"مثل کشمیر": چگونه یک محوطه زباله سمی مرمر تبدیل به یک نقطه توریستی در هند شد

کیشانگر، هند – در حالی که باقرام گورجار برای کشیدن علف های هرز از مزرعه ذرت خود در ایالت راجستان غربی هند زانو می زند، صدای سرفه همسرش در نزدیکی او را بی قرار می کند.

گورجار، 53 ساله که به سختی به بالا نگاه می کند، می گوید: «وقتی گرد و غبار روی خاک می نشیند، همه چیز خراب می شود.

همسرش بین حملات سرفه مزمن پاسخ می دهد: «خداوند همه چیز را درست کند. "در غیر این صورت، رشد محصولات زراعی دشوار می شود."

گورجارها در میان نزدیک به 5000 نفری هستند که در مجاورت جایی زندگی می کنند که یکی از غیرمعمول ترین مقاصد گردشگری در هند است.

روستای آنها، بوگیاواس، تنها 6 کیلومتر (4 مایل) از کیشانگاره فاصله دارد، جایی که حیاطی به وسعت 300 جریب (121 هکتار) برای تخلیه دوغاب مرمری شبیه منظره ای پوشیده از برف است و هر روز صدها گردشگر را در یک ایالت خشک به خود جذب می کند.

محل دفن زباله در منطقه آجمر راجستان که به‌عنوان «حیاط برفی» شناخته می‌شود، بزرگترین در نوع خود در آسیا است. تپه‌ها و دامنه‌های سفید بکر آن با گودال‌های پر از آب، پس‌زمینه‌ای سورئال را برای بازدیدکنندگانی فراهم می‌کند که به رایگان وارد سایت می‌شوند.

تازه ازدواج کرده ها در پس زمینه برفی یا دریاچه مصنوعی آبی ژست می گیرند، در حالی که زوج هایی که به زودی ازدواج می کنند، عکس های قبل از عروسی را ترتیب می دهند. اینفلوئنسرهای رسانه های اجتماعی برای ساختن قرقره در محل دفن زباله جمع می شوند. موزیک ویدیوها و فیلم ها نیز در اینجا اغلب فیلمبرداری می شوند.

سلیم شهزاده، تاجری از ایالت اوتار پرادش، با اشاره به کشمیر تحت کنترل هند، به الجزیره گفت: "همه، از خواهرزاده پنج ساله ام تا مادرم، آن را بسیار دوست دارند. اولین برداشت آنها این بود که اینجا شبیه کشمیر است."

شهزاده گفت که چند بار از این مکان دیدن کرده و تصمیم گرفته است که خانواده خود را در این مدت همراهی کند. اما او هیچ اطلاعی از مشکلات بهداشتی و زیست محیطی مرتبط با محوطه زباله نداشت.

او گفت: "من اطلاعات زیادی در مورد این مکان یا اثرات سوء آن ندارم. فقط می دانم که زباله های تراش سنگ مرمر در اینجا ریخته می شود و خود تپه از این زباله ها ساخته شده است."

هر روز، نزدیک به 1000 تانکر دوغاب را از آن واحدها حمل می کنند و تقریبا 5500 تن زباله را در محل دفن زباله اختصاص داده شده توسط دولت تخلیه می کنند، که برای مردمی که در اطراف زندگی می کنند، به یک خطر بهداشتی تبدیل شده است.

گورجار گفت که این حیاط ساکنان حداقل شش روستا را تحت تأثیر قرار داده است. او گفت: "حتی می توانم در مورد چند مشکل به شما بگویم؟ اگر فقط یک یا دو مشکل وجود داشت، می توانستیم با آنها مقابله کنیم."

اما اینجا تقریبا همه چیز به دلیل حیاط زباله پیش می‌رود. افرادی مثل من از عفونت سینه، مشکلات دندانی و حساسیت پوستی رنج می‌برند. فرقی نمی‌کند بچه باشند یا افراد مسن، همه در رنج هستند.»

گورجار گفت که او و همسرش مجبور به مصرف داروهای منظم برای عفونت قفسه سینه یا مشکلات پوستی هستند.

آدیتی گویال، پزشک عمومی در بیمارستان گانگا نارایان اجمر، گفت که ساکنان کیشانگر با چندین خطر برای سلامتی، عمدتا مشکلات تنفسی و پوستی مواجه هستند. او گفت که کارگران واحدهای فرآوری سنگ مرمر به دلیل قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گرد و غبار سمی در برابر بیماری های مزمن آسیب پذیرتر هستند.

گویال به الجزیره گفت: «در طی دو سال گذشته، موارد مشکلات تنفسی در این منطقه به طور قابل توجهی افزایش یافته است، زیرا مردم در معرض گرد و غبار ناشی از حیاط تخلیه هستند.

وی با توصیه به مردم برای در امان ماندن از گرد و غبار، گفت: "اما گرد و غبار ناشی از زباله های صنعتی تنها موضوع نیست، مردم کیشانگر که اکثرا کشاورز هستند نیز از عفونت ناشی از گرد و غبار از خاک رنج می برند."

همین گرد و غبار روی مزارع می نشیند و خاک را سفت می کند و کشت محصولات را با مشکل مواجه می کند.

مطالعه‌ای که توسط لاکسمی کانت شارما، استاد بخش علوم محیطی در دانشگاه مرکزی راجستان انجام شد، نشان داد که غلظت سیلیکات سرب در خاک کیشانگر چندین برابر بیشتر از حد معمول است که نشان‌دهنده آلودگی شدید است.

این مطالعه می‌گوید: «از آنجایی که ذرات زباله کوچک‌تر از ۷۵ میکرومتر هستند، می‌توانند به دور و دراز پخش شوند و خاک را نابارور کنند».

این مطالعه همچنین نشان داد که غلظت PM2.5 از حد استانداردهای کیفیت هوای محیط فراتر رفته است. در این بیانیه آمده است: "چند نفر ممکن است از سیلیکوزیس رنج ببرند. دولت باید برای جلوگیری از خارج شدن از کنترل وضعیت، اقدامات فوری انجام دهد."

اوگام سینگ، یکی دیگر از ساکنان بوگیاواس، زمانی را به یاد می آورد که همه چیز متفاوت بود. این مرد 65 ساله می گوید که تخلیه مداوم دوغاب به آرامی چشم انداز و زندگی مردم کیشانگر را تغییر داد.

سینگ گفت: «امروزه، وضعیت به حدی بدتر شده است که حتی آب های زیرزمینی دیگر برای مصرف مناسب نیستند.

او با اشاره به دندان‌هایش که رنگ پریده، حفره‌دار و فرسوده به نظر می‌رسند، افزود: "سطح فلوراید آب آنقدر زیاد است که مزه شوری می‌دهد. دندان‌هایم شروع به پوسیدگی و استخوان‌هایم ضعیف شده‌اند."

سینگ گفت که ساکنان روستاهای اطراف محوطه زباله به مقامات از جمله مقامات هیئت کنترل آلودگی ایالت راجستان (RSPCB) شکایت کرده اند. اما درخواست آنها بر سر زبان ها افتاد.

سینگ گفت: "چیزی که من فهمیدم این است که مهم نیست کدام دولت در قدرت باشد. هیچکس به سخنان فقرا گوش نمی دهد. برای ثروتمندتر کردن ثروتمندان، دولت منافع افرادی مانند ما را قربانی می کند. به نظر می رسد زندگی ما هیچ ارزشی ندارد."

امروز هم تنها چیزی که ما می خواهیم این است که این ریختن دوغاب سنگ مرمر متوقف شود تا بتوانیم دوباره آزادانه نفس بکشیم و مزارع ما دوباره سبز و مولد شوند.

سینگ همچنین ادعا می کند که اگر ساکنان تمام روستاهای اطراف حیاط زباله به درستی مورد بررسی قرار گیرند، تقریبا هر خانواده فردی از مشکلات تنفسی مانند آسم رنج می برد.

سال گذشته، دروپاد مالک، دوستدار محیط زیست محلی، پرونده ای را در مورد اثرات مضر بهداشتی و زیست محیطی محوطه تخلیه کیشانگر به دادگاه ملی سبز تشکیل داد. دادگاه مشاهده کرد که ریختن بی رویه دوغاب مرمر آب و هوا را آلوده می کند. به RSPCB دستور داد تا نظارت را اعمال کند، بازرسی های نمونه را انجام دهد و واحدهای پردازش سنگ مرمر را که هنجارهای زیست محیطی را نقض می کنند مجازات کند.

الجزیره با یکی از مقامات ارشد دفتر منطقه ای RSPCB در کیشانگر تماس گرفت، اما او از صحبت در این مورد خودداری کرد.

شارما از دانشگاه مرکزی گفت که مناطق اطراف محوطه زباله کیشانگر برای سکونت انسان مناسب نیست. او گفت که تحقیقاتش با مقامات دولتی در میان گذاشته شد، اما هیچ کاری برای بهبود شرایط محیطی در این منطقه انجام نشد.

شارما به الجزیره گفت: "نیاز شدیدی برای انتقال حیاط زباله به مکان دیگری وجود دارد که در آن تماس انسانی وجود نداشته باشد. این منطقه به شدت سمی و در برابر بیماری های شدید آسیب پذیر شده است. من از اینکه مردم اجازه دارند بدون ماسک از محل بازدید کنند و حتی غذا در آنجا داشته باشند، تعجب می کنم."

وی افزود: «من پیشنهادات متعددی از جمله نصب واحدهای کاشی ارائه کرده‌ام، زیرا از دوغاب [مرمر] در تولید کاشی استفاده می‌شود. این می‌تواند تا حدودی به کاهش آلودگی در کیشانگر کمک کند».

در همین حال، رام لال، یکی از اهالی روستای توکرا، در فاصله 15 دقیقه ای با ماشین از بوگیاواس، از دولت درخواست کرد تا مکانی جایگزین برای تخلیه دوغاب مرمر پیدا کند.

لعل به الجزیره گفت: «کیشانگر مملو از دوغاب است و زمان آن فرا رسیده است که حیاط زباله را از اینجا به مکان دیگری منتقل کنیم که در آن هیچ کس حداقل برای دو تا سه دهه آسیب نبیند.

وی گفت: "ما همچنین خواستار ایجاد کمپ های پزشکی رایگان برای ارزیابی افرادی هستیم که سلامت آنها به دلیل ذرات ریز گرد و غباری که سال ها در هوا در حال پرواز بوده و در اینجا ساکن شده اند، کاهش یافته است."

اگر کسی به بیماری مبتلا شود که هزاران روپیه برای درمان آن هزینه دارد، هیچ کس از روستای ما نمی تواند آن را بپردازد.