شهر چینی چین میراثی چند صد ساله را به نسل جدید منتقل می کند

مکان‌های چینی جینگ‌دژن چین در سال 2026 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

JINGDEZHEN، چین -- هنرمند چینی چینی چن چینگ خاطره روشنی از پدربزرگ خود دارد. این تنها باری بود که او فرمول رنگدانه قرمز متمایز خانواده اش را نوشت.

او از مادرش خواست که آن را حفظ کند و دقایقی بعد کاغذ را سوزاند. این راز از آن زمان به صورت شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است.

چن گفت: «مادر من تا زمانی که من بیش از 30 سال داشتم، شیر خشک را برای من فاش نکرد.

خانواده او از حدود سال 1860 در Jingdezhen، معروف به "پایتخت چینی"، این صنعت را تمرین کرده اند. این شهر در استان جیانگشی، در حدود 1180 کیلومتری (735 مایل) جنوب شرقی پکن واقع شده است.

تاریخچه ساخت سفال جینگ دیژن بیش از 2000 سال است. در زمان سلسله هان آغاز شد و مکان‌های چینی آن در سال 2026 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

صنعتگران Jingdezhen تکنیک هایی را که زمانی برای تولید ظروف چینی برای دربار امپراتوری استفاده می شد، زنده نگه داشته اند. این دانش بعدا به صنعتگران خصوصی گسترش یافت.

اجداد چن برخی از این سنت ها را پس از سقوط سلسله چینگ در سال 1912 پذیرفتند.

چن گفت: «تسلط بر این هنر برای افراد خارجی بسیار دشوار است. "یک خانواده ممکن است نزدیک به یک قرن را صرف توسعه یک تکنیک واحد کند."

دو میز در استودیوی او با برس، قطعات ناتمام و رنگدانه پوشیده شده است. او در سکوت کار می کند، چراغی که ضرباتش را روشن می کند.

انگشتان چن هرگز سطح چینی را لمس نمی کنند. او دستش را روی لبه بیرونی آن می‌چسباند و قلم مو را محکم نگه می‌دارد و حرکات ظریف و دقیقی را نقاشی می‌کند.

رنگ آمیزی یک فنجان چای چینی ممکن است روزها طول بکشد. یک ذره گرد و غبار یا عرق می تواند قطعه را خراب کند و او را مجبور کند که از ابتدا شروع کند.

مناظر سخت ترین صحنه برای نقاشی هستند زیرا مرزهای آنها مشخص نیست. یک قله کوه ممکن است سبز زمردی باشد که به تدریج به رنگ قهوه ای و سایر رنگ های گرم تر در پایین تر از شیب تغییر می کند.

چن گفت: «تسلط بر یک صنعت یک فرآیند مادام العمر است. تعداد کمی از مردم حاضر هستند بیش از 10 سال را برای یادگیری چنین هنر پر زحمتی بگذرانند.

هنرمندانی مانند چن در کنار مکان‌های باستان‌شناسی و موزه‌ها برای حفظ میراث چینی چین کار می‌کنند.

مؤسسه کوره امپراتوری جینگ دژن سرامیک‌های حفاری شده از یک مجتمع مجاور را بررسی و بازسازی می‌کند، جایی که قطعاتی برای امپراتورها در کوره‌هایی ساخته می‌شد که بقایای آن‌ها هنوز قابل مشاهده است.

این موسسه فناوری های جدیدی را در کار خود گنجانده است، از جمله هوش مصنوعی، برای کمک به تطبیق و بازسازی قطعات چینی باستانی.

ونگ یانجون، رئیس این موسسه گفت: «با ایجاد بانک ژن سرامیکی خود، می‌توانیم انواع اطلاعات را جمع‌آوری کنیم. ما امیدواریم که بتوانیم فناوری باستانی را با علم مدرن بازیابی کنیم.»

این تحقیق همچنین می‌تواند فرهنگ و باورهایی را که قرن‌ها پیش چینی‌سازی را احاطه کرده بود، روشن کند.

از جمله کاشی‌های ساخته شده در کوره‌های امپراتوری جینگ‌دژن، کاشی‌هایی بود که در بتکده بائوئن استفاده می‌شد.

این بخشی از یک مجموعه معبد بودایی بود که در جریان شورش قرن نوزدهم در شهر نانجینگ ویران شد. دیوارهای بیرونی آن با کاشی های چینی پوشانده شده بود که هر کدام تصویری از بودا را نشان می دادند.

ونگ گفت که ردپای دیگر سنت‌های مذهبی را می‌توان در چینی‌هایی که توسط این مؤسسه مطالعه شده است، یافت.

او افزود: «اسلام، بودیسم، تائوئیسم و ​​بعدا مسیحیت کاتولیک اروپایی به طور هماهنگ با تزئینات چینی ترکیب می‌شوند.»

در مجموعه کوره‌های امپراتوری جینگ‌دژن، زیارتگاهی قرار دارد که یادبود تانگ بین، روح محافظ سرامیک‌ها را گرامی می‌دارد.

تانگ که به عنوان "استاد جاودانه باد و آتش" یا "خدای کوره" شناخته می شود، در طول سلسله چینگ به دلیل قربانی کردن خود در اعتراض به سوء استفاده از کارگران کوره، طبق سنت محلی مورد احترام بود.

این زیارتگاه امروز باز است و مجسمه‌ای به افتخار تانگ در کنار چهره‌هایی که دیگر نقش‌های سنتی در چینی‌سازی را نشان می‌دهند باز است.

ونگ می‌گوید: «در زمان‌های قدیم، این فناوری به اندازه امروز پیشرفته نبود، بنابراین، در بسیاری از موارد، مردم مجبور بودند به باورهای خود - خدایانشان - برای کمک به خوش شانسی و نتایج بهتر تکیه کنند.

برخی از صنعتگران Jingdezhen می گویند که آنها هیچ اعتقاد خاصی در ارتباط با ساخت چینی ندارند. برخی دیگر چهره های بودای – یا بودای خندان – را در کارگاه های خود به عنوان نمادی از اقبال و سعادت به نمایش می گذارند.

با این حال، برای صنعتگرانی مانند استاد سان لیکسین، کار یک بعد معنوی را حفظ می کند. او یک تمرین‌کننده نسل چهارم است که این حرفه را در 13 سالگی از پدرش آموخت.

سان گفت: «برخی از آیین های سنتی به طور قابل توجهی محو شده اند. با این حال، این احترام در قلب صنعتگران باقی است.»

سان هر بار که قطعه‌ای را نقاشی یا شلیک می‌کند، به صدها میلیون سال تاریخ زمین‌شناسی که رس سفید قبل از رسیدن به دستانش پشت سر گذاشته است، توجه دارد.

او به زیارت زیارتگاه Jingdezhen نمی رود، اما تمرینی برای خودش دارد. سان به طور غریزی در برابر آتش سوزی به خدای کوره تعظیم می کند و آرزو می کند که موفق باشد و چینی های ظریف بیرون بیاید.

"اگر ما به آن اهمیت نمی دهیم، آن را با فداکاری نقاشی می کنیم و آن را غنیمت می شماریم، چگونه می توانیم عدالت را رعایت کنیم؟" سان گفت.

در حالی که سفال‌سازی جینگ‌دژن همچنان به خانواده‌ها منتقل می‌شود، دانشگاه‌ها و برنامه‌های اقامت میزبان نسل‌های جدیدی از پزشکان چینی و بین‌المللی هستند.

پائولا ماسی یک هنرمند سرامیک ایتالیایی است که تا ماه اکتبر در یک برنامه اقامتی است.

او گفت چینی سلسله سونگ به آموزش اولیه او شکل داده است. بنابراین آمدن به Jingdezhen مانند بازگشت به ریشه های مسیر خود به عنوان یک هنرمند است.

هنرمند چینی Huang Qi در سال 2015 از دانشگاه سرامیک Jingdezhen فارغ التحصیل شد و شهر را ترک کرد تا در جای دیگری کار کند. او در نهایت تصمیم به بازگشت گرفت و همچنین اکنون یک هنرمند در محل اقامت است.

هوانگ گفت: "جینگدژن جایی است که رویای من شروع شد." مردم بیشتر و بیشتری می آیند و شهر توجه فزاینده ای را به خود جلب می کند.»

مواجهه با صنعتگران همکار به او این امکان را می دهد تا تکنیک های جدیدی را بیاموزد، در حالی که ثبت جینگ دژن در فهرست میراث جهانی یونسکو او را نسبت به آینده خوش بین می کند.

هوانگ گفت: "این به ما اعتماد به نفس می دهد." اوضاع همچنان بهتر خواهد شد.»

وو جیا، خبرنگار ویدئویی AP در این گزارش مشارکت داشت.

پوشش مذهبی آسوشیتدپرس از طریق همکاری AP با The Conversation US، با تأمین مالی از Lilly Endowment Inc پشتیبانی می‌شود. AP تنها مسئول این محتوا است.

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده