فیزیکدان می‌گوید دشمن ستاره‌ای کشف‌نشده خورشید ما هنوز وجود دارد

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مدت‌ها تصور می‌شد که ستاره‌های دنباله‌دار طولانی‌مدت و با تمایل زیاد از نوعی که می‌توانند در سطح زمین تأثیراتی در سطح انقراض ایجاد کنند، از ابر نظری اورت سرچشمه می‌گیرند. یعنی یک ابر تقریبا کروی از اجرام دنباله دار یخی که تعداد آنها به تریلیون ها در فواصل تا 1.6 سال نوری می رسد.

اخیرا، ریچارد مولر، استاد بازنشسته فیزیک در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، این ایده را مطرح کرد که دنباله‌دارهای دوره‌ای طولانی که از منظومه شمسی درونی ما بازدید می‌کنند، فقط با عبور ستارگان در لبه‌های بیرونی ابر اورت دچار اختلال نمی‌شوند. اما آنها همچنین توسط یک ستاره کوتوله قرمز کم جرم (معروف به نمسیس) که همراه با خورشید ما به دور یک مرکز گرانش مشترک می چرخد، آشفته می شوند.

با توجه به مدار بیضی شکل کمی غیرعادی Nemesis در اطراف ابر اورت، به طور دوره ای میلیاردها دنباله دار را که منظومه شمسی بیرونی ما را احاطه کرده اند، مختل می کند.

مولر از طریق تلفن به من گفت که هر زمانی که Nemesis به ابر اورت نزدیک‌تر می‌شود، زمانی است که دنباله‌دارها وارد می‌شوند، و این بارش دنباله‌دار شاید یک میلیون سال طول بکشد. او می‌گوید که در آن زمان است که Nemesis در متراکم‌ترین قسمت ابر دنباله‌دار قرار دارد، و این زمانی است که تعداد دنباله‌دارهای ابر اورت منحرف شده به درون منظومه شمسی به حداکثر می‌رسد.

فقط برای روشن بودن، این هیچ نوع سیاره ایکس نیست. این همچنین ربطی به ستاره‌های تصادفی ندارد که گاهی به اندازه کافی از نزدیکی عبور می‌کنند تا ابر اورت ما را آشفته کنند و تعداد زیادی دنباله‌دار به داخل را برانگیزند.

در مقابل، هیچ چیز تصادفی در مورد Nemesis وجود ندارد. این پدیده ای است با دوره ای مشخص. به گفته مولر، این زمین مسئول 250 میلیون سال برخوردهای دوره ای زمین است.

مولر می‌گوید در مقاله‌ای در سال 1982 در مجله Science، دو دیرینه‌شناس، دیوید راوپ و جک سپکوسکی، گسترده‌ترین رکورد انقراض‌های دریایی را جمع‌آوری کردند، و اگر آن انقراض‌ها را ترسیم کنید، می‌بینید که یک دوره قوی 26 میلیون ساله در داده‌ها وجود دارد.

مولر می‌گوید چالش این بود که توضیحی ارائه کنیم. او می‌گوید: «خب، شاید ستاره‌ای وجود داشته باشد که هر ۲۶ میلیون سال یک‌بار به ابر اورت نزدیک شود و سپس یک ستاره دنباله‌دار به زمین برخورد کند».

این ایده ای است که مولر هنوز هم بسیار از آن حمایت می کند، اگرچه او در مورد اینکه بتواند مستقیما نمسیس را مشاهده کند، خوش فکر نیست.

مولر می‌گوید، علی‌رغم آنچه به نظر می‌رسد دیگران فکر می‌کنند، شواهد روشنی علیه این فرضیه وجود ندارد.

ابر اورت، ابری نادیده و عمدتا کروی از دنباله‌دارها و اجرام کوچک یخی که از شکل‌گیری منظومه شمسی در حدود 4.5 میلیارد سال پیش باقی مانده‌اند، همچنان یک راز باقی مانده است.

شان ریموند، اخترفیزیکدان، مدیر آزمایشگاه اخترفیزیک بوردو فرانسه، از طریق ایمیل به من گفت که سه منبع برای مواد اولیه تشکیل دهنده ابر اورت وجود دارد.

آنها سیاره های کوچکی هستند که از قرص سیاره ساز خورشید ما سرچشمه گرفته اند. سیاره‌های کوچکی که در اطراف ستاره‌های دیگر در خوشه تولد خورشید ما پدید آمده‌اند. او می‌گوید و اجرام بین‌ستاره‌ای که در جریان برخورد ستاره‌ها یا پراکندگی توسط مشتری گرفته شده‌اند.

بسیاری از ستاره شناسان تصور می کنند که اگر نمسیس یک کوتوله قرمز معمولی باشد، کسی آن را می دید، و پاسخ منفی است، زیرا با خورشید در اطراف مرکز گرانش حرکت می کند. و در نتیجه، Nemesis به اندازه کافی حرکت مناسب یا حرکت در خط دید ما را نشان نمی دهد تا قابل تشخیص باشد.

مولر می گوید، اما باید آنقدر بزرگ باشد که ابر اورت را مختل کند، به این معنی که احتمالا حداقل 5 درصد جرم خورشید است.

دیدگاه اجماع این است که رویداد انقراض K-T، که حدود 66 میلیون سال پیش شبه جزیره یوکاتان را تحت تاثیر قرار داده است، به احتمال زیاد توسط یک سیارک بزرگ ایجاد شده است.

با این حال، شواهدی مبنی بر اینکه این سیارک به جای دنباله‌دار است، بسیار ضعیف است، بنابراین مردم می‌گویند سیارک، زیرا این همان چیزی است که والتر آلوارز، استاد علوم زمین و سیاره‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در مقاله اولیه خود درباره مرز K-T گفت. اما وقتی از آلوارز پرسیدم، گفتم: "تو گفتی سیارک، ممکن است یک دنباله دار باشد؟" او گفت: "البته ما نمی توانستیم تفاوت را تشخیص دهیم."

با این حال، بهترین شانس کوتاه مدت برای توصیف این ابر عظیم، از رصدخانه روبین است که به تازگی آنلاین شده است. اخترشناسان امیدوارند که روبین بتواند دنباله دارهای ابری طولانی مدت بیشتری را شناسایی کند.

مولر می‌گوید بارش دنباله‌دار بعدی که می‌تواند آسیب جدی به زمین وارد کند، نباید ۱۲ تا ۱۵ میلیون سال دیگر باشد.

خبر بد این است که اگر نمسیس وجود داشته باشد، تقریبا به طور قطع در نزدیکی صفحه دایره البروج قرار خواهد گرفت، به این معنی که از دیدگاه ما، با بیشتر اجرام بیرونی منظومه شمسی همسطح خواهد بود. و به عنوان یک ستاره کم نور با قدر هشتم یا احتمالا نهم، این امر تشخیص آن را حتی دشوارتر می کند، قطعا دیدن با چشم غیرمسلح غیرممکن است.

به گفته مولر، بنابراین، Nemesis واقعا احتمالا در یک میدان دید گم شده است که تعداد زیادی ستاره دیگر را شامل می شود.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →