فسیل جغد به طور کامل حفظ شده از 47 میلیون سال پیش می تواند به حل یک معمای بزرگ تکاملی کمک کند.

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد جغد تازه‌کاری که 47 میلیون سال پیش در آلمان کنونی زندگی می‌کرد، سرنخ‌های وسوسه‌انگیز جدیدی درباره زمان شب‌زی شدن بیشتر این پرندگان ارائه می‌دهد. این کشف محققان را یک قدم به حل نهایی بزرگترین معمای این پرندگان نزدیکتر می کند.

جغد جوان یک گونه تازه توصیف شده به نام Masillastrix blattophaga است. محققان این پرنده تقریبا کاملا حفظ شده را در سال 2025 در گودال مسل، دریاچه ای باستانی که توسط جنگلی احاطه شده است، کشف کردند که اکنون غنی ترین مکان فسیلی در جهان برای درک زندگی در عصر ائوسن (56 میلیون تا 34 میلیون سال پیش) است. جمجمه مفقود شده است، اما بقیه فسیل‌ها آنقدر به خوبی حفظ شده بود که محققان آخرین وعده غذایی جغد را در معده‌اش پیدا کردند: یک سوسک سبز مایل به آبی و رنگین کمانی.

سوسک یکی از چندین شواهدی است که نشان می دهد این جغد کوچک روزانه یا عمدتا در طول روز فعال بوده است. محققان در مطالعه جدید گفتند که رنگین کمانی با سبک زندگی روزانه مرتبط است، بنابراین به نظر می رسد جغد با طول کمتر از 5 اینچ (12 سانتی متر) در طول روز در حال شکار بوده است.

نویسنده اول مطالعه جرالد مایر، دیرینه شناس و رئیس پرنده شناسی در موسسه تحقیقاتی سنکنبرگ و موزه تاریخ طبیعی فرانکفورت آلمان گفت: این نشان می دهد که جغدها 47 میلیون سال پیش شب زنده داری نبودند و بنابراین باید اخیرا به سبک زندگی جغد شب روی آورده باشند.

مایر در ایمیلی به لایو ساینس گفت: «یک توافق وجود دارد که جغدها باید از یک اجداد روزانه تکامل یافته باشند. دلیل آن این است که برخی از فسیل‌های اولیه جغد ساختارهای چرخشی سر شبیه به شکارچیان روزانه و برجستگی‌های استخوانی در بالای کاسه چشم دارند که می‌توانست چشم جغدها را از خورشید سایه بیاندازد.

مایر گفت، بنابراین، قابل قبول است که جغد مسل به جای فعال بودن در طول روز و شب مانند برخی از جغدهای امروزی، کاملا روزانه بوده است، زیرا این امر به این معنی است که برخی از اجداد آن قبلا ویژگی های شبانه را تکامل داده بودند.

محققان همچنین یک سوسک مشابه با شکم جغد مسل را در رسوبات تنها چند فوت دورتر از فسیل جدید پیدا کردند. محققان در این مطالعه که در 2 نوامبر در مجله Current Biology منتشر شد، نوشتند که این سوسک به خوبی حفظ شده به تیم کمک کرد تا حشره درون جغد را شناسایی کند.

این احتمال وجود دارد که جغد سوسک را در سحر یا هنگام غروب خورده باشد، که ممکن است در روز بودن پرنده شک کند. اما سرنخ های دیگری وجود دارد که نشان می دهد جغد روزانه بوده است، از جمله ظاهر برخی از پرهای جغد و استحکام استخوان های بال بالایی آن.

مایر گفت که او و همکارانش بر این باورند که شکل استخوان‌های بال بالایی یا هومری نشان‌دهنده زمان فعال بودن جغدها است. هومری تنومند جغد Messel اشاره می کند که این گونه در طول روز پرواز می کند، زمانی که حرکت بی صدا مزیت قابل توجهی به همراه ندارد زیرا نور کافی برای دیدن شکارچیان وجود دارد. او گفت که برعکس، جغدهای شبانه مدرن هومری باریکی دارند و تقریبا بدون صدا پرواز می کنند.

این فسیل به قدری حفظ شده بود که محققان یک سوسک را در معده شناسایی کردند که احتمالا آخرین وعده غذایی جغد بود. (اعتبار تصویر: Mayr و همکاران 2026. (CC BY 4.0) ) مایر گفت، با فرض درستی این فرضیه، اولین گونه های شناخته شده جغد شبانه مربوط به حدود 35 میلیون سال پیش، در اواخر ائوسن هستند. وی خاطرنشان کرد: فسیل جغدهای این دوره و اخیرا بسیار شبیه جغدهای امروزی است و هومری کشیده دارند. قدیمی ترین جغد شناخته شده در پرونده فسیلی، Ogygoptynx wetmorei، مربوط به حدود 60 میلیون سال پیش است.

این بدان معناست که جغدها احتمالا بین 47 تا 35 میلیون سال پیش شب زنده داری شده اند. بر اساس این مطالعه، این بهترین تخمین فعلی است، زیرا فسیل جغد بسیار کم است و گونه‌ها اغلب تنها از چند استخوان جدا شده توصیف می‌شوند.

مایر گفت: «ما هنوز اطلاعات کمی در مورد تکامل اولیه پرندگان مدرن داریم.

داستان های مرتبط

استیو بروسات دیرینه‌شناس درباره اینکه چرا پرندگان نجات‌یافته‌اند، امیدوارتر هستم که پرندگان بتوانند تحمل کنند تا شاید حتی گونه‌های ما

"او شروع به گریه کرد و تقریبا روی زمین افتاد": فسیل کرکی که در نهایت به دنیا نشان داد که پرندگان دایناسور هستند

موجود باستانی اردک مانند کشف شده در قطب جنوب ممکن است قدیمی ترین پرنده مدرن کشف شده باشد

سوال بزرگی که باقی می ماند این است که چرا جغدها شب زنده داری شدند. تئوری‌های قبلی پیشنهاد می‌کردند که جغدها این رفتار را برای اجتناب از رقابت با پرندگان شکاری روزانه یا بهره‌مندی از تکثیر پستانداران شب‌زی تکامل دادند. اما مطالعات نشان می‌دهد که هر دوی این گروه‌ها بسیار دیرتر از 35 میلیون سال پیش - حدود 20 تا 25 میلیون سال پیش - منفجر شدند که نشان می‌دهد در آن زمان مزیت واضحی برای تغییر سبک زندگی شبانه برای جغدها وجود نداشت.

نتایج جدید این عدم قطعیت را در مورد اینکه چرا جغدها شبانه شدند را عمیق تر کرده است. اما مایر گفت: «با محدود کردن چارچوب زمانی که جغدها شب زنده‌دار شدند، مطالعه ما ممکن است در نهایت به حل این معما کمک کند.»