فسیل‌های ژوراسیک نشان می‌دهند که پلزیوسارهای بی‌نظم به ساحل شنا می‌کنند تا استفراغ کنند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تحقیقات جدید منتشر شده توسط انتشارات دانشگاه کمبریج نشان می‌دهد که پلسیوسارها برای استفراغ پوسته‌ها و سایر عناصر غیرقابل هضم غذاهای دریایی خود به دلتای رودخانه‌ها شنا می‌کردند. این رفتار شبیه رفتار فوک‌های خز امروزی و تمساح‌های دریایی است.

تحقیقات قبلی در مورد آناتومی و حرکت پلزیوسور نشان می‌دهد که این خزنده دریایی گردن دراز برای جمع‌آوری صدف‌ها از کف دریا سر خود را به سمت پایین زاویه داده است. تصور می‌شود که این حیوان نمی‌توانست صدف‌ها یا سایر مواد اسکلتی را با دندان‌هایش خرد کند، بنابراین معده‌اش آن را فشرده می‌کرد تا مانند گلوله‌ها استفراغ کند، همانطور که امروزه حیوانات از جمله جغدها انجام می‌دهند.

در مطالعه‌ای که در مجله زمین‌شناسی منتشر شد، دیرینه‌شناس دکتر دیرک کناست، بینش‌های جدیدی درباره رفتار این هیولاهای دریایی موفق ارائه می‌کند. کناست بقایای فسیل شده گلوله های استفراغ پلزیوسور را در آب های کم عمق دلتای رودخانه ها در 50 کیلومتری (31 مایلی) سواحل نروژ شناسایی کرد.

صدف دریایی که کناست در استفراغ آن را شناسایی کرد، برای زنده ماندن به سطح نمک ثابتی که در اقیانوس باز یافت می شود نیاز داشت. اما کناست کشف کرد که استفراغ در دلتای رودخانه ای رسوب کرده است که در آن آب شیرین ورودی به طور مداوم سطح نمک را تغییر می دهد و زندگی این موجودات حساس را غیرممکن می کند. پس چگونه بقایای آنها وارد دلتا شد؟

تجزیه و تحلیل دقیق کناست از بیش از 20 رگوژیتالیت - توده‌های استفراغ فسیل شده با اندازه‌های مختلف از گردو تا انبه - او را به این نتیجه رساند که پلزیوسارها باید قبل از شنا کردن به ساحل برای استفراغ قسمت‌های سخت و غیرقابل هضم خود، صدف‌های کف دریا را در آب‌های عمیق‌تر خورده باشند.

کناست گفت: "تحقیقات زیادی در دهه گذشته در مورد استفراغ فسیل شده انجام شده است، اما بیشتر آنها بر مهره دارانی متمرکز شده است که مهره داران دیگر را می خورند. این اولین بار است که استفراغ پلسیوسور و صدف های موجود در آن شناسایی شده اند و این موجودات چیزهای زیادی به ما می گویند."

در طول سه دهه گذشته، کناست - متخصص آثار فسیلی به جا مانده از بی مهرگان - چندین هزار متر از نمونه های هسته حفاری گرفته شده از چاه های دریای شمال را که توسط کارفرمایش، شرکت انرژی نروژی Equinor ASA اداره می شود، تجزیه و تحلیل کرده است. فسیل‌های استفراغی که او مطالعه کرد عمدتا از توسعه یک مکان ذخیره‌سازی زیر دریا برای CO2 در مجاورت میدان گازی و نفتی ترول به دست می‌آیند.

کناست گفت: «پلزیوسارها ممکن است برای استراحت یا خواب پس از شکار به ساحل نزدیک شده باشند، و این احتمالا زمانی است که استفراغ می کنند. ما فوک‌های خزدار و تمساح‌های دریایی را می‌بینیم که امروز کاری مشابه انجام می‌دهند، اما زمانی که آنها به خشکی می‌روند، احتمالا پلزیوسارها به دلیل وزن و شکلشان در زیر آب باقی مانده‌اند.

در حالی که خطرات در اعماق کمین بود، دایناسورها - شکارچیان دو پا و علفخواران گردن دراز - در سرزمین های دلتای اطراف پرسه می زدند. کناست و همکارانش بخش هایی از ردپای خود را در برخی از هسته های استخراج شده شناسایی کرده اند.

کناست گفت: "این استفراغ تا حدودی زنده ماند زیرا بسیار فشرده و پوشیده از مخاط بود. حتی در این صورت، بیشتر گلوله ها به طور کامل توسط امواج و جزر و مد شکسته می شدند. با این حال، برخی از خوشه ها به سرعت توسط رسوبات وارد شده از رودخانه ها پوشانده شدند و برخی در حفره هایی به جا مانده از سخت پوستان در کف دریا ختم شدند و در آنجا سنگواره ها حفظ شدند."

تنها سانتی متر دورتر از استفراغ فسیل شده در یک هسته، کناست برای یافتن یک استخوان و کوپرولیت ها (مدفوع فسیل شده) هیجان زده شد.

کناست گفت: «این بسیار دیدنی بود. "برای شروع، من فکر کردم که استخوان دایناسور است، اما وقتی به سی تی اسکن نگاه کردیم، متوجه شدیم، نه، باید از یک ایکتیوسور باشد - گروهی از خزندگان دریایی شبیه به دلفین‌ها اما نامرتبط. بنابراین بعد فکر کردم که استفراغ و مدفوع ممکن است متعلق به یک ایکتیوسور باشد. استفراغ متفاوت است."

Knaust می تواند استفراغ را از مدفوع تشخیص دهد زیرا مقدار بیشتری از مواد غذایی هضم نشده در نمونه های استفراغ، شکل پراکنده و نامنظم آنها و کانی شناسی متمایز آنها وجود دارد. او در طول تحقیقات خود، فسیل ها را با بقایای استفراغی که قبلا مطالعه شده بود، مقایسه کرد که در طول قرن گذشته در بسیاری از مناطق اروپا و آمریکای شمالی کشف شده بود.

کناست پوسته‌های دوکفه‌ای، پوسته‌های سرپولید (مسکن‌های سخت لوله‌ای که توسط کرم‌های تغذیه‌کننده فیلتر ساخته شده‌اند)، کرینوئیدها (بی‌مهرگانی که خود را با یک ساقه به کف دریا متصل می‌کنند) و بلمنیت‌ها (قسمت‌های سخت سفالوپودهای ماهی مرکب) را شناسایی کرد. این ترکیب به حیوانی اشاره می‌کند که برای خوردن طعمه‌های سخت پوسته و اسکلت بیرونی در کف دریا تخصص دارد. همچنین مقصر باید به اندازه‌ای بزرگ باشد که بتواند توده‌هایی به اندازه ۱۰ سانتی‌متر (۴ اینچ) یا بیشتر را استفراغ کند.

Knaust با در نظر گرفتن بی مهرگان از جمله سرپایان (گروهی شامل ماهی مرکب، اختاپوس و ماهی مرکب) شروع کرد، اما اندازه و ترکیب استفراغ با هم مطابقت نداشت. او با حرکت روی مهره داران متوجه شد که استفراغ ماهی خیلی کم است. بالاتر از زنجیره غذایی، او مظنونان احتمالی، از جمله کوسه ها و تمساح ها را که در منطقه فراوان بودند، ارزیابی کرد.

کناست فکر می کند یکی از کوپرولیت ها (مدفوع) که در نزدیکی استفراغ و استخوان ایکتیوسور یافت شده از یک تمساح است. با این حال، کوسه‌ها و تمساح‌های ژوراسیک به جای خوردن صدف‌های کف دریا ماهی‌ها را شکار می‌کردند و کناست هیچ مدرکی از اسکلت ماهی در استفراغ فسیل‌شده پیدا نکرد.

این امر کناست را به سمت مظنون اصلی خود سوق داد. او گفت: "پلزیوسور بیشتر از همه با اندازه و مشخصات تغذیه تولید کننده استفراغ مطابقت دارد."

پلسیوسورها می توانستند هر چیزی را از 2 تا 13 متر (6.6 تا 43 فوت) اندازه گیری کنند و از موفق ترین خزندگان دریایی بودند که تا کنون زندگی کرده اند. آنها بیش از 140 میلیون سال از طریق حوادث انقراض متعدد زنده ماندند. پلزیوسارهای کریپتوکلیدید که کناست آنها را مسئول استفراغ می‌داند، 4 تا 8 متر (13 تا 26 فوت) طول داشتند و از ژوراسیک میانی تا کرتاسه اولیه (تقریبا 174 تا 100.5 میلیون سال پیش) زندگی می‌کردند.

اسکلت‌های پلسیوسور در سرتاسر جهان یافت شده‌اند، اما بریتانیا یک کانون خاص است. کناست که عاشق جستجوی فسیل‌ها در ساحل ژوراسیک انگلستان است، فکر می‌کند که پلزیوسارها می‌توانستند این رفتار را در سراسر بریتانیا و همچنین بسیاری از خطوط ساحلی دیگر نشان دهند. در زمان ژوراسیک، محل چاهی که در آن فسیل‌ها جمع‌آوری می‌شد و رخنمون‌های صخره‌ها در کنار صخره‌های ساحلی در جنوب انگلستان متعلق به همان دریای باریک بود، شبیه دریای شمال امروزی.

کناست گفت: «پلزیوسار حیوان بسیار جذابی است. "این یافته‌ها به شواهد دیگری اضافه می‌کنند که به ما کمک می‌کند توانایی‌ها و رفتار آنها را درک کنیم. و این هنوز تازه آغاز کار است. چیزهای بیشتری وجود دارد که می‌توانیم از انتخاب حیوانات منقرض شده پس از شام بیاموزیم."

سرنوشت استفراغ احتمالی پلزیوسور از ذخایر دلتای ژوراسیک در سواحل نروژ، مجله زمین شناسی (2026). DOI: 10.1017/S0016756826100806

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →