شی به آنچه می خواهد می رسد

روزی روزگاری در خاورمیانه، فیلمی که ماه گذشته در چین اکران شد و در ماه اکتبر به ایالات متحده می آید، درباره یک سرآشپز چینی است که برای یافتن کار به خاورمیانه نقل مکان می کند تا در میان هرج و مرج تهاجم آمریکایی ها، ناجی برای مردم محلی شود. این فیلم موفق در گیشه نقدهای تحسین برانگیزی در چین به دست آورده است – به ویژه از سوی دولت چین که مضامین فیلم صلح‌طلبی چین در مقابل جنگ‌افروزی آمریکا را تبلیغ کرده است. بر اساس عنوانی از گلوبال تایمز، یک رسانه خبری که توسط حزب کمونیست اداره می شود، این فیلم "آمریکا را به عنوان مهاجم معرفی می کند، از هالیوود بهتر عمل می کند".

پیام: آمریکا آدم بد است و وظیفه چین پاکسازی است.

دونالد ترامپ باید این را در ذهن داشته باشد زیرا شی جین پینگ، رئیس جمهور چین برای اولین سفر دولتی خود از سال 2015 به واشنگتن می آید. ترامپ ممکن است از شی به عنوان یک دوست محترم تمجید کند، همانطور که این دو مرد در ماه می در پکن ملاقات کردند. با این حال شی هیچ دوست ترامپ نیست. رئیس جمهور چین در طول 14 سال قدرت خود، عمدا و به طور مداوم برای تضعیف ایالات متحده عمل کرده است.

به نظر می‌رسد سفر دو روزه او به واشنگتن اکنون کاملا زمان‌بندی شده است تا از ضعف میزبان و رقیب استراتژیک اصلی خود که اخیرا به دلیل افزایش قیمت‌های داخلی، کاهش محبوبیت و جنگ پرهزینه جاری در ایران ضعیف شده است، استفاده کند. این زمان، منظره رهبر ادعایی جهان آزاد را که بر سر یک دیکتاتور کمونیست حنایی می‌کند، بیش از خجالت‌آور می‌سازد.

برخورد نرم ترامپ با چین در واشنگتن به طور گسترده ای منفور است. پیش از اجلاسی که انتظار می‌رود ایمنی هوش مصنوعی، تجارت و تایوان را پوشش دهد، جان مولنار، رئیس کمیته منتخب مجلس نمایندگان در مورد چین و یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه خود رئیس‌جمهور ایالات متحده، خواستار اتخاذ خط سخت‌تر شد. شی، با توجه به اینکه سیاست خارجی آمریکا می تواند با انتخابات به طور چشمگیری تغییر کند، به نظر می رسد دولت ترامپ را فرصتی بالقوه کوتاه برای گسترش نفوذ چین می داند.

در حالی که ترامپ از جنگ ایران و تغییر دکوراسیون کاخ سفید منحرف شده است، شی جین‌پینگ همچنان بر تقویت قدرت فنی و صنعتی چین و تاکید دیپلماتیک بر رهبری جهانی پکن تمرکز کرده است.

در هفته‌های قبل از این سفر، شی با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه و نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند در دو گردهمایی بزرگ برای کشورهای در حال توسعه ملاقات کرد، جایی که او چین را به‌عنوان یک قدرت بزرگ باثبات‌تر و قابل اعتمادتر از ایالات متحده معرفی کرد. اگرچه شی جین‌پینگ از ذکر نام ایالات متحده اجتناب می‌کند، اما تردیدی باقی نمی‌گذارد که کدام کشور را کشوری سرکش توصیف می‌کند که صلح جهانی را تهدید می‌کند.

شی در اوایل این ماه به گروه بریکس از اقتصادهای نوظهور شامل برزیل، روسیه، هند و چین گفت: «یکجانبه‌گرایی و سیاست‌های قدرت در برابر جریان موج می‌زند و به چندجانبه‌گرایی و نظم بین‌المللی ضربه می‌زند».

[بخوانید: چین در حال صاف کردن است]

به نظر می‌رسد شی خود را مردی سرنوشت‌ساز می‌داند که در لحظه‌ای مهم بر چین حکومت می‌کند که می‌تواند نظم جهانی جدیدی را بسازد و رهبری کند. او در سخنرانی بریکس با تکرار عبارتی که اغلب برای توصیف تغییرات جهانی در توازن قدرت استفاده می‌کند، گفت: «امروز، تغییراتی که در یک قرن گذشته دیده نشده‌اند، در سراسر جهان شتاب می‌گیرند. او اعلام کرد: «جنوب جهانی در حال قدرت گرفتن است و روند به سوی جهان چندقطبی غیرقابل توقف است».

نیکلاس برنز، سفیر سابق ایالات متحده در چین که اکنون استاد دیپلماسی در دانشگاه هاروارد است، به من گفت: "کل جهان بینی شی این است که شاهد شکل گیری نظم بین المللی جدیدی باشیم که در آن چین و دولت های مستبد نقش بزرگ تری ایفا می کنند." وی با اشاره به ایالات متحده افزود: «دیدگاه کوتاه و بلندمدت شی این است که ما در مقابل چین ایستاده‌ایم، زیرا چین به دنبال تأثیرگذارتر و قدرتمندتر شدن در جهان است».

اما، اگر حق با پکن باشد، مدت طولانی‌تری نخواهد بود. شی و سایر نخبگان چین معتقدند که ایالات متحده در حال افول است. وانگ هونینگ، نظریه‌پرداز ارشد حزب کمونیست و مشاور نزدیک شی، به شکل‌دهی این فرضیه با آمریکا علیه آمریکا کمک کرد، کتابی در سال 1991 درباره سفرهای او به ایالات متحده، که در آن او کشور را به‌عنوان ثروتمند و از نظر فناوری پیشرفته اما از درون به دلیل فرسایش ارزش‌های فرهنگی عمومی و فاسد شدن آن به تصویر کشید.

شی جین‌پینگ به جای اینکه صبورانه منتظر فروپاشی ایالات متحده باشد، تمام دوران سلطنت خود را صرف آزمایش ستون‌های قدرت آمریکا کرده است. در سال 2013، او طرح «کمربند و جاده» را راه‌اندازی کرد، یک برنامه جهانی زیرساخت‌سازی برای گسترش نفوذ چین در جهان در حال توسعه. در سال 2015، او برنامه «ساخت چین 2025» را معرفی کرد، طرحی برای تسلط بر صنایع مختلف تولیدی، مانند خودروهای الکتریکی، از طریق حمایت گسترده دولت. در مقابل مخالفت های واشنگتن، شی ادعای چین در مورد دریای چین جنوبی را با ساختن تاسیسات نظامی در این آبراه حیاتی مطرح کرده است.

از سال 2021، او یک سری "ابتکارات جهانی" را برای گسترش دیدگاه خود در مورد نظم جهانی اصلاح شده بر اساس اصول سیاسی چین ترویج کرده است. در سال 2022، او چند روز قبل از حمله رهبر روسیه به اوکراین، همکاری خود را با پوتین عمیق تر کرد.

با این حال، اگرچه شی جین‌پینگ برای کاهش اتکای چین به ایالات متحده با توسعه فناوری داخلی، ترویج پول چین در تجارت جهانی و گسترش تجارت با کشورهای در حال توسعه تلاش زیادی کرده است، اقتصاد چین همچنان در سال گذشته بیش از 410 میلیارد دلار کالا با آمریکا مبادله کرد - و برای رشد خود به ثبات اقتصادی ایالات متحده وابسته است. شی جین‌پینگ به‌جای اینکه ایالات متحده را پیش روی خود قرار دهد، همانطور که اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد تلاش کرد، تلاش کرده است تا با دقت قدرت آمریکا را بدون تحریک یک رویارویی پرهزینه تضعیف کند.

در جریان سفر ترامپ به پکن در ماه مه، شی پرسید که آیا دو کشور می‌توانند از تله توسیدید دوری کنند - این نظریه که یک قدرت مستقر همیشه با قدرت در حال ظهور به دلیل خطر آواره شدن، درگیر خواهد شد. به نظر می رسید ترامپ از این موضوع غافل شده است. او یک روز بعد در پستی در Truth Social به تلویحا اشاره کرد که آمریکای او در معرض چنین تهدیدی قرار ندارد: «زمانی که رئیس جمهور شی با ظرافت از ایالات متحده به عنوان کشوری در حال انحطاط یاد کرد، به آسیب عظیمی اشاره می کرد که ما در طول چهار سال جو بایدن خواب آلود و دولت بایدن متحمل شدیم، و در این زمینه، او به این موضوع اشاره کرد.

به عنوان 100٪ درست است."

اما شی جینپینگ در طرح سوال خود به این موضوع اشاره می‌کند که چرا از ملاقات با ترامپ رنج می‌برد. کرت کمپبل، معاون سابق وزیر خارجه ایالات متحده و اکنون رئیس گروه آسیایی، یک شرکت مشاوره، به من گفت: شی "با وجود نزولش در سیاست جهانی، معتقد است که ایالات متحده، علیرغم نزولش در سیاست جهانی، هنوز به طور بالقوه بسیار خطرناک است." شی با این ایده که چگونه از یک جنگ قدرت های بزرگ اجتناب کند و کمک کند ایالات متحده در یک افول منظم تر کمک کند، متحرک است. او معتقد است که این نوع دیپلماسی شخصی با ترامپ یک عنصر مهم در این استراتژی است.

[ بشنوید: ترامپ علیه اقتصاد ساخته شده خود می جنگد]

تاکنون، رویکرد شی نتیجه داده است. او در ازای گذراندن چند ساعت با ترامپ، عملا حریف ظاهرا قدرتمندتر خود را خنثی کرده است. به نظر می رسد ترامپ علاقه چندانی به تحت فشار قرار دادن شی چین برای عقب نشینی از شراکتش با پوتین ندارد، حتی در شرایطی که احتمالا جنگ مسکو در اوکراین را حفظ کرده است. علیرغم تهدیدها برای تحریم کشورهای حامی ایران، دولت ترامپ اقدام معناداری علیه چین، بزرگترین مشتری نفت تهران، انجام نداده است.

ترامپ همچنین حمایت آمریکا از تایوان را که پکن آن را متعلق به خود می‌داند، کاهش داده است، از جمله با به تاخیر انداختن تصویب فروش 14 میلیارد دلاری تسلیحات به این جزیره که دارای حکومت دموکراتیک است.

از دیدگاه پکن، ترامپ به سادگی در برابر تغییر قدرت جهانی سر تعظیم فرود آورده است. وانگ هویائو، رئیس مرکز چین و جهانی شدن، یک اندیشکده مستقر در پکن، به من گفت: «این واقعیت جهان است که چین در حال رشد است و ایالات متحده باید آن را بپذیرد». ما باید با هم همزیستی کنیم، مصالحه کنیم، با یکدیگر کنار بیاییم، این کاری است که ترامپ انجام می دهد.»

اما در ایالات متحده، نزاع های ترامپ با شی بیشتر شبیه مماشات است. مشارکت در گفتگوی سازنده برای تثبیت روابط بین دو قدرت بزرگ کاملا منطقی است، اما به نظر می‌رسد تلاش‌های ترامپ شامل پذیرفتن خواسته‌های شی و در عین حال اجتناب از مسائلی است که برای صنعت و امنیت آمریکا اهمیت بیشتری دارد. شاید انتخابات میان‌دوره‌ای که اکنون تنها چند هفته باقی مانده است، کنگره جدیدی را ارائه دهد که بتواند رفتار ترامپ را بررسی کند.

اما با توجه به رویکرد شخصی رئیس جمهور در قبال چین، هرکسی که امیدوار به خط مشی دقیق تر و سخت گیرانه تر در قبال پکن است، ممکن است باید منتظر رئیس جمهور جدید باشد - کسی که بفهمد واقعا مرد بد کیست.