ماسک در 10 سال آینده یک شهر ماه خود رشد می‌خواهد. اینجا وقتی آب تمام می شود

در اوایل سال جاری، ایلان ماسک، بنیانگذار و مدیر عامل اسپیس ایکس، برنامه شرکتش برای ساختن یک "شهر خودرشد" در ماه را در کمتر از 10 سال اعلام کرد. اما تبدیل این چشم انداز به واقعیت بستگی به این دارد که آیا ماه می تواند منابع کافی برای بقای انسان ها را فراهم کند یا خیر. آب، به ویژه، حیاتی خواهد بود. با این حال، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که ذخایر آبی ماه ممکن است برای حفظ حضور طولانی‌مدت انسانی در مقیاس بزرگ بسیار محدود باشد.

بر اساس شواهد فعلی، دانشمندان تخمین می زنند که حدود 1.3 تریلیون پوند (600 میلیون تن متریک) یخ آب در مناطقی که دائما سایه دار هستند در ماه پنهان شده است. در مطالعه‌ای که اخیرا در Frontiers in Space Technologies منتشر شده است، تیمی از محققان دریافتند که شهری با بیش از 1 میلیون نفر، مقدار تخمینی آب روی ماه را در مدت کمی بیش از دو سال تمام خواهد کرد.

هدف این مطالعه این است که با ارزیابی اینکه ماه واقعا چقدر می تواند برای حفظ سکونت طولانی مدت انسان فراهم کند، برنامه های در حال انجام برای ایجاد یک پایگاه دائمی ماه را در چشم انداز قرار دهد.

مدت کوتاهی پس از تشکیل ماه، سیارک های غنی از آب سطح آن را بمباران کردند. این برخوردها ممکن است آب را رسوب داده باشد که در نهایت به صورت یخ در نزدیکی قطب های ماه به دام افتاده است. در قطب ها، دهانه های بزرگ با لبه های بلند مانع از رسیدن نور خورشید به داخل می شوند. دانشمندان بر این باورند که منبع آب ماه در آن مناطق دائما سایه دار پنهان است.

مارتین الویس، ستاره شناس رصدخانه اخترفیزیک اسمیتسونین و یکی از نویسندگان این مطالعه، نوشت: "وجود آب در قطب های ماه همه چیز را در مورد بازدید انسان از ماه تغییر می دهد." "ناگهان تصور یک "دهکده ماه" عملی است که در آن مردم می توانند بدون واردات آخرین ذره از زمین زنده بمانند. آنها می توانند غذای خود را پرورش دهند و دوش و توالت های کاربردی داشته باشند."

در حالی که شواهد قبلی به وجود آب در ماه اشاره کرده است، ما هنوز دقیقا نمی دانیم چه مقدار از آن در آنجا قرار دارد. اما بر اساس این مقاله، حتی بالاترین برآوردهای ممکن برای حفظ یک شهر خود-رشد بر سطح ماه کافی نخواهد بود.

برای مطالعه اخیر، تیم دانشمندان از خط پایه سخاوتمندانه تری از 1 میلیارد تن متریک استفاده کردند در حالی که اشاره کردند که مقدار واقعی آب در ماه می تواند 20 تا 30 برابر کمتر باشد.

این مقاله قدرت و منابع آب ماه را با نیازهای شهری با جمعیت یک میلیون نفر مقایسه می کند. حتی با استفاده از تخمین خوش بینانه تر، محققان دریافتند که این شهر تنها چند سال دوام می آورد و تمام ذخایر آب در ماه را تمام می کند.

سپس محققان یک سیستم بازیافت دقیق را در نظر گرفتند، همان سیستمی که در ایستگاه فضایی بین‌المللی استفاده می‌شد. با 98 درصد راندمان بازیافت، این شهر پس از یک قرن بدون آب خواهد ماند.

بر اساس یافته‌های این مطالعه، یک شهر تمام عیار در ماه ممکن است امکان‌پذیر نباشد، اما هنوز فضا برای زیستگاه کوچک‌تری وجود دارد که برای ارائه اکتشافات علمی از سطح ماه طراحی شده است. به گفته محققان، برای یک روستای کوچک در ماه با حدود 1000 تا 10000 نفر، منبع آب می تواند برای چندین قرن دوام بیاورد.

محققان خاطرنشان می کنند، با این حال، راه حل های بالقوه ای برای حفظ یک شهر بزرگتر در ماه وجود دارد، یا از طریق بهبود کارایی بازیافت آب، کاهش مصرف آب، واردات آب بیشتر از سیارک های مجاور، یا فقط یافتن آب بیشتر.

الویس می‌نویسد: «اگر قرار است برنامه‌های بلندپروازانه میلیاردرهای فضایی محقق شود، اولین قدم یافتن آب بیشتر خواهد بود.