فلسطینی‌ها پس از 7 اکتبر چه چیزی را با خود بردند؟

نوار غزه - هنگامی که جنگ نسل کشی اسرائیل علیه غزه پس از 7 اکتبر 2023 آغاز شد، صدها هزار فلسطینی مجبور به ترک خانه های خود شدند و بسیاری از آنها تحت دستور آوارگی اجباری به سمت جنوب حرکت کردند.

به گفته وزارت بهداشت غزه، تا 27 سپتامبر 2026، حداقل 74018 فلسطینی از آغاز جنگ در غزه کشته و 175079 زخمی شده اند.

عده ای بدون هیچ چیز فرار کردند و خانه، وسایل و خاطرات را پشت سر گذاشتند. دیگران موفق شدند چیزی را که تحمل ترک آن را نداشتند به چنگ آورند: یک کتاب، یک آلت موسیقی، یک اسباب بازی، یک حیوان خانگی یا یک یادگاری.

ما از مردم غزه پرسیدیم که پس از 7 اکتبر از خانه های خود چه چیزی با خود بردند - و چه چیزی پس از جابجایی های مکرر در طول جنگ با آنها می ماند.

زمانی که عمر عبدالحکیم حمد، 30 ساله، حدود نیمه شب دستور جابجایی در بیت حنون، شمال غزه را دریافت کرد، با وجود بمباران شدید تصمیم گرفت کمی بیشتر بماند. او می‌خواست از خانه‌اش آنچه را که می‌توانست جمع‌آوری کند، از ترس اینکه دیگر برنگردد.

اولین چیزی که به فکر پس انداز افتاد، کتابخانه شخصی اش با حدود 500 کتاب بود.

او توانست حدود 200 کتاب بردارد و کتاب‌های قدیمی و کمیاب را در اولویت قرار داد که احساس می‌کرد قابل جایگزینی نیستند.

عمر از زمان ترک بیت حانون در 30 اکتبر 2023، 13 بار آواره شده است، ابتدا به شهر غزه و سپس به جنوب به اردوگاه پناهندگان مغازی، جایی که آواره باقی مانده است.

برای عمر، کتابها بیش از دارایی بود. او می گوید: «آنها بخشی از شخصیت من هستند.

از جمله کتاب هایی که او با خود به همراه داشت، نسخه 1933 کلیلا و دیمنا است.

در دوران قحطی که بخش‌های زیادی از جنگ غزه را گرفتار می‌کرد، او حتی به این فکر کرد که کل کتابخانه‌اش را با یک یا دو کیلوگرم آرد معاوضه کند، اما می‌گوید از اینکه توانسته بیشتر آن را حفظ کند، سپاسگزار است.

امروزه، کتابخانه ققنوس او (در مرکز شهر غزه) حاوی حدود 7000 کتاب است که شامل حدود 3000 کتاب از کتابخانه های ویران شده در طول جنگ و 4000 کتاب دیگر خریداری شده است.

هنگامی که شهد ابوخسا، 30 ساله، در 16 اکتبر 2023 از خانه خود در محله الجلاء غزه خارج شد، دو سگ خود، لیلی و بابی را با خود برد.

آوارگی او او را از بیمارستان الشفا به تل الحوا در جنوب شهر غزه، سپس به خانه و در نهایت به یک پناهگاه مدرسه برد.

سفر برای هر دو سگ سخت بود، مخصوصا لیلی که از صدای بمباران می ترسید و هر وقت گلوله باران شروع می شد پنهان می شد. بابی بعد از اینکه غذا در دسترس نبود از گرسنگی مرد.

شهد می گوید: «هیچ وقت فکر نمی کردم لیلی را پشت سر بگذارم.

در طول قحطی، لیلی با خوردن آنچه خانواده می‌خورد، از جمله عدس و نان، زنده ماند، در حالی که شهد همچنان غذای اندکی را که داشتند با او تقسیم می‌کرد.

شهد می‌گوید که زمانی از سگ‌ها می‌ترسید، اما پس از اینکه خواهرش لیلی و بابی را از مصر آورد، اوضاع تغییر کرد.

لیلی مخصوصا به او نزدیک شد و بیشتر وقت خود را با شهد سپری می کرد و غذایش را تقسیم می کرد. او لیلی را وفادار و مهربان توصیف می کند و می گوید که سگ متوجه می شود که شهد در خطر است و سعی می کند از او محافظت کند.

شهد امیدوار است همه حیوانات خانگی در غزه بتوانند مکانی امن را پیدا کنند که در آن غذا، آب و جایی برای خواب داشته باشند، "دور از ترس و آسیب، و بدون پرتاب شدن به بیرون".

هنگامی که یاسین القبت، 16 ساله، در 12 اکتبر 2023 از خانه خود در بیت لاهیه خارج شد، عود خود را با خود برد.

خانواده او به الزوایده در مرکز غزه نقل مکان کردند، در حالی که خانه آنها بعدا بمباران شد و ساز زیر آوار رها شد.

یاسین از ژانویه 2023 صاحب عود بود و با کمک همسایه ای که نوازنده عود بود، نواختن را آموخت.

او بعدا موفق شد عود خود را از زیر ویرانه ها بیرون بیاورد. دوباره آن را برداشت و به بازی ادامه داد.

برای یاسین، بازی نیز راهی برای آرامش کودکان در اردوگاه آوارگی است. وقتی صدای پهپادهای اسرائیلی آنها را می ترساند، عود می نوازد تا چند لحظه آرامش به آنها بدهد.

او در آرزوی ترک غزه برای ادامه تحصیل در موسیقی، نواختن روی صحنه های بزرگ و در نهایت داشتن یک عود حرفه ای است که به او کمک می کند مهارت هایش را توسعه دهد.

او می‌گوید در حال حاضر به این ساز وابسته است زیرا «ما هنوز چیز زیبایی برای ارائه داریم».

هنگامی که هدی هلاسه، 20 ساله، خانه خود را در تل الحوا، در جنوب شهر غزه، در اولین ساعات جنگ ترک کرد، یک تی شرت امضا شده از برنامه Access Microscholarship، برنامه ای که توسط ایالات متحده تامین مالی می شود و آموزش های فرهنگی و انگلیسی زبان را به جوانان ارائه می دهد، گرفت.

همکلاسی های او در 15 سپتامبر 2023، در آخرین کلاس خود، دو سال قبل از فارغ التحصیلی او در 27 سپتامبر، پیراهن را امضا کرده بودند.

هدی می‌گوید: «وقتی در روز اول جنگ از خانه خارج شدیم، تی شرت یکی از اولین چیزهایی بود که به ذهنم رسید.

او تقریبا به طور غریزی آن را در کیفش گذاشت و می‌خواست چیزی از بخشی از زندگی‌اش را که چند روز قبل به پایان رسیده بود نگه دارد.

هدی و خانواده اش ابتدا به خانه مادربزرگش در شهر غزه نقل مکان کردند، سپس به سمت جنوب آواره شدند، بخشی از مسیر را پیاده طی کردند و در نهایت به رفح در جنوب سرزمین فلسطین رسیدند.

در می 2024، آنها دوباره آواره شدند، این بار به خان یونس. هنگامی که آنها در ژانویه 2025 به غزه بازگشتند، خانه خود را کاملا سوخته دیدند.

او می گوید: «چیزی از زندگی ما در آنجا باقی نمانده بود. هیچ متعلقی، هیچ عکسی، هیچ خاطره‌ای که بتوانیم روی آن نگه داریم، فقط دیوارهای سیاه‌شده را نگه داریم.»

آنها دوباره در آوریل 2025 آواره شدند و به رمال و سپس تل الحوا نقل مکان کردند، سپس در سپتامبر به الزاویدا رفتند و در اکتبر به غزه بازگشتند. آنها در حال حاضر در تل الحوا هستند.

برای هدی، تی شرت پیوندی به زندگی قبل از جنگ است، دوره ای از یادگیری، دوستی ها و تجربیاتی که او را شکل داده است.

هنگامی که محمود حسین، 8 ساله، و خانواده اش مجبور به فرار از خانه خود از شهر غزه به نصیرات در مرکز غزه شدند، او اصرار داشت که کیسه اسباب بازی های خود را با خود ببرد.

مادرش می‌گوید که خانواده حدود هفت بار آواره شده‌اند و هر بار محمود از رفتن بدون اسباب‌بازی‌هایش خودداری می‌کند، حتی زمانی که او سعی می‌کرد او را متقاعد کند که آنها را ترک کند.

در طی یک دوره آتش بس، خانواده به خانه بازگشتند و آن را نیمه تخریب شده دیدند.

اتاق محمود از جمله تخت، کمد لباس و بیشتر اسباب بازی هایش ویران شده بود.

مادرش می‌گوید: «او عمیقا از اتفاقی که برای اتاقش افتاد متاثر شد. او هنوز اسباب‌بازی‌هایی را که از دست داده و اتاقی را که زمانی داشت به یاد می‌آورد.

محمود یک بیماری عصبی دارد که باعث فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در مغز می شود و دو سال بود که روزانه دارو مصرف می کرد. دو روز قبل از جنگ درمانش را قطع کرد و قرار بود درمان جدیدی را شروع کند، اما جنگ باعث اختلال در مراقبت او شد.

او همچنین نیاز به آزمایشات ماهانه عصبی دارد که در حال حاضر در غزه در دسترس نیست.

مادرش می‌گوید اسباب‌بازی‌های محمود در طول جنگ «محل امن» او شد. از آنجا که ترس، استرس و غم می تواند باعث تشنج او شود، بازی و داستان سازی در اطراف اسباب بازی های او به او کمک کرد تا از فضای جنگ فرار کند و آرام بماند.