فوران آتشفشانی باستانی امروز در مورد انعطاف پذیری به ما می آموزد

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

آیا وقتی یک فاجعه زیست محیطی عظیم رخ می دهد، جوامع به سادگی فرو می ریزند و ناپدید می شوند؟ یا آیا مردم راهی برای سازگاری، بازسازی و بازیابی پیدا می کنند؟

برای من، به‌عنوان محققی که جوامع باستانی و محیط‌های آن‌ها را مطالعه می‌کنم، این‌ها فقط پرسش‌های آکادمیک نیستند - آنها همچنین می‌توانند دیدگاه‌های مفیدی را در مورد آینده در معرض خطر آب و هوای خودمان ارائه دهند.

برای درک چگونگی برخورد جوامع انسانی با شوک های فاجعه بار، من و همکارانم به 7300 سال پیش نگاه کردیم. ما بررسی کردیم که پس از برخورد با فوران کیکای-آکاهویا در ژاپن - بزرگترین فوران آتشفشانی از پایان آخرین عصر یخبندان، برای جمعیت شکارچی-جمع‌آور جومون ماقبل تاریخ چه اتفاقی افتاد.

این فوران عظیم آتشفشانی زیر آب، ویرانگر بود، بدون هیچ هشداری از بستر دریا منفجر شد، جزایر ژاپن را با زلزله‌های قدرتمند و سونامی‌های عظیم گرفت. این فوران، خاکستر آتشفشانی را به اتمسفر پمپاژ کرد، که سپس باران بارید و منظره را در لایه‌هایی به عمق یک متر از غبار سمی پوشاند.

این خاکستر آتشفشانی سواحل را خفه کرد، رودخانه های داخلی را ویران کرد و جنگل های سرسبز را برای چندین دهه از بین برد. در نزدیکی مرکز فوران، تخریب محیط زیست برای قرن ها ادامه داشت و سیستم های غذایی محلی را از بین برد. برای مردم شکارچی-جمع‌آور جومون که به برداشت منابع طبیعی در طبیعت متکی بودند، این امر باعث ایجاد شوک‌های فاجعه‌بار و پایدار در امنیت غذایی آنها شد.

برای مدت طولانی، باستان شناسان در مورد آنچه در جوامع پس از آن اتفاق افتاد بحث کرده اند. برخی استدلال کرده اند که این به یک آخرالزمان کامل منجر شد که در آن تمام زندگی بشر به طور ناگهانی پایان یافت. دیگران بر تداوم کامل پافشاری کرده‌اند، و پیشنهاد می‌کنند که مردم به تازگی از آن عبور کرده‌اند.

تحقیقات جدید ما از این بحث سفت و سخت و دوتایی عبور می کند. با ردیابی سطح جمعیت در مناطق مختلف ژاپن قبل و بعد از انفجار، داستان پیچیده تری را کشف کردیم. این مقاله در مجله Science Advances منتشر شده است.

ما در ابتدا فرض کردیم که خاکستر غلیظتر به معنای کاهش بیشتر جمعیت است. داده‌ها تا حدی از این موضوع پشتیبانی می‌کنند، که نشان می‌دهد تلفات زیادی در نزدیکی فوران وجود دارد. اما تحقیقات ما برخی از شگفتی‌ها را آشکار کرده است.

جمعیت علوفه جویان نزدیک به کانون زمین لرزه پیش از انفجار آتشفشان در حال کاهش بود. بنابراین این فاجعه آسیب‌پذیری‌های قبلی را در میان این گروه‌های کوچک از مردم که با جابه‌جایی زیاد در اطراف برای جمع‌آوری منابع کافی مانند گیاهان، آجیل و بازی‌های وحشی زنده ماندند، تشدید کرد.

در مقابل، سطح جمعیت پس از فوران در مناطق خاصی که کاملا نزدیک به نابودی هستند، افزایش یافت. بازماندگان فقط آنجا ننشستند و از بین نرفتند. آنها از مناطق آسیب دیده به مناطق امن تر مهاجرت کردند.

بازماندگان داخلی به سرعت به مناطق ساحلی نقل مکان کردند که در آن اکوسیستم های دریایی سریعتر بهبود یافتند و کل اقتصاد خود را برای بقا تغییر دادند. به نظر می رسد که مردم جومون واکنش نشان داده اند و همچنین به سرعت سازگار شده اند.

به طرز متناقضی، جمعیت هایی که دور از آتشفشان زندگی می کردند (جایی که مردم باید در امان بودند) پس از فوران راکد یا کاهش یافتند. این احتمالا به دلیل زمستان آتشفشانی بود، زمانی که ابرهای خاکستر نور خورشید را مسدود کردند، رشد گیاهان و تعداد حیواناتی را که شکارچی-جمع‌آوران جومون برای تامین غذای اصلی خود به آنها متکی بودند، کاهش داد.

این پاسخ های ماقبل تاریخ برای ما امروز چه معنایی دارد؟

بینش اصلی تحقیق ما نقش حیاتی عامل انسانی است. تاب آوری واقعی به معنای حفظ کامل وضعیت موجود یا ادامه یکپارچه به گونه ای نیست که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. این فاجعه باستانی به جای ایجاد یک فروپاشی کامل، ترکیب پیچیده ای از مهاجرت، سازگاری و بهبودی را آغاز کرد.

بازماندگان حرکت را انتخاب کردند. آنها شبکه‌های اجتماعی کاملا جدیدی را ایجاد کردند، اقتصادهای جدیدی را ابداع کردند و راه‌های خلاقانه و مدبرانه‌ای برای پیشرفت در جهانی دائما تغییر یافته پیدا کردند.

با مطالعه این بلایای باستانی، چشم انداز پویاتری برای تاب آوری مدرن ایجاد می کنیم. بقا یک حالت ثابت نیست. درس‌های مردم جومون به ما یادآوری می‌کند که آینده ما در مواجهه با شوک‌های اقلیمی و سایر بلایای طبیعی تنها با شرایط محیطی تعیین نمی‌شود، بلکه اقدامات اجتماعی جمعی و ظرفیت تصمیم‌گیری ما نیز تعیین می‌شود.

انریکو آر. کرما و همکاران، پاسخ های جمعیتی متفاوت به فاجعه آتشفشانی کیکای-آکاهویا در اواسط هولوسن ژاپن، پیشرفت های علمی (2026). DOI: 10.1126/sciadv.aeh7197

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.