"صدای عرب به حساب نمی آید": بلوک های یهودی اسرائیل حمایت فلسطین را رد می کنند

قطعیت های کمی از انتخابات پارلمانی اسرائیل به دست آمده است. ائتلاف متنوع اپوزیسیون خودخوانده «صهیونیست» اسرائیل همچنان از اکثریت برخوردار نیست. به نظر می رسد حزب لیکود بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، بزرگترین حزب باشد، اما بلوک انتخاباتی آن کرسی های کافی برای تشکیل دولت را به دست نیاورده است.

با این حال، چیزی که شکی نیست، افزایش مشارکت شهروندان فلسطینی اسرائیل است که احزاب عربی را به عنوان یک بلوک محوری در پارلمان تثبیت کرده است، به طور بالقوه می تواند تعیین کند که کدام یک از اردوگاه های رقیب دولت را تشکیل می دهد، اگر هر کدام مایل به همکاری با آنها باشند.

خشم از جنگ نسل کشی اسرائیل علیه غزه و آنچه تحلیلگران به عنوان نژادپرستی آشکار ائتلاف حکومتی آن توصیف کرده اند، باعث شد تا شهروندان فلسطینی اسرائیل در تعداد زیادی به پای صندوق های رای بروند.

تخمین زده می شود که 80 درصد از رای دهندگان فلسطینی واجد شرایط در اسرائیل در انتخابات روز سه شنبه شرکت کردند که نشان دهنده افزایش مشارکت جامعه ای است که حدود 21 درصد از جمعیت را تشکیل می دهد.

میزان مشارکت به دو لیست اصلی انتخاباتی که نماینده شهروندان فلسطینی اسرائیل هستند - لیست متحد عربی (رعام) و فهرست مشترک - مجموعا 19 کرسی در پارلمان 120 عضوی را به خود اختصاص داده است که به طور بالقوه به آنها نقش تعیین کننده ای در تعیین اینکه چه کسی دولت بعدی را تشکیل می دهد، می دهد.

با این حال، سیاستمداران برجسته اسرائیل به جای اذعان به این حمایت، به دنبال مشروعیت زدایی از آرای خود - نسبت دادن آن به مداخله خارجی - یا به نوعی استفاده از حق دموکراتیک فلسطینیان را به عنوان "تلاش برای سرقت انتخابات" معرفی کرده اند.

حزب حاکم لیکود به رهبری نتانیاهو که نتیجه را تلاشی برای تضمین «اسلامی‌سازی اسرائیل» می‌داند، تا آنجا پیش رفته است که از سرویس امنیت داخلی اسرائیل، شین بت، خواسته است تا احتمال دخالت خارجی در انتخابات را در مشارکت گسترده فلسطینیان بررسی کند. با انجام این کار، به نظر می رسد که آنها مشروعیت رای اعراب را زیر سوال برده اند و هرگونه تلاش آتی اپوزیسیون برای اتحاد با احزاب عربی را لکه دار کرده اند.

با وجود محکوم کردن دولت نتانیاهو به عنوان فاسد، بی کفایت و آسیب رساندن به جایگاه بین المللی اسرائیل، بسیاری از مخالفان اسرائیل به رهبری یهودیان تمایلی به حمایت احزاب فلسطینی برای برکناری او از قدرت ندارند.

دموکرات‌های جناح چپ بیشترین احتمال همکاری را با احزاب فلسطینی داشته‌اند، در حالی که دیگر چهره‌های اپوزیسیون یا در برابر چنین ائتلافی مقاومت کرده‌اند یا از رد ادعاهایی مبنی بر کمک بازیگران خارجی به مهندسی افزایش مشارکت رای‌دهندگان فلسطینی خودداری کرده‌اند.

در شب انتخابات، نخست وزیران سابق نفتالی بنت و یایر لاپید، علیرغم تکیه بر حمایت آنها در دولت کوتاه 2021-2022، حضور در کنار احزاب فلسطینی را رد کردند.

روز پنجشنبه، آویگدور لیبرمن، رهبر راستگرای اسرائیل، یکی دیگر از اعضای اصلی مخالفان نیز تشکیل ائتلاف با احزاب فلسطینی را رد کرد. او گفت که با استفاده از نام مستعار نتانیاهو و با استناد به احمد طیبی، رهبر حزب تعال - بخشی از فهرست مشترک - در کنار "نه بی بی و نه تیبی" خواهد نشست.

اورلی نوی، نماینده حزب بلد تحت سلطه فلسطینیان، می‌گوید: «از کمپین‌های انتخاباتی مشخص بود که حضور گسترده‌ای در انتخابات وجود خواهد داشت. ائتلاف [حاکم] نشان داده بود که هیچ خط قرمزی در غزه وجود ندارد و فلسطینی‌ها در اسرائیل احساس می‌کردند که ممکن است بعدی باشند.

او گفت: «آنچه اندک حقوق فلسطینی‌ها از 7 اکتبر گذشته است. آخرین ابزاری که آنها در جعبه ابزار خود داشتند - تنها چیزی که در اختیار داشتند و با همه برابر بود - رای آنها بود، بنابراین آنها از آن به تعداد زیادی استفاده کردند، اما حتی به نظر می‌رسد که اکنون نیز تضعیف شده و مشروعیت‌زدایی شده است.»

با شمارش همه آرا، بلوک حامی نتانیاهو دارای 53 کرسی است، در حالی که بلوک مخالف یهودی مخالف نتانیاهو دارای 48 کرسی است.

نوی گفت: "چرا اپوزیسیون و مطبوعات حتی این را به عنوان یک انشعاب سه جانبه در نظر می گیرند؟ در هر دموکراسی عقلانی دیگری، مردم این را به عنوان یک پیروزی بزرگ برای مخالفان و رد نتانیاهو می دانند، اما ما این کار را انجام نمی دهیم."

او گفت: "در عوض، ما می شنویم که عناصر اپوزیسیون در مورد پیوستن به نتانیاهو در نوعی دولت وحدت ملی صحبت می کنند. این هم نشان دهنده میزان نژادپرست این احزاب است، زمانی که آنها برای تشکیل اکثریت با اعراب همسو نمی شوند و هم اینکه چقدر عمیقا غیردموکراتیک هستند."

تفاوت‌های سیاسی بین اپوزیسیونی که عمدا خود را صهیونیستی می‌داند و اقلیت فلسطینی که ادعای برابری حقوق ملی و مدنی از سوی برخی به عنوان رد آن تلقی می‌شود، وجود دارد. اما به گفته نمرود فلاشنبرگ، تحلیلگر سیاسی، زیربنای این اختلاف دیدگاه اساسا متفاوت از آینده اسرائیل است.

او درباره احساسی که بسیاری معتقدند از زمان قانون دولت ملی در سال 2018 که حق تعیین سرنوشت ملی را منحصر به یهودیان می‌دانست، سیاست دولتی بوده است، گفت: «با توجه به اینکه بیشتر سیاست‌های جریان اصلی اسرائیل بر فرض برتری یهودیان استوار است، من فکر می‌کنم قابل درک است که رأی اعراب به عنوان یک چالش تلقی می‌شود.»

او گفت: «ایده‌های بسیار متفاوتی در مورد معنای شهروندی اسرائیل و اینکه اسرائیل چگونه باید اداره شود و به نفع چه کسی است، وجود دارد.» اینها تفاوت‌های اساسی هستند، البته که هستند، اما نمی‌توانند نژادپرستی زیربنای همه این‌ها را پنهان کنند.»

مائوریسیو لاپچیک، مدیر کمپین عبری فهرست مشترک گفت: «آنها می خواهند دولتی تشکیل دهند که فقط صدای یهودیان را داشته باشد». اگر اعداد این نتایج در کشور دیگری و در یک کشور دموکراتیک بود، فکر می‌کنم احمقانه است که آنها با داشتن این اکثریت نمی‌توانند بگویند که در انتخابات پیروز شده‌اند، اما فقط در اسرائیل، چون صدای اعراب صدای یهودیان محسوب نمی‌شود، نمی‌توان از پیروزی صحبت کرد.»