فینال های WNBA یک سرزمین عجایب بسکتبال است - مگر اینکه بخشی از ماشین Maga باشید

رویا و والکیری پس از چهار بازی جذاب با نتیجه 2-2 مساوی شدند. بسیاری در آمریکا ترجیح می دهند که دوباره بحث سرود ملی را مرور کنیم

زمانی که تایلر پری، کریستال رنی، بانوی پیشرو، در مرکز استیت فارم آرنا برای خواندن سرود ملی پیش از دیدار فینال آتلانتا دریم WNBA با گلدن استیت والکیری در بعدازظهر شنبه، در مرکز صحنه قرار گرفت، عده‌ای از عکاسان، مسئولان بازی و امنیت رویداد، مکان‌های آشنای خود را در اطراف او گرفتند، زیرا جمعیت ظرفیت برای پرچم ایستاده بودند. به محض روشن شدن چراغ ها، تیم ها به زمین بازگشتند تا تیراندازی های خود را از سر بگیرند.

هر کسی که واقعا در فینال ها سرمایه گذاری می کرد، از اینکه برای مدت کوتاهی کنار می رفت، نگران نمی شد - اگر اصلا آن را پس از پیروزی 67-62 والکری ها به یاد می آوردند که این سری را در دو بازی به پایان رساند. اما برای بسیاری از کسانی که بازی را تماشا می کنند، بسکتبال در کنار نقطه مقابل است.

هفت سال پیش، جی زی اعلام کرد که این فرهنگ «از زانو زدن» و اعتراض‌های مشابه سرود ملی عبور کرده است، و به نظر می‌رسد ناقوس مرگ را برای دوره‌ای از فعالیت‌های ورزشی به صدا در می‌آورد که به افزایش آگاهی از نابرابری‌های نژادی به عنوان یک جنبش اجتماعی گسترده‌تر کمک کرده بود. این خط شراکت او را با NFL تثبیت کرد زیرا لیگ در برابر فشارهای سیاسی برای سرکوب اعتراضات سرود، با سایر ورزش های مهم ایالات متحده در نهایت از NFL پیروی کرد. اما رسانه ها و سیاستمداران دست راستی هرگز این یادداشت را دریافت نکردند.

آنها هنوز هم ورزش را به میدان نبرد میهن پرستی تبدیل می کنند و بسکتبال قربانی اصلی جنگ است. ادامه مطلب...