائیل یافت نمی شود: یک ساختار اجتماعی که بر خود کنیسه متمرکز شده است. بسیاری از اسرائیلی ها می بینند

کنیسه آنها صرفا به عنوان مکانی برای شرکت در مراسم دعا، بدون هیچ اهمیت اجتماعی خاصی است. در مقابل، کنیسه های زیادی در دیاسپورا، به ویژه در آمریکای شمالی، کنیسه را به عنوان نقطه کانونی مراسم عمومی می بینند. بسیاری از علما این مفهوم را به کنیسه هایی که در اینجا در اسرائیل شرکت می کنند آورده اند. گلدین می گوید: «در آمریکا، چارچوب ذهنی این است که کنیسه مرکز زندگی مذهبی فرد است.

«در اسرائیل، این لزوما مورد نیاز نیست، اما ایجاد این حس اجتماع، حمایت و همراهی از طریق بیت کنست یک مزیت بزرگ است، و لزوما در اینجا بدیهی تلقی نمی‌شود.» خاخام شلومو سوبول از جماعت Kehillat Shaarei Yonah Menachem، Modi'inRABBI SHLOMO Menachem Congregation، Modi'inRABBI SHLOMO Menachem of Kehillat مدیین، که در شبات الیه شرکت می کند، یکی از بنیانگذاران برکای است، یک انجمن خاخام که به خاخام های اسرائیلی در مشاوره، تشخیص سوء استفاده، آموزش حساسیت، میانجی گری و سایر مهارت های شبانی گواهی می دهد. یک 10

سوبول، نسل هفتم اورشلیمیت، چهار سال را به رهبری کلل Torah MiTzion در منطقه دیترویت گذراند. کلل های تورات میتسیون در ایالات متحده، مراکز آموزشی مذهبی صهیونیستی هستند که در آن فرستادگان اسرائیلی تورات را مطالعه و آموزش می دهند و در عین حال روابط جوامع محلی یهودی با اسرائیل را تقویت می کنند. سوبول قبل از آمدن به دیترویت هرگز اسرائیل را ترک نکرده بود. تطبیق با زندگی در ایالات متحده مشکلات خاص خود را به همراه داشت، اما چیزی که او را بیش از همه شگفت زده کرد مفهوم یک جامعه مستقر در کنیسه بود. «من به ساوتفیلد، میشیگان رسیدم و برای اولین بار در زندگی ام دیدم که یک جامعه می تواند چیست.

من همچنین دیدم که داشتن یک خاخام به چه معناست. من ناگهان کل این ساختار را دیدم: جامعه‌ای با خاخام، کمیته‌ها و فعالیت‌ها. "شکلی از رهبری خاخام‌های جمعی را دیدم که قبلا نمی‌شناختم. سران یشیووت، معلمان یشیوا، و خاخام‌های شهری [در اسرائیل] را می‌شناختم، اما با این مفهوم از جامعه روبرو نشده بودم – چیز دیگری که من را تحت تاثیر قرار نداد. مطمئن باشید که دقیقا چگونه آن را تعریف کنید - مسئولیت متقابل و انعطاف پذیری بود. می‌توانستید آن را در هوا حس کنید: اینجا جامعه‌ای بود و قدرت داشت.

من کنیسه‌ها و کلاس‌های تورات را می‌شناختم، اما هرگز با این قدرت اجتماع مواجه نشده بودم.» چهار سال بعد، سوبول و خانواده‌اش به اسرائیل بازگشتند و مصمم بودند که الگوی کنیسه‌های دیاسپورا را در این کشور تطبیق دهند. او پیشنهاد می‌کند که تأسیس دولت باعث شد بسیاری از اسرائیلی‌ها نیاز کمتری به یک کنیسه‌محور ببینند. مردم یهود طی هزاران سال تبعید به تدریج محو شدند. «دولت اکنون خدماتی از جمله خدمات مذهبی ارائه می‌کرد.

اما احساس کردم این کافی نیست. این فوق العاده است و خدا را شکر که دولت نظارت اروین، کشروت و غیره را فراهم می کند. اما ما هنوز به قدرتی نیاز داریم که یک جامعه فراهم می کند.» سوبول هاربورز تحسین بزرگی برای اولیم و فداکاری هایی که برای آمدن به اسرائیل انجام دادند. «به عنوان یک اسرائیلی، من مهاجران جدید را تحسین می کنم. من فقط این را نمی گویم – من واقعا آنها را تحسین می کنم. «بخشی از آن ناشی از اسرائیلی بودن است، و بخشی از گذراندن چهار سال خارج از کشور و کشف اینکه چقدر زندگی در فرهنگ آمریکایی برایم دشوار بود. سپس می بینم که مردم به اسرائیل می روند.

به طور کلی، زندگی در ایالات متحده از بسیاری جهات راحت‌تر از زندگی اینجاست. «مردم به اینجا می‌آیند و مبارزه می‌کنند. یک کودک از کلاس دوم با تکالیف به خانه می‌آید و مادر یا پدری که قبلا در همه چیز کمک می‌کردند، ناگهان نمی‌توانند جمله‌بندی یک سؤال ریاضی را در کتاب کار کلاس دوم درک کنند. «این به فداکاری و فداکاری بسیار زیادی نیاز دارد.

مردم باید به یکدیگر کمک کنند و تشویق کنند. «هر سال، وقتی پاراشات لخ لچا خوانده می‌شود، در مورد اینکه چگونه مردم جامعه ما ندای الهی را شنیدند که برای اولین بار به ابراهیم رسید، صحبت می‌کنیم - ندایی که همچنان در سراسر جهان تکرار می‌شود و از یهودیان می‌خواهد به خانه بازگردند.» آنها تصمیم گرفتند کشورهای موفق را ترک کنند - ایالات متحده، بریتانیا، استرالیا، آفریقای جنوبی. ما مهاجران زیادی از همه کشورهای انگلیسی زبان داریم. آنها انتخاب کردند که علیه کنند. من فکر می کنم مهاجران هم شایسته تشویق هستند و هم به آن نیاز دارند.

آنها همچنین برکات عظیمی را به همراه دارند. آنها مستحق حمایت هستند، آنها نیاز به حمایت دارند و آنها بسیار کمک می کنند. نگاه کنید که آنها چگونه یک جامعه را اداره می کنند.» سوبول می گوید که اسرائیلی ها در مودیین از مثالی که اولیم ارائه می کند، صرفا با مشاهده نحوه عمل آنها می آموزند. می بینید که اسرائیلی ها از آنها یاد می گیرند. نه از طریق یک کلاس رسمی، بلکه صرفا با مشاهده. "مردم در سرتاسر محله می بینند که جامعه ما گرم و پذیرا است. این کمیته دارای یک کمیته chesed و کمیته های دیگر است.

در طول جنگ، حمایت گسترده ای از سربازان سازماندهی کرد. گلدین می افزاید: اسرائیلی ها از آن درس می گیرند.» گلدین می افزاید: «شباط علیه فرصتی برای معرفی علی به عنوان یک دستاورد مثبت و تشویق جوامع یهودی ساکن در ایالات متحده است. «رویکرد در اینجا این است که کسانی را که علی را ساخته اند، بشناسیم و آنها را جشن بگیریم و کارهایی را که انجام داده اند جشن بگیریم و دستاوردهایشان را جشن بگیریم.

من فکر می کنم که می تواند تا حد زیادی بر روی علی به طور کلی تأثیر بگذارد. با ایجاد یک جنبش، ابتکاری که در آن جوامع در سراسر کشور اولیم و علی را جشن می‌گیرند، گفت‌وگوی پیرامون علی ایجاد می‌کند که فکر می‌کنم نگاه ما به آن و احساس مردم نسبت به آن را افزایش می‌دهد.» ابراهیم، ​​سارا و لوت هیچ کمیته استقبالی در انتظار زمانی که به کنعان رسیدند، نداشتند.

هزاران سال بعد، کسانی که راه آنها را دنبال می‌کنند، می‌توانند امیدوار باشند که پذیرایی گرم‌تری داشته باشند - یا حداقل یک بچه مشترک. چه از شهر هاران آمده‌اید یا از پنج شهر، سفر همچنان به شجاعت، کمی شانس، و مقداری کمک الهی می‌طلبد - و یک جامعه خوش‌آمد، تماس با مقصد را آسان‌تر می‌کند.■