مدرسه سیاه در نیواورلئان به دنبال ارائه مدل جدیدی از آموزش هنر و ساختمان جامعه است

در بخش تاریخی هفتم نیواورلئان، مجموعه‌ای از کانتینرهای حمل‌ونقل با تغییر کاربری به زودی میزبان چیزی خواهد بود که بنیانگذاران آن امیدوارند مدل جدیدی از آموزش هنر و ایجاد جامعه باشد.

هنرمندان جوزف کویلیر و شانی پیترز یک دهه پیش مدرسه سیاه را تأسیس کردند و به آرامی زمینه را برای یک فضای فیزیکی فراهم کردند. اکنون، پس از بیش از پنج سال جمع‌آوری کمک مالی و اطلاع‌رسانی به جامعه، آنها در ماه آینده خانه مدرسه سیاه را به عنوان تجلی فیزیکی مدرسه سیاه افتتاح خواهند کرد. مقاله‌های مرتبط از روم باستان تا نیواورلئان: سفر مداری استخراج سنگ قبر قرن دوم معنی: جمیله سابور در نینا جانسون

کویلیه در یک مصاحبه ویدئویی اخیر به ARTnews گفت: "من آن را به عنوان پل دنیاها می بینم." من ما را مکانی برای به اشتراک گذاشتن هنر جدی معاصر، مکانی برای آموزش نسل بعدی هنرمندان و مکانی برای آموزش شیوه های فرهنگی می بینم.

پیترز افزود: "ما به این فضاهای سوم نیاز داریم که جامعه را گرد هم می آورد و به ما اجازه می دهد [به جای] منزوی شدن در اینترنت صحبت کنیم." "زندگی روز به روز بیشتر و بیشتر از هم جدا می شود. ما شاهد گسست در جامعه به عنوان یک کل هستیم، بنابراین ما به این فضاها نیاز داریم. می دانیم که به هنر و خلاقیت نیاز داریم. ما سعی می کنیم آن را در یک مجموعه قرار دهیم و امیدواریم افراد بیشتری را تحت تاثیر قرار دهیم و الهام بخشیم تا همین کار را انجام دهند."

Cuillier گفت: مدرسه سیاه ابتدا به عنوان یک پروژه هنری در سال 2016 گرد هم آمد، "لحظه ای از زمان که فکر می کنم بسیاری از سیاهپوستان و افرادی که نسبت به جهان آگاه هستند در تلاش بودند تا بفهمند نقش آنها چیست - من به طور خاص در مورد جنبش Black Lives Matter صحبت می کنم." تحولات سیاسی زیادی روی داد، و من فکر می‌کنم بسیاری از مردم به عدالت نژادی به عنوان کانون سازمان‌دهی متعهد بودند.»

این دو دو سال قبل از آن، در سال 2014، از طریق گروه های دوستان مشترک هنرمندان و خلاقان در نیویورک، جایی که هر دو برای تحصیلات تکمیلی نقل مکان کرده بودند، با یکدیگر آشنا شده بودند. پیترز گفت: «هنگامی که با یکدیگر آشنا شدیم، متوجه شدیم که هر دو ایده‌های مشابهی برای ایجاد یک برنامه آموزشی رسمی هنری که ریشه در تاریخ سیاه پوستان دارد، داریم.

کویلیه و پیترز، که هم شریک زندگی هستند، از خانواده های مربیان هستند و هر دو هنرمند بودن را انتخاب کردند. کویلیه گفت: «این موضوع نگاه به گذشته و آن میراث خانوادگی و تلفیق آن با پیگیری ما به عنوان هنرمندان بود که مکتب سیاه ظاهر شد. پیترز اضافه کرد: «هر دوی ما خودمان را ادامه دهنده این میراث خانوادگی می‌دانیم و مجبور نیستیم از هر نسل کار جنبش سیاه‌پوستان شروع کنیم.»

به گفته کویلیه، این سرمایه‌گذاری حول محور این سؤال بود که «چگونه می‌توانیم این تعهد جدید به عدالت نژادی را با نوعی هنر عملی اجتماعی که به آن علاقه مند بودیم، جفت کنیم؟»

کویلیر گفت، در ابتدا، مدرسه سیاه میزبان کارگاه های هنری مانند چاپ روی صفحه یا کلاژ در دبیرستان ها و مدارس راهنمایی در نیویورک بود که "ریشه در واقعیت اجتماعی جوانان داشت". ما از آنها می‌پرسیم که چه چیزی را در مورد جامعه خود دوست دارند و چه چیزی را می‌خواهند در جامعه خود تغییر دهند. این اساس محتوای کار خواهد بود.»

آنها به زودی دامنه Black School را برای میزبانی کارگاه های یکباره در نیوآرک، هیوستون، نیواورلئان و میشیگان، جایی که پیترز در آنجا بزرگ شد، گسترش دادند. همانطور که برنامه توسعه یافت، آنها اجزای اضافی مانند Black Love Fest، یک جشنواره هنری سالانه، و Design Studio، یک شرکت طراحی گرافیک با برنامه کارآموزی را اضافه کردند.

آنها در نیواورلئان، جایی که کویلیه اصالتا اهل آن است، مستقر شدند، زیرا می دانستند که نیویورک احتمالا بسیار گران خواهد بود و آنها را از درک مدرسه سیاه و بزرگ کردن خانواده در حال رشد خود منع می کند. "ما یک پروژه مادام العمر را شروع کردیم. چرا آن را دو نفره نکنیم؟" پیترز شوخی کرد. آنها در سال 2021 به شهر کرسنت نقل مکان کردند.

قبل از همه‌گیری، این زوج همچنین در سال 2019 با همکاری با بخش هنر در دانشگاه خاویر ارتباط خود را با صحنه هنری شهر عمیق‌تر کردند. در آن سال، پیترز در برنامه اقامتی بنیاد جوآن میچل در نیواورلئان شرکت کرد.

پس از نقل مکان تمام وقت به آنجا، آنها شروع به جستجوی زمین در بخش هفتم کردند، جایی که اعضای خانواده کویلیه بیش از یک قرن در آنجا زندگی می کنند. او این محله را مکانی «مکان معاصر و تاریخی برای تعیین سرنوشت سیاهان» توصیف کرد. آنها تصمیم گرفتند به جای یک سازه موجود، یک قطعه زمین بخرند، زیرا "ما می دانستیم که می خواهیم چیزی بسازیم"، با این که قطعه انتخاب شده به اندازه کافی بزرگ بود که یک باغ را در خود جای دهد.

درست قبل از بسته شدن، طوفان آیدا برخورد کرد. این زن و شوهر بلافاصله دست به کار شدند و در حالی که خدمات شهری برای هفته ها متوقف شده بود، یک جمع آوری زباله برای محله ترتیب دادند. ماه بعد، فروش بسته شد و آنها میزبان یک رویداد هدف گذاری بودند که شامل یک دایره داستان سرایی و یک آشپزی بود.

پیترز با اشاره به اینکه آنها تصمیم گرفته بودند بدون بازخورد اولیه هیچ رندری ایجاد نکنند، گفت: «از آنجا بود که ما ایده یک ساختمان را به اشتراک گذاشتیم، تحقیق کردیم که دقیقا چگونه آن را انجام دهیم، و مطمئن شدیم که ورودی همسایگان خود را فاکتور می کنیم. آنها سال بعد خانه به خانه رفتند تا همسایه ها را ملاقات کنند و ایده را به آنها ارائه کنند.

آنها سپس میزبان دو کارگاه اجتماعی با مدل های کاغذی طرح های کانتینرهای حمل و نقل بودند، یکی در موزه آفریقایی آمریکایی نیواورلئان در محله ترمه نزدیک و دیگری در خارج از Dollar General در سه بلوک زمین آنها. پیترز گفت: «ما می‌خواستیم مطمئن شویم که نظرات همه را دریافت می‌کنیم: آنهایی که می‌خواهند به یک موزه هنری بروند، و آن‌هایی که ممکن است بگویند: «لعنتی موزه هنر یا مرکز هنری چیست؟» ما می‌خواستیم با کل جامعه درگیر باشیم.

هنگامی که آنها با تیم های معماری خود ملاقات کردند، طی شش ماه آینده به رویکرد خانه به خانه خود بازگشتند و اولین جشنواره عشق سیاه را در نیواورلئان میزبانی کردند تا نظرات جامعه را در مورد نقشه های اولیه دریافت کنند. کویلیه به یاد می آورد: «در بیشتر موارد، مردم تقریبا به اتفاق آرا آن را پذیرفتند. "پاسخ اصلی این بود "بله، این کار را انجام دهید. چقدر زود می توانید آن را انجام دهید؟"

این تمرکز بر سرمایه گذاری کامل در خرید جامعه از رویکرد آنها به عنوان هنرمندان ناشی می شود. پیترز می‌گوید اغلب هنر عمل اجتماعی به عنوان «بیگانه‌ای که وارد می‌شود» و «چیزها را برای مردم درست می‌کند» تعریف می‌شود. پیترز گفت که پروژه او این کار را انجام می دهد، اما او همچنین خاطرنشان کرد که "از قبل با این افراد در ارتباط بوده است. این نوع حس و درک متفاوتی را می دهد."

بنیانگذاران Black Schoolhouse همچنین پروژه خود را به عنوان مقابله با اصالت بخشی مداوم بخش هفتم می دانند، که سرعت آن تنها پس از طوفان کاترینا در سال 2005 سریعتر شد. پیتر کاتری گفت: "به همین دلیل است که زمین حتی برای ما قابل دسترس و مقرون به صرفه بود. این محله ای است که قطعا هنوز ضرر و فاجعه طوفان را احساس می کند."

طراحی خانه مدرسه سیاه نیز اضافه شده منحصر به فرد به این بخش از نیواورلئان است.

کویلیه در مورد تصمیم به استفاده از کانتینرهای حمل و نقل گفت: «ما می‌دانستیم که می‌خواهیم فن‌آوری معماری جدید را کشف کنیم، به ویژه چیزی که در نیواورلئان مقاوم است.

برای تحقق بخشیدن به Black Schoolhouse، آنها با Whawn Allen مستقر در نیواورلئان به عنوان معمار رکورد پروژه و Lo-Tek به عنوان متخصص طراحی کانتینر کار کردند و کارآموزانی را در استودیوی طراحی برای کمک به این پروژه دعوت کردند. یک تور معماری با مالک بارتولومئو، نسل هفتم نیواورلئانیایی و مورخ محلی که شرکت Know NOLA Tours را تأسیس کرد، به تکمیل روند طراحی کمک کرد.

ظروف حمل و نقل علاوه بر کم هزینه بودن، بسیار بادوام هستند و مانند چوب آب را جذب نمی کنند. استحکام مواد همچنین به آنها اجازه می داد تا سقف کنسول را طراحی کنند. کویلیه گفت: کانتینرهای بی‌شماری نیز از کار افتاده‌اند و فضایی را در محل‌های دفن زباله اشغال می‌کنند، که «فرصتی برای چرخه‌سازی بالا» است، او خاطرنشان کرد که آنها «هندسه‌ای مشابه» با خانه‌های تفنگ ساچمه‌ای دارند که در همه جا در این بخش از شهر وجود دارند.

پانل‌های خورشیدی، اهدایی توسط پروژه‌های غیرانتفاعی Footprint محلی، و سیستمی برای جذب آب باران نیز تعهد Black Schoolhouse به پایداری در طراحی را تکمیل می‌کند.

Cuillier گفت: این ژست در مورد "الهام گرفتن از معماری سنتی نیواورلئان و همچنین ارائه چیزی است که در طبیعت بسیار افروآینده‌گرا و رو به جلو بود." من ما را به‌عنوان آفروآینده‌نگران عملی می‌بینم.»

آنها همچنین تحت تأثیر پروژه مدرسه روزنوالد، مشارکتی بین جولیوس روزنوالد، رئیس جمهور سیرز روباک و بوکر تی. واشنگتن، رئیس مؤسس مؤسسه تاسکگی، قرار گرفتند. آنها با هم، نزدیک به 5000 مدرسه، عمدتا برای آموزش کودکان آفریقایی آمریکایی در جنوب بین سال‌های 1913 و 1932، ساختند. با طراحی یکنواخت، اجرای هر مدرسه نیز مستلزم خرید از جامعه بود، که لازم بود نیمی از بودجه برای ساخت آنها جمع‌آوری شود و نیمی دیگر از صندوق روزنوالد تأمین می‌شد.

پیترز گفت: «این گونه بود که ما خودمان را در این ساختارهای ساده که توسط خودمان برای خود ساختیم، آموزش دادیم. ما انگیزه انجام این کار را داریم [زیرا] اگر آنها بتوانند نزدیک به 5000 کار کنند، ما می توانیم یکی را انجام دهیم."

رویس دوپلسیس، سناتور ایالت لوئیزیانا در بیانیه ای به ARTnews گفت: "من بازدید خود از مدرسه سیاه را تحت تاثیر و الهام گرفته از آنچه درست اینجا در بخش هفتم در حال ساخت است ترک کردم." "در لحظه ای که تلاشی ملی برای عقب نشینی از تنوع و برابری وجود دارد - و از نهادهایی که با افتخار تاریخ و هویت سیاهان را می پذیرند - مدرسه سیاهان به سمت آن متمایل شده است. آنها فضایی را ایجاد می کنند که ریشه در تاریخ سیاه پوستان، خلاقیت، آموزش و جامعه دارد که به گذشته احترام می گذارد و در عین حال جسورانه روی نسل بعدی سرمایه گذاری می کند.

من مفتخرم که این پروژه خارق العاده جامعه ما را خانه خواهد خواند.»

کویلیه و پیترز به رنگ‌های مختلف بیرونی به عنوان ادای احترام به معماری کارائیب فکر کردند، اما این حرکت اجباری احساس شد. آنها گفتند که سیاه نیز ایده آل بود، اما با توجه به اینکه نیواورلئان چقدر داغ می شود، این نیز غیرشروع بود. آنها روی مس مستقر شدند و در توانایی آن برای یادآوری رنگ های خاص پوست رزونانس یافتند. رنگ دارای افزودنی سرامیکی است که گرما را نیز مسدود می کند.

از جمله درخواست‌های جامعه که در طراحی نهایی منعکس شده است، ترکیبی از فضاهای داخلی و خارجی است که عرشه می‌تواند مساحت گالری داخلی را دو برابر کند. بالکن هایی که مناظر متفاوتی از شهر ارائه می دهند. و یک آشپزخانه و باغ محلی که شامل درختان میوه و همچنین یاس، رایحه سنتی رایج در نیواورلئان است.

پیترز گفت: «نیواورلئان یک فرهنگ منحصر به فرد در سراسر جهان است، از زبان و غذا گرفته تا رقص و موسیقی. "مردم خاطرات منحصر به فردی از غذاهایی که خورده اند دارند که با اصالت از بین می رود. باغ به ما کمک می کند تا بخشی از آن خاطره اجدادی را بازگردانیم."

هنگامی که Black Schoolhouse در 10 اکتبر افتتاح می شود، به عنوان یک مرکز اجتماعی درهای باز عمل می کند، جایی که مردم می توانند در طول هفته از آنجا بازدید کنند و از امکاناتی مانند گالری، کتابخانه، آزمایشگاه کامپیوتر، فضای مراقبه و باغ لذت ببرند.

یوجین جی گرین، عضو شورای شهر نیواورلئان، که منطقه او بخش اعظم بخش هفتم را در بر می گیرد، در بیانیه ای به ARTnews گفت: «مدرسه سیاه دارای پتانسیل فوق العاده ای برای ارائه آموزش های هنری بین نسلی و منابع به بخش تاریخی هفتم و شهر نیواورلئان است. "به عنوان عضوی از شورای شهر، اغلب از من خواسته می شود تا ساکنان را با برنامه ها و منابع محلی که افق های آنها را گسترش می دهد و فرصت های جدید ایجاد می کند، ارتباط دهم.

Black Schoolhouse یک افزونه ارزشمند برای جامعه ما خواهد بود که هم افرادی را که به آنها خدمت می کند و هم نهادهایی را که از آنها حمایت می کنند تقویت می کند.

نمایشگاه افتتاحیه آن با عنوان "ساخت مدرسه سیاه" برگزار می شود و دهه اول تاریخ آن را نشان می دهد. بر اساس توضیحات نمایشگاه، این نمایشگاه که توسط رایان ان.

این نمایش همچنین شامل مطالب بایگانی در مدارس روزنوالد، مدارس آزادی، و مدارس آزادی پلنگ سیاه می‌شود و آن را در "مجموعه گسترده‌تری از نوآوری آموزشی سیاه پوستان" قرار می‌دهد.

برنامه نویسی اصلی در بعد از ظهر به عنوان یک برنامه بعد از مدرسه برای کودکان محلی آغاز می شود. در آخر هفته‌ها، برنامه‌ها بر روی خدمت در تمام سنین متمرکز می‌شوند و جشنواره سالانه عشق سیاه به شنبه‌های هفتگی عشق سیاه تبدیل می‌شود. پیترز گفت که به طور دوره‌ای، برنامه‌های آخر هفته همچنین کارگاه‌هایی را در مورد مجمع جنبش مردمی برگزار می‌کند، «یک شیوه حرکتی آزموده‌شده و واقعی برای حکومت مشترک جامعه». ما از طریق آن سیستم با این دنیای هنر و سیاست ازدواج می کنیم.

اکنون که ساختمانی برای جمع‌آوری مردم داریم، از این سیستم برای جمع‌آوری رسمی مردم در اطراف قدرت‌سازی جامعه استفاده می‌کنیم، اما همیشه فرهنگ و هنر را به عنوان بخشی از فرآیند جمع‌آوری می‌کنیم.»

کویلیه افزود: «هنر ابزاری است که به وسیله آن برای ساختن این سیستم‌های جایگزین حکمرانی برنامه‌ریزی می‌کنیم». "من فکر می‌کنم هنرمندان همیشه مدل‌های جدیدی خلق کرده‌اند، و ما کنجکاو هستیم که چگونه آن مدل‌ها می‌توانند در یک جامعه سیاه‌پوست فقیر طبقه کارگر در نیواورلئان زندگی کنند - خارج از دنیای هنر. چگونه می‌توانیم از حل خلاقانه‌ی مشکل خود برای رسیدگی به برخی از مسائل عمده‌ای که جامعه ما با آن مواجه است استفاده کنیم؟"

دیگر اهداف بلندمدت شامل اضافه کردن برنامه بعد از مدرسه است که به عنوان خط لوله ای برای کارآموزی طراحی آن، که اکنون در گروه هشتم خود قرار دارد، و همچنین یک برنامه اقامت برای هنرمندانی که به نیواورلئان بیایند بدون اینکه انتظاری برای برگزاری نمایشگاه داشته باشند، خدمت کند. آن‌ها همچنین می‌خواهند یک برنامه درسی مدل برای برنامه‌ریزی بعد از مدرسه خود ایجاد کنند که بتوان آن را با جوامع دیگر به اشتراک گذاشت.

در اندیشیدن به آینده مدرسه بلک هاوس، کویلیه به نمونه ای از جروم «اردک بزرگ» اسمیت اشاره کرد که سازمان غیرانتفاعی تامبورین و فن را در سال 1968 برای خدمت به بخش های ششم و هفتم نیواورلئان تأسیس کرد. کویلیه گفت: «کاری که او انجام داد انتقال سنت‌های فرهنگی و خلاقانه جامعه بود، اما در عین حال آن را با کنش‌گری همراه کرد. ما مکتب سیاه را ادامه آن می‌دانیم – گذر از باتوم، با استفاده از هنر و فرهنگ.»

او ادامه داد: "من ما را مانند یک موتور رهبری می بینم که مسیرهایی را برای خلاقان ایجاد می کنیم تا در نقش های رهبری اجتماعی بیشتری در نیواورلئان قدم بگذارند. ... ما می دانیم که هنر و فرهنگ سیاه کل جهان را چندین برابر کرده است، بنابراین ما به دنبال این هستیم که چگونه می توانیم آن را برای ایجاد تغییراتی که امیدواریم در جامعه ببینیم مهار کنیم. امیدواریم میراث مدرسه سیاه به عنوان یک تغییر بهتر باشد."

ARTnews بخشی از PMX Global، LLC، یکی از شرکت های تابعه Penske Media Corporation است. © 2026 Art Media, LLC. تمامی حقوق محفوظ است.