لارا گیلسپی: "من دوران کودکی پر حادثه ای داشتم ... ورزش راه خروج من از استرس زندگی بود"

Enniskerry در یک صبح بادی. برگها در اطراف دهکده کج می رقصند، از جلوی قوزک پاهایت می گذرند و کناره های ستون های جاده را گچ می زنند. آنها یک شبه اینجا باران باریده اند و تعداد بیشتری در این پست وجود دارد. چتر خود را با احتیاط بالا بیاورید، در غیر این صورت در معرض خطر قرار گرفتن مری پاپین به بالای قندان هستید.

لارا گیلسپی می رسد، بسته بندی شده و درخشان. این خانه اوست که در میان کوه‌های ویکلو قنداق شده است و به نوعی مکانی هم گذرا و هم دائمی است. او هرگز نمی تواند برای مدت طولانی اینجا بماند. او مطمئن می شود که هرگز آن را کاملا ترک نمی کند.

او می‌گوید: «مطمئنا من را متاثر می‌کند. "اگر همیشه غرق شوم یا همه چیز زیاد باشد، تنها چیزی که می خواهم این است که به ویکلو بروم، به کوهستان بروم. من فقط دوست دارم در طبیعت باشم و حتی کاری انجام ندهم. فقط آنجا باشم، با سگ و خانواده در آنجا قدم بزنم.

«می‌تواند احساس کند که دارد مرا صدا می‌کند. هر وقت در آلمان مریض بودم، جایی که پایگاه دارم، تمام فکرم این بود که می‌دانم اگر الان در ویکلو باشم، سالم‌تر می‌شوم. همچنین، با غذای مادرم، ما غذای خودمان را پرورش می دهیم. مکانی بسیار آرام برای بودن است.

"شما به چیز زیادی در اینجا نیاز ندارید. نیازی نیست به مغازه ها بروید. نیازی به رانندگی ندارید. بسیار خودکفا است، همه چیز در یک مکان است. و این فقط یک تضاد کامل با زندگی دیگر فرودگاه ها و جابجایی ها و اتاق های هتل است، بل، بلا، بلا. بنابراین فکر می کنم من قطعا هوس این تعطیلی را دارم."

زندگی او مقدار زیادی از آن را به او نمی دهد. گیلسپی یکشنبه گذشته در شانگهای برای دومین بار قهرمان جهان دوچرخه سواری شد. او هفته آینده دوباره به ابوظبی می رود تا برای فصل جاده 2027 آماده شود. بنابراین وقتی او اینجاست، فقط استراحت و لالیدن نیست. این یک چیز هدفمندتر از این است.

او می‌گوید: «خانواده‌ام، دوستی‌هایم، روابطم - همه آنها برای من بسیار بسیار مهم هستند و وقت زیادی برای سرمایه‌گذاری روی آنها یا زندگی آنها ندارم. «بنابراین وقتی در خانه هستم، خیلی عمدی برای وقت گذاشتن دارم. "وقتی من دور هستم، زندگی من بسیار منظم است. وقتی اینجا هستم، به خیلی چیزها نه می گویم تا بتوانم این تلاش را با افرادی که نیاز دارم انجام دهم. و به نوبه خود، اگر این تعادل را داشته باشم، احساس بهتر و قوی‌تر و سالم‌تری در دوچرخه به من می‌دهد.»

گیلسپی که هنوز 25 سال سن دارد، به راحتی موفق ترین دوچرخه سوار زنی است که ایرلند تا به حال تولید کرده است، صرف نظر از سطح زیر چرخ هایش. برنده شدن در مسابقه امتیازی آخر هفته گذشته در چین، او را به اولین دوچرخه سوار ایرلندی، زن یا مرد تبدیل کرد که قهرمان جهان دوگانه شد، که در مسابقه حذفی در شیلی در سال گذشته پیروز شد. ما قبلا قهرمان جهان بودیم. ما هرگز یک نفر با دو پیراهن رنگین کمانی نداشته ایم.

سابقه طولانی دوندگانی که در ماراتن از میانبر استفاده می کنند

در جاده، او امسال برای سومین بار قهرمان کشور شد و عنوان تایم تریل را به خوبی به آن اضافه کرد. در ماه مارس، او با شرکت در مسابقه معتبر یک روزه Le Samyn در بلژیک، بزرگترین برد جاده ای دوران حرفه ای خود را به دست آورد. او در رده بندی امتیازی در ژیرو دیتالیا در ژوئن چهارم شد. اوایل این ماه، او در تور جزیره چونگمینگ، آخرین رویداد فصل در تور جهانی زنان، دوم شد.

او به یافتن سطوح جدید در دنیایی که برای شروع او بیگانه بود، ادامه می دهد. گیلسپی یکی از آن ورزشکارانی نبود که در رویداد خود متولد می شوند - او تا اواخر نوجوانی خود دوچرخه سواری نکرد. در عوض، او از آن دسته بچه هایی بود که هر ورزشی را انجام می داد. شنبه ها یک چرخش چرخ دستی بود، در ماشین از این مسابقه فوتبال به آن فیس رقص ایرلندی می رفت، بافتنی را از موهایش بیرون می آورد و با دستمال مرطوب بچه زانوهایش را تمیز می کرد. من همه کارها را انجام دادم. همیشه این بود برو، برو، برو. همیشه یک کیف برای بسته بندی وجود داشت.

مادرم همیشه ما را مجبور می کرد که لیستی را در کنار کیف ورزشی خود قرار دهیم که همه چیزهایی که نیاز داشتیم. پس همیشه همینطور بود. خواهرم بابی سه سال از من کوچکتر است و همیشه او را به‌عنوان بعلاوه یک همه جا می‌کشانند.

«نه اینکه از آن لذت نمی‌برد، اما اگر از او بپرسید که آیا دوچرخه‌سواری می‌کند، می‌گوید: «من یک دوچرخه الکترونیکی دارم...» او رقابتی نیست، به جز شاید با بازی‌های رومیزی. او همان ورزش‌ها را انجام می‌داد اما می‌توانست بدون فکر کردن به آن تا آخر روز ببازد. که ظاهرا من نبودم. من همیشه می‌گفتم «تو مثل لارا نیستم».

چگونه منچستریونایتد به باشگاهی بزرگتر از آن تبدیل شد که شکست نخورد

با بزرگ شدن، زندگی هرگز ساکن نبود. هرگز چنین احساسی نداشتم. پدر و مادرش با هم نبودند، بنابراین او و بابی، همانطور که او می گوید، "همیشه در یک چمدان زندگی می کردند، همیشه آماده رفتن به مکان های مختلف". مادرش، سوزان کلارک، که خود یک بین‌المللی ایرلندی در جهت‌یابی بود، مدرک علوم ورزشی گرفت و علاقه خود را به روان‌شناسی منتقل کرد و گاهی اوقات از ساده‌ترین شکل آن برای او استفاده می‌کرد.

لارا می‌گوید: «من برای دویدن در صحرای کانتری خیلی عصبی می‌شدم. "نمی‌دانم چه بود. فقط احساس می‌کردم وقتی در میدان هستی و همه تو را می‌بینند که آن‌طوری می‌دوی، تمام مدت تو را تماشا می‌کنند. من چیزی در مورد آن واقعا اعصاب خردکن پیدا کردم. "و او فقط گفت: "اوه، پس این کار را نکن. شما نیازی به مسابقه ندارید.» و سپس می‌گویم: «خب، قطعا الان این کار را انجام می‌دهم. چطور جرات میکنی اینو بگی؟ من می‌خواهم برنده شوم.» این همیشه راه او بوده است، او هرگز به من فشار نمی‌آورد. او هرگز اینگونه نخواهد بود: «برو آنجا و این کار را انجام بده.» بنابراین فکر می‌کنم تمام زندگی‌ام با روان‌شناسی قطره‌ای تغذیه شده‌ام.

اما به روشی بسیار طبیعی.»

به عنوان خواهر بزرگتر یک خانواده مجرد، زندگی از همان اوایل زیر پای او تسریع شد. در آن سناریو، شما باید گاهی اوقات برای ایستادن به سرعت دوی دوید، چه برای آن آماده باشید یا نه.

من یک کودکی پر حادثه داشتم، فرض کنید. من قطعا خیلی سریع بزرگ شدم و از جهاتی مسئولیت خواهرم را بر عهده داشتم، حتی در سن پنج سالگی. بنابراین خیلی سریع بزرگ شدم، واقعا زندگی کودکی نداشتم. ورزش خروجی من از استرس زندگی بود.

و به همین دلیل است که من فقط هر ورزشی را انجام می‌دهم. فکر می‌کنم آنجا جای خوشحالی من بود. زیرا آنجا، شما لازم نیست نگران خانواده خود باشید، لازم نیست نگران این باشید که آن شب کجا می خوابید.

شاید جای تعجب نباشد که راهی که او برای رسیدن به اوج ورزش خود طی کرد دقیقا خطی نبود. او فکر می کرد که قرار است یک دونده شود و در نوجوانی در یک گروه با قهرمان آینده اروپا سارا هیلی تمرین کرد. اما او ورزش های سه گانه را نیز انجام می داد و از طریق آنها بود که به دوچرخه سواری رسید. او در سال 2017 به المپیک جوانان اروپا در مجارستان رفت و در تایم تریل در جاده مدال نقره گرفت. او 16 سال داشت و فقط چند ماه بود که به صورت رقابتی دوچرخه سواری می کرد، اما اولین بار بود که فکر می کرد شاید این ورزش باید روی آن تمرکز کند.

اما چند سال دیگر طول کشید تا او به درستی آن را دریافت کند.

"من در سال 2019 به عنوان یک نوجوان به مسابقات جهانی رفتم و نتایج Leaving Cert خود را به معنای واقعی کلمه در روز دنیا دریافت می کردم. و مربی من چنین می گفت: "چرا اصلا اهمیت می دهی؟ چرا حتی به نتایج خود نگاه می کنی؟ این می تواند شغل شما باشد. دوچرخه سواری می تواند شغل شما باشد."

«و من اینطور گفتم: «نه نمی‌شود.» باور نمی‌کردم که این یک چیز باشد. من حتی در مورد دوچرخه سواری جاده نمی دانستم. من نمی دانستم که در آن مرحله می تواند یک کار حرفه ای باشد. اما من در آن مسابقات جهانی مدال گرفتم و سپس به کارتینگ ورزش ایرلند راه یافتم. و من می گفتم: "اوه، شاید آینده ای در اینجا وجود داشته باشد."

هیکو تونوسا به ماراتن دوبلین بازگشته و به دنبال کسب عنوان ملی است

استعداد او او را به همراه داشت، همچنین این واقعیت که او در دوران رشد ورزش های زیادی انجام داد. حتی چند سالی که او به دلیل بیماری در اوایل 20 سالگی خود را از دست داد، احتمالا از برخی جهات در کنار او ایستاده است. گیلسپی با یک بیماری نادر زنان به دنیا آمد که از ۱۵ سالگی شروع به ایجاد مشکلات او کرد و احتمالا باید در طول زندگی با آن دست و پنجه نرم کند.

او در سال 2021 تحت عمل جراحی قرار گرفت اما به سختی پس از آن بهبود یافت و در نهایت به تب غده ای مبتلا شد. در مجموع، او پایان قطور دو سال را از دست داد. همانطور که در آن زمان سخت بود، او اکنون می تواند به گذشته نگاه کند و نعمتی را در مبدل ببیند. "قطعا. این به من یاد داد که خودم را با کسی مقایسه نکنم. چون یادم می آید در آن زمان آنقدر به دخترها حسادت می کردم که می دانستم به همان خوبی هستم. آنها در قراردادهای تور جهانی و چیزهای دیگر بودند و همه این فرصت ها را می گرفتند و من می گفتم: "اوه، این می توانست من باشم."

و من فرصت بسیار بیشتری نسبت به برخی از آن سوارکاران دارم فقط به این دلیل که خیلی زود وارد دنیای حرفه‌ای شدند و کار کردند و کار کردند.

"پدربزرگ من نیز در آن زمان در حال مرگ بود و من نمی‌توانستم زمان زیادی را با او بگذرانم. بنابراین واقعا از اینکه واقعا در آن زمان بیمار بودم سپاسگزارم. این بدان معنی بود که می‌توانم در خانه باشم و از او مراقبت کنم. ما از پنج سالگی با پدربزرگ و مادربزرگم زندگی می‌کردیم. مراقبت از آنها و بودن با آنها واقعا زاویه دیگری از زندگی به من داد." پس او اینجاست. دوچرخه سوار برتر ایرلند، امیدی برای کسب مدال در لس آنجلس در سال 2028.

اولین تجربه او در بازی های المپیک در پاریس کمی ناچیز بود - تمرکز بیشتر روی پیگیری تیمی بود، اما وقتی نوبت به آن روز رسید، ایرلند از مرحله مقدماتی عبور نکرد.

او هر چه داشت به اومنیوم داد و در یک مرحله در فاصله سه امتیازی از مدال قرار داشت. اما در نهایت به عنوان رتبه 10 به پایان رسید. برای اولین تلاش وحشتناک نیست. اما نه آن چیزی که دنبالش بود.

او آخرین رقیب ایرلندی بازی ها نیز بود، که بخشی از لذت را از کل تجربه می کشید. مسابقه او یک ساعت در خارج از پاریس در آخرین صبح المپیک برگزار شد، به این معنی که تا زمانی که او به بقیه تیم ایرلندی بازگشت، همه آنها خوشحال بودند. آرایش، خماری در حال نفوذ، آماده رفتن دوباره برای مراسم اختتامیه. و تنها کاری که او می خواست این بود که چیزی بخورد.

"همه آنها برای روزها در آن مرحله جشن گرفته بودند. من در حباب کوچک خودم همه اینها را از دست دادم. فکر می کنم دفعه بعد دوست دارم کمی آرام تر باشم و واقعا از آن لذت ببرم. حتی اگر در دوره بعدی فشار بیشتری داشته باشم، انتظار بیشتری داشته باشم. اما فکر می کنم برای خودم، به تعادل سرگرمی نیز نیاز دارم. دوست ندارم که همه چیز فقط جدی بودن را از بین ببرد."

هیچ کس بیش از این لیاقتش را ندارد.