شهرک نشینان اسرائیلی روی پشت بام الخلیل هویت فلسطینی این شهر را تهدید می کنند

الخلیل، کرانه باختری اشغالی - یوسف الخطیب، 65 ساله، هرگز انتظار نداشت که ساختمانی که خیاطی را که از پدرش به ارث برده بود، در خود جای داده است و بیشتر عمر خود را در آن گذرانده است، توسط یک شهرک غیرقانونی اسرائیلی در شهر قدیمی الخلیل بلعیده شود.

او همچنان به حرفه ای که برای چندین دهه بخشی از تاریخ خانواده اش بوده است، ادامه می دهد. اما ساکنان سازه های پیش ساخته تازه ساخته شده در پشت بام مغازه او، تردیدهایی را در مورد آینده کسب و کار خیاطی او ایجاد کرده اند.

یوسف گفت که پدرش حدود 80 سال پیش کار در این تجارت را آغاز کرد و زمانی که تنها پنج سال داشت، شروع به کمک در مغازه کرد. با گذشت نزدیک به 60 سال، او هنوز در آنجا کار می کند.

او به الجزیره گفت: "این مغازه امرار معاش من و خانواده ام است. این امکان را به من داد تا فرزندانم را بزرگ کنم و به آنها آموزش بدهم."

شهر قدیم الخلیل از سال 1978 شهرک‌نشینی داشته است، اما این پاسگاه‌های غیرقانونی از آن زمان به بعد گسترش یافته و منطقه وسیع‌تری را پوشش می‌دهند. حدود 500 شهرک نشین در شهر قدیمی زندگی می کنند، علیرغم اینکه طبق قوانین بین المللی غیرقانونی است، فلسطینی هایی که در آنجا زندگی می کنند می ترسند که در نهایت کل الخلیل را در بر بگیرند.

در طول سال‌ها، یوسف شاهد تغییرات عمده‌ای در شهر قدیمی بوده است، از بسته شدن بازارها و خیابان‌ها به فلسطینی‌ها تا ایجاد پایگاه‌های شهرک‌سازی اسرائیل درست در قلب الخلیل.

مشاغل فلسطینی واقع در خیابان شلاله، ورودی اصلی شهر قدیمی الخلیل، در مجاورت خیابان شهدا هستند که از سال 1994 پس از کشته شدن 29 فلسطینی توسط یک شهرک نشین اسرائیلی در مسجد ابراهیمی شهر، به روی فلسطینی ها بسته شده است.

شهرک نشینان که صدها نفر حضور دارند، به یافتن راه هایی برای گسترش به منطقه قدیمی شهر و وادار کردن ساکنان فلسطینی به ترک ادامه می دهند.

در 29 اکتبر، شهرک نشینان سازه های متحرک را بر روی پشت بام ساختمان های تجاری در این منطقه قرار دادند که انتظار می رود 20 واحد شهرک نشین جدید را در خود جای دهد، که به گفته فعالان، شخصیت فلسطینی این منطقه را تغییر خواهد داد.

این شامل ساخت مسکن در بالای مغازه خیاطی یوسف است. در برابر این فشار، پاسخ او باز نگه داشتن مغازه اش، برای حفظ میراثی است که از پدرش به جا مانده است.

این ارثی است که از پدرم دریافت کردم و علیرغم ترس از شهرک نشینان روی پشت بام مغازه و تهدیدهایی که ممکن است با آن مواجه شویم، به محافظت از آن و حفظ آن ادامه خواهم داد.

بدر الدعور التمیمی، که چهار فرزند در دانشگاه دارد، شهرک نشینان را دیده است که پشت بام بالای مغازه او را تصاحب کرده و آن را به یک پاسگاه جدید تبدیل کرده اند. او می ترسد که روزی دسترسی به مغازه و تنها منبع درآمدی که برای حمایت از فرزندانش در تحصیل دارد از دست بدهد.

او گفت: "صاحبان مغازه ها انتظار دارند که به دلیل تهدیدهای مداوم شهرک نشینان و سربازان، نتوانند روز بعد مغازه های خود را باز کنند."

حضور ما در اینجا فقط به خاطر تجارت نیست، اینجا خانه پدران و پدربزرگ‌های ما و بخشی از تاریخ ما است.

برای عادل مصطفی الشوویخی، 67 ساله، این مغازه داستان دیگری از ارتباط دیرینه با شهر قدیمی را نشان می دهد. او آن را از پدرش به ارث برده است و حدود 50 سال در آنجا کار کرده است و با هر وجب محله صمیمی شده است.

او به الجزیره گفت: «من هر گوشه ای از آن را می شناسم و صاحبان مغازه های اینجا را یکی یکی می شناسم.

او نیز در طول زندگی کاری خود شاهد تغییرات در شهر قدیمی بوده است و شاهد بسته شدن بازارها و برافراشتن دروازه های نظامی در ورودی محله ها بوده است.

او زمانی را به یاد می آورد که مقامات اسرائیلی شروع به اعمال محدودیت هایی کردند که مشتریان و صاحبان مشاغل فلسطینی را از دسترسی به فروشگاه ها منع کرد.

اما الشوویخی معتقد است که باز نگه داشتن مغازه اش نه تنها یک ضرورت مالی بلکه برای حفظ هویت فلسطینی شهر قدیمی نیز ضروری است. او می‌خواهد که فرزندانش پس از مرگ او به اداره مغازه ادامه دهند، درست همانطور که پدرش آن را به او واگذار کرد.

وی گفت: با وجود همه محدودیت‌ها، ما محکم ایستاده‌ایم و نمی‌خواهیم مغازه‌هایمان را ترک کنیم. به فرزندانم گفته ام که اگر برای من اتفاقی افتاد بیایند و مغازه را باز کنند تا باز بماند و آن را رها نکنیم.

عیسی امرو، 46 ساله، یک فعال ضد شهرک سازی و بنیانگذار گروه جوانان علیه شهرک سازی، گسترش کنونی را در زمینه تاریخی گسترده تری قرار می دهد که به قتل عام مسجد ابراهیمی در سال 1994 و توافقاتی که کنترل بر الخلیل را تغییر داد، بازمی گردد.

قبل از آن، شهر قدیمی یک بازار شلوغ، پر از سبزیجات، مرغ، شتر و نجاری داشت. این وضعیت پس از کشتار و محدودیت‌های متعاقب آن توسط نیروهای اسرائیلی بر فلسطینیان تغییر کرد.

امرو می‌گوید که هبرون از سایر شهرهای کرانه باختری متمایز است، زیرا یک توافقنامه ویژه دارد، پروتکل هبرون 1997، که شهر را به دو منطقه H1 و H2 تقسیم می‌کند.

بر اساس این توافق، تقریبا 80 درصد از شهر تحت نظر H1 قرار گرفت، جایی که تشکیلات خودگردان فلسطین مسئولیت‌های مدنی و امنیتی دارد. 20 درصد باقیمانده که به عنوان H2 شناخته می شود، تحت کنترل امنیتی اسرائیل از جمله شهر قدیمی و مناطقی که شهرک نشینان در آن زندگی می کنند، باقی مانده است.

برخلاف دیگر شهرهای کرانه باختری، شهرک نشینان در میان محله های فلسطینی زندگی می کنند، در حالی که ساکنان فلسطینی نیز با محدودیت های شدیدتری در رفت و آمد و دسترسی به خانه ها و مشاغل خود مواجه هستند.

تصرف ساختمان شهرداری قدیمی، نماد حاکمیت فلسطین در الخلیل، و استقرار یک موقعیت نظامی در پشت بام آن، همزمان با جایگزینی نام های عربی خیابان ها و محله ها با نام های عبری بود. پرچم های اسرائیل برافراشته بر فراز ساختمان های شهرک نشینان به عنوان حمله دیگری به هویت فلسطینی شهر قدیمی تلقی می شود.

عمرو گفت: «شهرک نشینان در گذشته محدود به مناطق خاصی بودند، اما امروز، ما شاهد گسترش فراتر از مناطقی هستیم که از سال 1994 بسته شده اند و به ساختمان شهرداری قدیمی و پشت بام املاک تجاری می رسند.

هدف از این محدودیت‌ها تخلیه منطقه از ساکنان فلسطینی و گسترش شهرک‌سازی است.»