ماهواره ها برخی از قوی ترین شواهد را نشان می دهند که AMOC در حال ضعیف شدن است

آب گرم از دریای کارائیب به سمت شمال اقیانوس اطلس جریان می یابد، جایی که گرما را آزاد می کند

اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد که چرخش واژگونی نصف النهار اقیانوس اطلس (AMOC) گرمای کمتری را به اروپا منتقل می‌کند، که برخی از قوی‌ترین شواهد را از کاهش سرعت این جریان‌های اقیانوسی ارائه می‌کند که آب و هوای اروپا را ملایم نگه می‌دارد.

سیستم جریان‌های AMOC که شامل گلف استریم می‌شود، آب گرم و شور را از خلیج مکزیک به شمال اقیانوس اطلس می‌آورد، جایی که سرد می‌شود و در امتداد کف دریا به سمت جنوب باز می‌گردد.

با سرد شدن، آب گرما را وارد جو می کند. اما بر اساس داده‌های ماهواره‌ای، ریچارد آلن از دانشگاه ریدینگ بریتانیا و همکارانش محاسبه کردند که شار گرما از شمال اقیانوس اطلس در 40 سال 18 درصد کاهش یافته است.

نیل فریزر از انجمن علوم دریایی اسکاتلند که در این مطالعه شرکت نداشت، می‌گوید: «ما انتظار داریم که AMOC گرما را به سمت شمال برساند و سپس آن گرما از بالای اقیانوس به اتمسفر وارد شود، و بنابراین اگر یکی از این چیزها در حال تغییر است، ما انتظار داریم که دیگری تغییر کند.» این برخی از قوی‌ترین شواهدی است که نشان می‌دهد AMOC در 40 سال گذشته ضعیف شده است.»

مدل‌های اقلیمی نشان می‌دهند که موج آب شیرین از ذوب یخ‌های گرینلند، آب شور AMOC را رقیق می‌کند و غرق شدن آن را کند می‌کند و گردش خون را ضعیف می‌کند. برخی تحقیقات نشان می‌دهند که AMOC می‌تواند در سال 2060 سقوط کند و اروپا را وارد زمستان‌های «عصر یخبندان» با طوفان‌های قوی‌تر و خشکسالی گسترده‌تر کند.

شناورهای اقیانوس در سراسر اقیانوس اطلس تغییرات فشار آب مربوط به کاهش 10 درصدی در استحکام AMOC را از سال 2004 اندازه‌گیری کرده‌اند، اما از آنجا که جریان آن گاهی اوقات می‌تواند برای چندین دهه در یک زمان کاهش یابد، این روند طولانی مدت را ثابت نمی‌کند.

دانشمندان به دنبال شواهد غیرمستقیم، مانند "لکه سرد" در شمال اقیانوس اطلس، تنها منطقه ای از جهان که از دهه 1800 سرد شده است، بوده اند. تجزیه و تحلیل سال 2018 از این کاهش دمای سطح دریا تخمین زد که AMOC از دهه 1950 15 درصد ضعیف شده است.

اما دمای سطح دریا نیز می تواند به دلیل تغییر بادهای جت یا افزایش سایه ابرها کاهش یابد. دیوید تورنالی از دانشگاه کالج لندن می گوید، شار گرما از اقیانوس اطلس شمالی به جو می تواند نشانگر بهتری باشد زیرا "یک قدم به چیزی که AMOC را به حرکت در می آورد نزدیک تر است".

سال گذشته، مطالعه‌ای این شار گرما را از تحلیل‌های مجدد جوی محاسبه کرد، که اساسا مدل‌های رایانه‌ای هستند که برای مطابقت با مشاهدات ثبت شده در دنیای واقعی به کار گرفته شده‌اند. اما نتایج هیچ کاهشی در قدرت AMOC بین سال‌های 1963 و 2017 نشان نداد.

به گفته آلن، مطالعه جدید که در حال بررسی همتایان است، اولین مطالعه ای است که تضعیف AMOC را با شارهای حرارتی محاسبه شده تا حدی از اندازه گیری های ماهواره ای تخمین می زند. برای دهه‌ها، نسبت بین انرژی خورشیدی دریافتی زمین و انرژی گرمایی که به فضا بازتاب می‌کند مثبت‌تر شده است. محققان اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای این عدم تعادل انرژی را با تحلیل‌ها و مدل‌های مجدد ترکیب کردند تا دریابند که اقیانوس اطلس شمالی چقدر گرمای کمتری را به جو آزاد می‌کند.

مایکل مایر، عضو تیم در دانشگاه وین، می‌گوید: «شار خالص هوا-دریا استنباط‌شده به‌طور واضحی از کیفیت بهتری نسبت به سایر تخمین‌ها برخوردار است، و این تخمین را برای استنباط تغییرات AMOC مناسب‌تر می‌کند.»

آلن می‌گوید: از آنجایی که اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای را می‌توان به طور منظم به‌روزرسانی کرد، اگر این روش قابل بررسی باشد، روزی می‌تواند یک روش هشدار اولیه جدید برای تشخیص تغییرات در این جریان حیاتی ارائه کند. بریتانیا 81 میلیون پوند در تحقیقات برای ساخت یک سیستم هشدار اولیه برای فروپاشی AMOC تا سال 2030 سرمایه‌گذاری می‌کند، اگرچه این مطالعه بخشی از ابتکار عمل نیست.

استفان رحمستورف از دانشگاه پوتسدام آلمان، استدلال می‌کند که شار گرما لزوما شاخص بهتری برای تغییرات AMOC نسبت به دمای سطح دریا نیست که می‌تواند مستقیما اندازه‌گیری شود. اما او می‌گوید که این دو بر روی یکدیگر ایجاد می‌کنند تا نگرانی از نزدیک شدن AMOC به نقطه اوج را افزایش دهند.

مطالعه اخیر دیگری که به جای جو، تجزیه و تحلیل مجدد اقیانوس را مورد بررسی قرار داد، به طور مشابه نشان داد که AMOC در 30 سال 15 درصد ضعیف شده است.

رحمستورف می‌گوید: «قوی‌ترین شواهد ترکیبی از چندین خط شواهد مختلف است که همگی به کندی AMOC اشاره می‌کنند.