"طبیعت می تواند بهبود یابد": در داخل مسابقه برای نجات حیات وحش بحران زده جهان

در روستاهای اطراف پارک، اقتصاد پر رونقی در پشت حضور گوریل ها در اینجا رشد کرده است، از فروش کنده کاری های چوبی به بازدیدکنندگان و فراهم کردن محل اقامت برای 40000 گردشگر در سال.

در پارک ملی که در امتداد لبه دره ریفت و مرز جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) گسترده شده است، مشاغل محلی زیادی برای محیط بانان و راهنماها وجود دارد.

اما در اعماق جنگل، گوریل های کوهستانی بیشتری به دور از تماس انسانی زندگی می کنند و بی سر و صدا دنیای طبیعی اطراف خود را از طریق کارهای روزمره خود در جستجوی غذا، ساختن لانه و پراکندگی دانه ها تقویت می کنند.

و مهمتر از همه، با افزایش جمعیت خود.

در دهه 1980، گوریل کوهستانی در مسیر انقراض سریع قرار داشت. در حال حاضر، بیش از 1100 نفر در اوگاندا، رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو در جمعیت های پر رونق زندگی می کنند.

داستان آنها یک داستان موفقیت در حفاظت است که فراتر از خود گونه ها، به طبیعتی که در آن زندگی می کنند و جوامع انسانی که در کنار آنها وجود دارند سرازیر می شود.

تارا استوینسکی از صندوق گوریل دیان فوسی به الجزیره می گوید: «داستان گوریل های کوهستانی به ما نشان می دهد که حفاظت می تواند کارساز باشد. "این یک نمونه واقعا مهم از تلاشی است که برای تحقق آن لازم است - دهه‌ها اقدام حفاظتی پایدار که شامل حفاظت مستقیم، مدیریت علمی و حمایت و مشارکت معنادار جامعه است."

این یک خبر خوشایند برای دنیای طبیعی است که درگیر بحران است.

بر اساس گزارش امسال سیاره زنده توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF)، در 52 سال گذشته، 73 درصد کاهش در اندازه متوسط ​​جمعیت حیات وحش نظارت شده مشاهده شده است. در سرتاسر جهان، زیستگاه‌ها به دلیل بهره‌برداری بیش از حد، تغییرات آب و هوایی، آلودگی و گونه‌های مهاجم تخریب شده و از بین رفته‌اند.

اما این گزارش همچنین بر بهبودهای مهم جمعیت لاک پشت های سبز، ماهی تن آبی، ببرها و فیل های آفریقای جنوبی تاکید می کند. اندرو تری، افسر ارشد حفاظت در انجمن جانورشناسی لندن که در تهیه این گزارش کمک کرد، می‌گوید: «برای مدت طولانی طبیعت کم‌ارزش بوده است. اما این افول اجتناب ناپذیر نیست و تغییر امکان پذیر است. طبیعت می تواند بهبود یابد و این داستان ها یادآور قدرتمندی از این موضوع هستند.

WWF می گوید این موفقیت های حفاظتی نشان می دهد که چگونه مشارکت های بین المللی منجر به نتایج می شود. تعهدات بین دولتی کشورهای منطقه ببر، از جمله هند، بوتان، نپال، لائوس و چین به افزایش بیش از 70 درصدی تعداد ببرهای وحشی جهانی بین سال های 2010 تا 2025 کمک کرد.

در سال 2025، لاک‌پشت دریایی سبز اولین لاک‌پشت دریایی شد که از فهرست «در خطر انقراض» به «کمترین نگرانی» در فهرست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت قرار گرفت. این منعکس کننده 50 سال تحقیق در مورد گونه ها، حفاظت فعال از ماده ها و تخم های لانه ساز، اقداماتی برای کاهش تجهیزات ماهیگیری و مشارکت پایدار جامعه بود.

پروفسور برندون گادلی از دانشمندان برجسته حفاظت از محیط زیست در دانشگاه اکستر و مرکز تحقیقات دریایی شارجه در امارات متحده عربی است و بیشتر دوران حرفه ای خود را صرف تحقیق و حفاظت از لاک پشت های دریایی کرده است. او به الجزیره می‌گوید: «داستان‌های موفقیت‌آمیز حفاظت بسیار مهم هستند، زیرا نشان می‌دهند که کاهش اجتناب‌ناپذیر نیست.

«بازیابی گونه‌هایی مانند لاک‌پشت‌های سبز نشان می‌دهد که وقتی علم، سیاست، اجرا و حمایت عمومی همسو می‌شوند، جمعیت‌ها می‌توانند به طور قابل‌توجهی بازگردند، اما اینها زمینه‌ای برای رضایت نیستند.»

در واقع، این پیروزی‌های حفاظتی نبردهای کوچکی هستند که در یک جنگ مداوم علیه تخریب طبیعت به دست آمده‌اند. گزارش سیاره زنده WWF به سه سیستمی اشاره می کند که در درجه اول باعث نابودی طبیعت می شوند: سیستم غذایی جهانی، که علت اصلی از بین رفتن زیستگاه با پاکسازی مناطق برای رشد محصولات زراعی است. سیستم انرژی که از طریق سوزاندن سوخت های فسیلی به تغییرات آب و هوایی کمک می کند. و سیستم مالی، که فعالیت‌های مضر، به عنوان مثال، پروژه‌های زیرساختی یا معدنی در مقیاس بزرگ را سرمایه‌گذاری می‌کند.

Kirsten Schuijt، مدیر کل WWF می‌گوید که این صنایع و سیستم‌ها نیاز به تغییر دارند. او به الجزیره می گوید: «پیشرفت در حال انجام است. نه در همه جا، و نه در مقیاس مورد نیاز، اما به اندازه کافی برای نشان دادن امکان تغییر وجود دارد.»

بازگشت یک گونه می تواند تأثیر قدرتمندی داشته باشد. در سال 2010، جمعیت ماهی تن آبی اقیانوس اطلس 80 درصد کاهش یافت و این گونه در فهرست در معرض خطر انقراض قرار گرفت. آنها از بسیاری از محدوده تاریخی خود، از جمله آب های بریتانیا ناپدید شده بودند. با این حال، امروز آنها به تعداد زیادی بازمی گردند که در طول نسل ها، شاید هرگز شاهد نبوده اند.

تام هورتون، پژوهشگر دانشگاه اکستر، می‌گوید: «آنچه این داستان را به‌ویژه قدرتمند می‌کند این است که بهبودی قابل مشاهده است. جوامع ساحلی، ماهیگیران و استفاده کنندگان از دریا که هرگز ماهی تن آبی باله را در آب های بریتانیا ندیده بودند، اکنون مرتبا با آنها روبرو می شوند. این حفاظت از یک مفهوم انتزاعی را به چیزی ملموس تبدیل می کند.

این موفقیت‌ها به عنوان الهام‌بخش دیگر پروژه‌های حفاظتی در مبارزه با کاهش گونه‌ها، مانند پروژه بزرگ‌ترین نخستی‌های زمین، گوریل Grauer's در معرض خطر انقراض است. محدوده منازل آن در جنگل های دورافتاده وسیع جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد و در منظره ای زندگی می کند که با بی ثباتی و از دست دادن زیستگاه مواجه است. تعداد آن امروز با 60 درصد کاهش به تنها 6800 نفر رسیده است.

Urbain Ngobobo، مدیر کشوری صندوق Dian Fossey در جمهوری دموکراتیک کنگو، توضیح می‌دهد که چالش بازگرداندن اعداد در آنجا قابل توجه است، اما فرصت نیز وجود دارد.

او می‌گوید: «هر جنگلی را که به جوامع کمک می‌کنیم از آن محافظت کنیم، هر گوریلی که می‌توانیم نظارت کنیم و هر جوان کنگویی که مهارت‌های تبدیل شدن به یک رهبر حفاظت را توسعه می‌دهد، نشان دهنده پیشرفت است.

امید از آنجا ناشی می شود - نه از این که تصور کنیم آینده آسان خواهد بود، بلکه از دانستن این که اقدامات امروز ما می تواند آنچه فردا ممکن است را تغییر دهد.