شمول در سیاست آموزشی انگلستان مرکزی است - اما معنای آن در حال تغییر است

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

شمول به یکی از برجسته ترین مفاهیم در سیاست آموزشی معاصر در انگلستان تبدیل شده است. موقعیت آن در مرکز جاه‌طلبی‌های وزارت آموزش و پرورش را می‌توان در دستورالعمل‌های اخیر در مورد ایجاد «پایه‌های فراگیر»، فضاهایی که دانش‌آموزان با نیازهای اضافی را در مدارس عادی حمایت می‌کنند، مشاهده کرد.

همچنین در اصلاحات گسترده‌تری که برای حمایت از کودکان و جوانان با نیازهای آموزشی و ناتوانی‌های ویژه (ارسال) طراحی شده‌اند، حضور دارد. اینها شامل راهنمایی برای مدارسی است که در حال توسعه یک استراتژی فراگیر هستند.

پایگاه‌های شمول به گونه‌ای طراحی شده‌اند که شامل افراد دارای نیازهای ارسال، شبانی و کسانی است که در معرض خطر طرد شدن از مدرسه هستند. هدف ارائه پشتیبانی هدفمند در عین حفظ ارتباط با آموزش جریان اصلی است.

این راهنما، شمول را به عنوان چیزی که از طریق طراحی برنامه درسی با کیفیت بالا و توسط مدارس و متخصصانی که به صورت مشارکتی کار می‌کنند، ارائه می‌کند، ترویج می‌کند. نیاز به رهبری خوب و محیطی در دسترس دارد.

با این حال، علیرغم این تأکید بر سیاست، یک سؤال اساسی حل نشده باقی مانده است: «شامل» دقیقا به چه معناست؟

شمول اغلب به عنوان یک اصطلاح بدیهی تلقی می شود، علیرغم اینکه سیاستگذاران، محققان، معلمان، والدین و یادگیرندگان به روش های مختلف تفسیر می کنند. این می تواند به معنای آموزش کودکان با نیازهای آموزشی ویژه در مدارس عادی – از جمله آنها باشد. اما تحقیقات نشان می دهد که گنجاندن ممکن است از طریق تجارب یادگیرندگان از تعلق، مشارکت و شناخت بهتر درک شود.

بیانیه سالامانکا در سال 1994 یک توافقنامه بین المللی در مورد آموزش فراگیر بود که در کنفرانس جهانی یونسکو در مورد آموزش با نیازهای ویژه به تصویب رسید. نمایندگان 92 دولت و 25 سازمان بین المللی توافق کردند که کودکان با نیازهای آموزشی ویژه باید به مدارس معمولی دسترسی داشته باشند و مدارس باید با نیازهای همه فراگیران سازگار شوند. این در «مدرسه‌هایی برای همه» اتفاق می‌افتد، جایی که تفاوت‌ها شناسایی و پشتیبانی می‌شوند.

با این حال، شمول فراتر از ناتوانی است. این شامل طیف وسیعی از عواملی است که ممکن است تجارب آموزشی را شکل دهد، از جمله فقر، قومیت و نژاد، زبان و مهاجرت، و فراگیران LGBTQ+.

تحقیق در مورد تعاریف گنجاندن دریافته است که درک به طور قابل توجهی متفاوت است. آنها از تفاسیر محدود متمرکز بر جایی که کودکان خاص یاد می‌گیرند تا مفاهیم گسترده‌تر متمرکز بر ایجاد جوامع فراگیر را شامل می‌شوند.

این عدم وضوح مفهومی در گزارشی در مورد گنجاندن توسط Natspec، یک سازمان عضویت برای ارائه دهندگان آموزش تخصصی برجسته شده است. این گزارش نشان می دهد که بحث های سیاستی اغلب مکان آموزش را در اولویت قرار می دهد. آنها تنظیمات جریان اصلی را به عنوان مکان ترجیحی گنجاندن قرار می دهند.

با این حال، فراگیران در کالج‌های تخصصی اغلب تجربیات خود را به‌عنوان بسیار فراگیر توصیف می‌کنند، علی‌رغم اینکه جدا از همسالان خود بدون معلولیت آموزش دیده‌اند. از منظر آنها، شمول کمتر با مکان تعریف می شود تا احساس تعلق، توانایی تصمیم گیری و مشارکت.

یک کودک ممکن است زمان قابل توجهی را در یک مدرسه معمولی بگذراند و بنابراین از نظر عددی شامل می شود. با این حال، حضور فیزیکی به تنهایی مشارکت اجتماعی معنادار یا احساس تعلق را تضمین نمی کند. کودکان ممکن است احساس "متفاوت" و جدایی از جامعه بزرگتر مدرسه کنند.

به همین ترتیب، کودکی که در یک محیط تخصصی آموزش دیده ممکن است ارتباطات اجتماعی قوی، روابط مثبت و احساس هویت و اجتماع را گزارش کند.

پرسش‌هایی درباره چگونگی تعریف شمول نیز در سیستم‌های پاسخگویی آموزشی به طور فزاینده‌ای مهم می‌شوند. چارچوب بازرسی تجدید شده آفستد، بازرسی مدارس، گنجاندن را به عنوان یک حوزه متمایز ارزیابی شناسایی می کند. تاکید قابل توجهی بر شناسایی و حذف موانع یادگیری و رفاه دارد.

این چارچوب، شمول مؤثر را بر حسب انتظارات بالا و مشارکت معنادار تعریف می‌کند. این به دانش‌آموزان محروم، دانش‌آموزان دارای Send، کسانی که در مراقبت‌های اجتماعی کودکان شناخته شده‌اند و دیگرانی که با موانع یادگیری مواجه هستند، گسترش می‌یابد. این نشان دهنده یک تغییر قابل توجه به سمت نگرانی گسترده تر در مورد تجربیات دانش آموزان در مدارس است. به نظر می رسد این تعریف گسترده تر از استفاده وزارت آموزش و پرورش از گنجاندن باشد.

اگر بازرسان، مدارس و سیاست گذاران شمول را به گونه ای متفاوت درک کنند، مسئولیت پذیری به جای تعهد به مشارکت، تعلق و برابری، خطر تبدیل شدن به یک تمرین انطباق را دارد.

تحقیقات اخیر نشان می دهد که گفتمان آموزشی از یکپارچگی به شمول تغییر کرده است و اکنون به طور فزاینده ای به سمت زبان تعلق حرکت می کند.

در تحقیقات خود دریافتم که استقبال اولین قدم در این سفر است، زمانی که یادگیرنده دیده و شناخته شود. آنها از طریق ارتباطات و مشارکت در جامعه مدرسه تعلق را تجربه می کنند.

به طور قابل‌توجهی، راهنمایی‌های دولت در مورد پایه‌های شمول اهمیت احساس تعلق را تصدیق می‌کند، و نشان می‌دهد که در حال رشد به رسمیت شناخته می‌شود که شمول فراتر از قرار دادن فیزیکی است. تمرکز بر این است که کودکانی که بخشی از یک پایگاه فراگیر هستند، احساس کنند بخشی از مدرسه گسترده تر هستند.

بحث در مورد شمول صرفا در مورد ساختارها یا محیط های آموزشی نیست. بلکه در مورد ارزش ها، روابط و اهداف خود آموزش است. باید توجه بیشتری به تعریف شمول و در نظر گرفتن اینکه صدای چه کسی آن تعریف را شکل می دهد، معطوف شود.

شمول را نباید صرفا با توجه به جایی که فراگیران آموزش دیده اند مورد قضاوت قرار گیرد، بلکه باید بر اساس اینکه آیا آنها واقعا دیده می شوند، شناخته شده اند، ارزش دارند و می توانند به طور معناداری در جوامع آموزشی خود شرکت کنند یا خیر.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.