فرال-و تهدید کرد؟ شترهای در خطر انقراض، بانتنگ و گوزن گراز پناهگاهی غیرمنتظره در استرالیا پیدا کرده اند

توسط دانیل رامپ، اریک لاندگرن، ینس کریستین اسونینگ، مارتین شلیپفر، گفتگو

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

میلیون ها حیوان وحشی بزرگ در استرالیا پرسه می زنند. خوک، شتر، آهو، اسب، گاومیش آبی، گاو و بز عمدا به عنوان حمل و نقل، دام و یا برای شکار معرفی می شدند. بسیاری از آن زمان جمعیت های وحشی ایجاد کرده اند.

دولت‌ها سالانه میلیون‌ها دلار هزینه می‌کنند تا تعداد حیوانات وحشی را کاهش دهند، زیرا این حیوانات می‌توانند با خوردن گیاهان و زیر پا گذاشتن آنها اثرات قوی بر اکوسیستم بگذارند. در دهه های اخیر، جمعیت این گونه های وحشی عمدتا گیاهخوار رشد کرده است.

ده ها گونه بومی از زمان استعمار منقرض شده اند و بسیاری از گونه های دیگر رو به زوال هستند. در پاسخ، حافظان محیط زیست به درستی بر کاهش تهدیدات موجودات زنده برای جلوگیری از انقراض بیشتر تمرکز کرده اند. تصور می‌شود که حیوانات وحشی در کنار زیستگاه‌های تکه‌تکه‌شده، تغییرات آب‌وهوایی و پایان بیشتر رژیم‌های آتش‌سوزی ملل اول به این مشکل کمک می‌کنند.

اما اینجا یک پارادوکس وجود دارد. برخی از حیوانات وحشی در استرالیا به وفور یافت می شوند - اما در مناطق اصلی خود در معرض خطر، در معرض خطر انقراض یا انقراض در طبیعت هستند. برای این گونه ها، استرالیا به عنوان آخرین پناهگاه عمل می کند.

گله های وحشی درامدار (شترهای یک کوهانه) حدود 2000 سال است که در بیابان های شمال آفریقا و خاورمیانه پرسه نمی زنند. اکنون این گونه در طبیعت منقرض شده در نظر گرفته می شود. این حیوان به‌عنوان یک حیوان اهلی زنده ماند تا اینکه استرالیا شتر را به‌عنوان حیوانات بارکش برای فضای داخلی خشک وارد کرد.

در اوایل قرن بیستم، بسیاری از آنها به حال خود رها شدند. گله های وحشی بزرگی از دریاچه ها بار دیگر پرسه می زنند، اما این بار در مراتع و بیابان های خشک استرالیا.

دیگر علفخواران بزرگ در حال انقراض که در استرالیا پرسه می زنند عبارتند از: بانتنگ، بوفالو آبی، اسب، الاغ و سه گونه گوزن. بسیاری از اینها در کشورهای دیگر دارای جمعیت اهلی هستند، اما در طبیعت در معرض خطر انقراض هستند.

Banteng به ویژه قابل توجه هستند. این گاوهای وحشی که بومی آسیای جنوب شرقی هستند، به شمال استوایی استرالیا آورده شدند تا گوشت و شیر برای ساکنان بریتانیایی در شبه جزیره کوبورگ در نزدیکی داروین تهیه کنند. هنگامی که شهرک نشینان عقب نشینی کردند، بانتنگ ها پشت سر گذاشتند. آنها شکوفا شدند.

در دوران مدرن، بانتنگ ها به دلیل شکار، از دست دادن زیستگاه و بیماری در محدوده خانه خود به شدت در معرض خطر قرار گرفته اند. یکی از مهم ترین دژهای آنها اکنون منطقه شمالی است.

از شش گونه گوزن معرفی شده به استرالیا، سه گونه در سطح جهان در معرض خطر هستند. در دهه 1860، گوزن گراز در ویکتوریا به عنوان یک گونه بازی معرفی شد. آنها نیز اکنون در محدوده اصلی خود در آسیای جنوبی و جنوب شرقی در معرض خطر هستند.

گوزن روسا جوان و گوزن سامبر در محدوده بومی خود آسیب پذیر و در حال کاهش در نظر گرفته می شوند، اما هر دو جمعیت خوبی در استرالیا دارند.

برای چندین دهه، مقامات استرالیایی حیوانات وحشی را به عنوان آفاتی که باید کنترل یا ریشه کن شوند، در نظر گرفته اند.

این اقدامات با مراقبت از گونه های بومی استرالیا انجام می شود. آهوها، گاوها و شترهای پرسه زن آزاد می توانند مانند همه علفخواران وحشی بزرگ، برای غذا با گونه های بومی و دام رقابت کنند.

در پاسخ، هر ساله تعداد زیادی از دره‌ها، گوزن‌ها و بانتنگ گلوله می‌شوند یا مسموم می‌شوند.

اما آیا این رویکرد درستی است، با توجه به اینکه جمعیت استرالیایی این حیوانات ممکن است نشان دهنده یک بیمه نامه غیرمنتظره در برابر انقراض باشد؟

در سطح جهانی، حدود 20 درصد از گونه های پستانداران معرفی شده در محدوده بومی خود در معرض تهدید هستند، در حالی که تقریبا 50 درصد از کل جانوران مگافون معرفی شده (حیوانات با وزن بیش از 45 کیلوگرم (99 پوند)) یا در معرض خطر هستند یا در جایی که در ابتدا تکامل یافته اند منقرض شده اند.

بحث در مورد گونه های معرفی شده اغلب قطبی است. بسیاری از حافظان محیط زیست استدلال می کنند که باید آنها را کنترل کرد زیرا حیات وحش بومی، کشاورزی و اکوسیستم را تهدید می کند.

برخی دیگر استدلال می کنند که حفاظت باید برای همه گونه ها در دنیای تغییر شکل جهانی ارزش قائل شود، به ویژه زمانی که جمعیت های معرفی شده ممکن است به جلوگیری از انقراض کمک کنند.

هر دو استدلال شایستگی دارند. چالش این است که از تقلیل موضوع به یک انتخاب ساده اجتناب کنید: بکشید یا محافظت کنید.

خرگوش های اروپایی در محدوده بومی خود در اروپای غربی در معرض خطر هستند. اما خرگوش‌های استرالیایی می‌توانند اثرات قوی بر روی خاک داشته باشند و از طریق گیاهان، به ویژه در زمین‌هایی که برای کشاورزی پاکسازی شده‌اند، غذا بخورند. حفاظت پتویی از خرگوش های استرالیا حمایت کمی خواهد داشت. در مقابل، موردی برای محافظت از بند بند وجود دارد.

خیلی اوقات، فضای کمی برای طرح این سؤالات دشوار و انجام آنها در حفاظت وجود دارد.

ریشه کنی دیگر هدف اکثر گونه های معرفی شده نیست. تعداد کمی از خرگوش‌های وحشی، گربه‌ها، روباه‌ها، شترها، آهوها، بزها، اسب‌ها و خوک‌های این قاره را یک احتمال می‌دانند.

مدیریت اغلب بی سر و صدا به سمت مهار، کاهش آسیب یا کنترل محلی تغییر کرده است. ما باید در مورد این واقعیت صریح تر باشیم.

ریشه‌کنی در جزایر، داخل ذخایر محصور شده یا زمانی که جمعیت معرفی‌شده کوچک، جدید است و باعث تغییرات ناگهانی می‌شود، بسیار منطقی است. هنگامی که گونه ای گسترده، طولانی مدت استقرار یافته، حذف آن دشوار است یا در سطح جهانی اهمیت دارد، باید از ریشه کنی آن دست برداریم.

در عوض، می‌توانیم بپرسیم که آیا گونه‌های معرفی‌شده محرک‌های یک محیط در حال تغییر هستند یا مسافران. به عنوان مثال، با گسترش مزارع و شهرها، زیستگاه تکه تکه می شود. دینگوها اغلب برای محافظت از دام کشته می شوند.

این تغییرات می تواند گیاهخواران (وحشی و بومی) را با ایجاد زیستگاه لبه با منابع غذایی جدید فراوان تر کند، در حالی که روباه ها می توانند از دینگوهای کمتری بهره مند شوند. مقامات حفاظت از محیط زیست ممکن است از تمرکز بر این محرک ها به جای اجرای کمپین های گران قیمت کشتار هر سال سود ببرند.

اگر آشکارا و شفاف با این پیچیدگی ها دست و پنجه نرم کنیم تا بفهمیم کدام گونه های وحشی ممکن است ارزش حفاظتی داشته باشند، چه چیزی می توانیم کشف کنیم؟

در تحقیقات اخیر، ما بررسی کردیم که حفاظت از جمعیت های وحشی در معرض تهدید چگونه می تواند باشد.

متوجه شدیم که اولویت‌های حفاظتی تغییر چندانی نمی‌کند. تغییر اصلی این خواهد بود که برخی از مناظر در اروپا، جنوب غربی ایالات متحده و استرالیا مرکزی به عنوان راهی برای جلوگیری از انقراض گونه هایی مانند آهوی آیش و الاغ وحشی آفریقایی ارزشمندتر خواهند شد.

حرکت به سمت شناسایی بانتنگ و سایر گونه‌ها به عنوان شایسته حمایت در استرالیا، کار حفاظتی موجود را زیر پا نمی‌گذارد. چیزی که تغییر می کند داستانی است که ما می گوییم. به جای اینکه استرالیا را سرزمینی بدانیم که غنای طبیعت در آن رو به کاهش است، می‌توانیم آن را پناهگاهی غیرمنتظره برای گونه‌هایی بدانیم که در جاهای دیگر در معرض تهدید هستند – و در اینجا بهبود می‌یابند.

بادگیرهای وحشی دیگر در بیابان های خاورمیانه و شمال آفریقا پرسه نمی زنند. بانتنگ و گوزن گراز از جنگل‌های بارانی و دشت‌های خانه‌های اصلی خود ناپدید می‌شوند. استرالیا ممکن است آخرین مکان روی زمین باشد که این گونه های وحشی و آزاد را می بیند. آیا ما مسئولیتی برای محافظت از آنها نداریم؟

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.